അകൽച്ചകളുടെ നിശബ്ദതയെ മുഖരിതമാക്കുന്നത്,
ഒന്നിച്ചിരുന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ ആ പ്രതിധ്വനികളാണ്…
“ഞാനിത് കണ്ടപ്പോൾ നിന്നെ ഓർത്തു”
എന്ന പറയാതെ പോകുന്ന വാക്കുകൾ.
“സുഖമാണോ?” എന്നൊരു മെസ്സേജ് കുറിച്ച ശേഷം,
ഡിലീറ്റ് ചെയ്ത് പിൻവലിക്കുന്ന വിരൽത്തുമ്പുകൾ.
വിളിക്കാനായി ഫോൺ കൈയിലെടുക്കുമ്പോഴൊക്കെയും,
“ഒരുപക്ഷേ…” എന്ന ആശങ്കകളുടെ വന്മതിൽ.
പ്രണയിച്ചവർ തമ്മിൽ അകലുമ്പോൾ,
ഉള്ളിൽ ആളുന്നൊരു നിശബ്ദ യുദ്ധമുണ്ട്;
ഒന്നിച്ചറിഞ്ഞ ആലിംഗനങ്ങളുടെ ആർദ്രതയും,
ചൂടൊപ്പിയ ചുംബനങ്ങളും ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്ന യുദ്ധം.
എന്നിട്ടും, ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും അത്രയെളുപ്പം
ഉതിർന്നുപോകാത്ത ചിലതുണ്ട്…
ഒന്നിച്ചു പോയ യാത്രകൾ,
ഒന്നിച്ച് നനഞ്ഞ പെയ്ത്തുകൾ,
ഒന്നിച്ച് ചിരിച്ച തമാശകൾ,
ഒന്നിച്ച് പാടിയ ഈണങ്ങൾ,
ഒന്നിച്ച് സ്വാദറിഞ്ഞ ഊണുകൾ,
ഒന്നിച്ച് ചവിട്ടിയ മണൽത്തരികൾ.
ദൂരങ്ങൾ കൂടുമ്പോഴാണ്, ചിലർ
ഓർമ്മകളിൽ അത്രമേൽ അടുത്തുണ്ടാകുക.
അകൽച്ചയുടെ അതിരുകൾക്കപ്പുറമിരുന്നും,
ആ നിശബ്ദമായ ഓർമ്മകളുടെ മുഴക്കത്തിലൂടെ,
നമ്മളെ എപ്പോഴും അലോസരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് …
– ദീപ പെരുമാൾ
