അവൾ അവനെ ആദ്യമായി കണ്ടത് ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.
ഒരേ ഓഫീസിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നവർ.
ആദ്യമൊക്കെ സംസാരിച്ചത് ജോലിയെക്കുറിച്ച് മാത്രം.
പിന്നെ ആ സംസാരങ്ങൾക്ക് സമയപരിധിയില്ലാതായി.
രാത്രി പതിനൊന്നായാലും അവന്റെ മെസേജ് വരും.
“ഉറങ്ങിയോ?”
അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു— ആ ചോദ്യം ഉറക്കത്തെക്കുറിച്ചല്ലെന്ന്.
അത് ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം മറ്റൊരാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു.
അവൾ വിവാഹിതയായിരുന്നു.
അവനും.
ഇരുവർക്കും സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും, അവരുടെ മനസ്സുകൾ പതുക്കെ ഒരു അതിരു കടന്നു.
“നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടുന്നു…” അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു.
“എനിക്കും.”
ആ രണ്ട് വാക്കുകളായിരുന്നു അവരുടെ തെറ്റിന്റെ തുടക്കം.
അവർ ഒരിക്കലും പരസ്പരം വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകിയില്ല.
പക്ഷേ, ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും അവൾക്ക് അവന്റെ ഒരു ഫോൺവിളി പോലും ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള നിമിഷമായി.
ഭർത്താവ് അടുത്തിരുന്നപ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു.
അവനും സ്വന്തം ഭാര്യയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഓർത്തിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ അവൾ ചോദിച്ചു: “നമ്മൾ ഇങ്ങനെ തുടരുന്നത് ശരിയാണോ?”
അവൻ പറഞ്ഞു: “ശരിയല്ലെന്ന് അറിയാം… പക്ഷേ നിന്നെ മറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.”
അവൾ കരഞ്ഞു.
നമ്മൾക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ…
അവൻ മിണ്ടിയില്ല.
അതാണ് സത്യം.
അവരുടെ സ്നേഹത്തിന് ഒരു ഭാവിയില്ലായിരുന്നു.
എങ്കിലും അവർ ഭൂതകാലം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു ദിവസം അവളുടെ ഭർത്താവ് അവളുടെ ഫോണിൽ ചില സന്ദേശങ്ങൾ കണ്ടു.
അവൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
അവളെ നോക്കി കുറച്ചുനേരം നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു: നിനക്ക് എന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ ഇനി മനസ്സില്ലെങ്കിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി… പക്ഷേ എന്നെ വഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അരികിൽ ജീവിക്കരുത്.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾക്ക് മറുപടി പറയാനായില്ല.
അന്ന് രാത്രിയിൽ അവൾ അവനെ വിളിച്ചു.
“എല്ലാം അറിഞ്ഞു…”
അവൻ നിശബ്ദനായി.
“ഇനി നമ്മൾ സംസാരിക്കരുത്.”
അവൻ ചോദിച്ചു: “നീ എന്നെ വെറുക്കുന്നുണ്ടോ?”
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഇല്ല… അതാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വേദന.”
അവൾ ഫോൺ വെച്ചു.
അതിനുശേഷം അവർ ഒരിക്കലും സംസാരിച്ചില്ല.
കാലം കടന്നു.
അവൾ കുടുംബത്തോടൊപ്പം തുടർന്നു.
അവനും തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
പുറത്തുനിന്ന് നോക്കിയാൽ എല്ലാം പഴയതുപോലെ.
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ?
അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു—
താൻ ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതല്ല.
തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരിക്കലും സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഭാഗത്തെയാണ് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതെന്ന്.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു ദിവസം അവൾ അവനെ വഴിയിൽ കണ്ടു.
അവൻ അവളെ കണ്ടു.
രണ്ടുപേരും നിന്നു.
ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ ചിരിച്ചു.
അവളും ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പിന്നെ രണ്ടുപേരും സ്വന്തം വഴിക്ക് നടന്നു.
അവൾ കുറച്ചുദൂരം പോയ ശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ വീണു.
അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു: “നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതിൽ എനിക്ക് ഇന്നും കുറ്റബോധമുണ്ട്…
പക്ഷേ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് ഒരിക്കലും എന്നോട് തന്നെ പറയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അനും മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ജീവിതം അവരെ വേർതിരിച്ചു.
പക്ഷേ ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോയാലും മനസ്സിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പോകില്ല.
അവരുടെ ബന്ധത്തിന് വിവാഹമോചനമുണ്ടായില്ല.
വീണ്ടും കൂടിച്ചേരലുമുണ്ടായില്ല.
സന്തോഷകരമായൊരു അവസാനവുമുണ്ടായില്ല.
അവശേഷിച്ചത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രം—
“ചില സ്നേഹങ്ങൾ തെറ്റായ സമയത്ത് വന്നതുകൊണ്ടാണോ തെറ്റാകുന്നത്…
അല്ലെങ്കിൽ ചില സ്നേഹങ്ങൾ തന്നെ തെറ്റായതാണോ?”
അതിനുള്ള ഉത്തരം അവർക്ക് ഒരിക്കലും കിട്ടിയില്ല.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം അവർ മനസ്സിലാക്കി:
മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചെടുത്ത സന്തോഷത്തിന്,
എത്ര മനോഹരമായാലും,
അവസാനം ഒരു വിലയുണ്ടാകും.
ആ വില പലപ്പോഴും പണമായിരിക്കില്ല.
അത് സമാധാനമായിരിക്കും…
വിശ്വാസമായിരിക്കും…
ചിലപ്പോൾ ഒരു കുടുംബമായിരിക്കും…
അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മനസ്സിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു ദുഃഖമായിരിക്കും
