മിഴിനീര് മായാതെ

​ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ കൽപ്പടവിലിരുന്ന്, രാധ എന്നും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മിഴികളിലെ നനവ് എന്നും ഒരുപോലെയായിരുന്നു, മങ്ങാത്ത മഴപോലെ. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, ഒരു മഴക്കാലത്താണ്, രാധയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭർത്താവ് സുരേഷ് പട്ടണത്തിലേക്ക് പോയത്. നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടിയെന്നും, വൈകാതെ തിരികെ വന്ന് അവളെയും മകൾ മീനുവിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാമെന്നും വാക്ക് നൽകി. പോകുമ്പോൾ, മീനുവിന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈയ്യിൽ ഒരു ഓടക്കുഴൽ സമ്മാനിച്ചു,

“ഇത് രാധയുടെ പാട്ടാണ്, എന്നും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാവും,” എന്ന് പറഞ്ഞ്.

​ആദ്യമൊക്കെ കത്തുകൾ മുടങ്ങാതെ വന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ നനവുണ്ടായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾക്ക്. പിന്നെ, കത്തുകൾ കുറഞ്ഞു, ഒടുവിൽ നിന്നു. “പട്ടണത്തിന്റെ തിരക്കിൽ അകന്നുപോയതാവും,” എന്ന് ആളുകൾ അടക്കം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ രാധ വിശ്വസിച്ചില്ല.

​ഓരോ ദിവസവും രാധ ആ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മീനു, ആ ഓടക്കുഴലെടുത്ത് കൽപ്പടവിലിരുന്ന് വിഷാദമധുരമായ രാഗം മീട്ടി. ആ പാട്ടിൽ സുരേഷിന്റെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഓടക്കുഴലിന്റെ ഈണം നിലയ്ക്കുമ്പോൾ, രാധയുടെ കവിളിലൂടെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ ഊർന്നിറങ്ങും.

​ഒരു ദിവസം, അപ്രതീക്ഷിതമായി, വാതിൽക്കൽ ഒരു കാർ വന്നു നിന്നു. അതിൽ നിന്നിറങ്ങിയ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ രാധയുടെ കൈയ്യിലെ ചായപ്പാത്രം താഴെ വീണു. അത് സുരേഷ് തന്നെയായിരുന്നു. തളർന്ന മുഖം, ക്ഷീണിച്ച ശരീരം.
​”രാധേ…”

അതു കേട്ട് ​രാധയുടെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി. മിഴിനീരിന്റെ മറയിലൂടെ അവൾ സുരേഷിനെ കണ്ടു. വർഷങ്ങളുടെ അസുഖവും കഷ്ടപ്പാടുകളും അവനെ തളർത്തിയിരുന്നു. അവൻ വന്ന് മീനുവിനെ വാരിയെടുത്തു.

​”ഞാൻ വൈകിപ്പോയി, രാധേ. എനിക്ക് തിരികെ വരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല,” സുരേഷ് വിതുമ്പി.

​രാധ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ ആ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരി നിന്നു.

അന്ന്, അവളുടെ മിഴിനീർ, വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനും വേദനയ്ക്കും ശേഷമുള്ള സമാശ്വാസമായിരുന്നു. ദുഃഖത്തിന്റെ കണ്ണീർ ആയിരുന്നില്ല അത്. എന്നിട്ടും, രാധയുടെ കവിളിലെ പഴയ മിഴിനീരിന്റെ ഉപ്പുരസം അവളുടെ ഓർമ്മകളിൽനിന്നും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നില്ല. ആ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഓർമ്മ, അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം പോലെ, എന്നും മിഴിനീര് മായാതെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ശേഷിച്ചു…