പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം

​എഴുതാൻ പോകുന്ന ഈ വാക്കുകൾ ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം, മനസ്സിൽ പൂവിട്ട ഒരു പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ‘പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം’. ആ വാചകത്തിൽ തന്നെയുണ്ട് ആ കഥയുടെ മധുരവും ഒടുവിലെ കയ്പ്പും.

​ഓർമ്മകളിൽ, അവൻ ഇപ്പോഴും ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ എന്റെ അടുത്ത ബെഞ്ചിലുണ്ട്. അന്നത്തെ കോളേജ് വരാന്തകളിലെ സൂര്യരശ്മികൾക്ക് പോലും ഇന്നത്തെ വെളിച്ചത്തേക്കാൾ തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരുടെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും, അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലെ ചെറിയ തിളക്കം ഞാൻ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു, ഒരുമിച്ച് നടന്നു, ചിരിച്ചു. എങ്കിലും, മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് മാത്രം, ‘എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്,’ ഒരിക്കലും എന്റെ ചുണ്ടുകൾ കടന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല.

​ഭയം, ഒരുപക്ഷേ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം, അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ടത്ര ധൈര്യമില്ലായ്മ. ഈ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാകാം, ആ മനോഹരമായ വികാരം ഒരു രഹസ്യ അറയിൽ ഭദ്രമായി വെച്ചത്. ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു, “നാളെ പറയാം,” അല്ലെങ്കിൽ, “ഇന്ന് വേണ്ട, അടുത്ത തവണ മതി.” എന്നാൽ ആ അടുത്ത തവണകൾ വന്നില്ല. ജീവിതം അതിന്റെ വഴികളിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോയി.

​ഇന്ന്, അവൻ അവൻ്റെ ലോകത്ത് സന്തോഷവാനാണ്. എനിക്ക് അതറിയാം. ആ സന്തോഷം കാണുമ്പോൾ ഒരല്പം സങ്കടമുണ്ടെങ്കിലും, ഒരുതരം പൂർണ്ണതയും തോന്നാറുണ്ട്. പറയാതെ പോയ ആ പ്രണയം, ഒരു മനോഹരമായ കവിത പോലെ ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. അത് ആരോടും പങ്കുവെക്കേണ്ട, ആർക്കും കൊടുക്കേണ്ട, എന്റേത് മാത്രമായ മധുരമായരൊനുഭവമായി അവശേഷിക്കുന്നു.

ചില പ്രണയങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. അത് സ്വന്തമാക്കുന്നതിലല്ല, മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതിലാണ് അതിന്റെ സൗന്ദര്യം. പറയാതിരുന്നതുകൊണ്ട്, ആ ബന്ധത്തിന് ഒരു പോറൽ പോലും ഏൽക്കാതെ, അതൊരു മനോഹരമായ സ്വപ്നം പോലെ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട അവസരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു നെടുവീർപ്പാണോ ഇത്? അതോ, ഒരു രഹസ്യം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചതിലെ ആനന്ദമോ? ഏതായാലും, പറയാൻ മറന്ന പ്രണയം, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി തുടരുന്നു….