ഇന്ന് കോടതി വരാന്തയിലെ ആ ചെറിയ സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ നീരവും ദേവിനയും മൗനമായി ഇരിക്കുകയാണ്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് വെറും ആറു മാസം മാത്രമേ ആയുള്ളൂ. എങ്കിലും അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ദാമ്പത്യത്തിന്റെ സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഏറെ, ഏതോ ഒരു കോണിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ മനുഷ്യരുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയായിരുന്നു.
ആറു മാസം മുൻപ്… ആ സ്ഥലത്തേക്ക് ഒരു സി.ഐ. ആയി സ്ഥലം മാറി വന്നതായിരുന്നു നീരവ്. ആ സമയത്താണ് കോളേജിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിനിടയിൽ ദേവിനയെ ചിലർ ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ആപത്തിൽ നിന്ന് ഓടിയെത്തി അവളെ രക്ഷിച്ചതായിരുന്നു നീരവ്. അപ്പോഴും അവൾ കൈയിലേക്ക് കുഴഞ്ഞു വീണു. പക്ഷേ, ആ സംഭവത്തിന് പിന്നാലെ ആ കോളേജിൽ പലവിധ കഥകൾ പരന്നു. അച്ഛനമ്മമാരില്ലാത്ത, ആരുമില്ലാത്ത ഒരു അനാഥയായിരുന്നു ദേവിന. അവളുടെ ഭാഗം കേൾക്കാൻ പോലും ആരും തയ്യാറായില്ല. ഒടുവിൽ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ നീരവ് അമ്മയെ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവളെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട വരാൻ അമ്മ നിർദ്ദേശിച്ചു.
അക്കാലത്ത് നീരവിന് വേറെ ഒരു പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, “ഈ പെണ്ണിന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ അതിന്റെ കുറ്റം എന്റെ തലയിൽ ആകുമല്ലോ” എന്ന തോന്നലിൽ അവൻ അവളെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോന്നു. അമ്മയുടെ സ്നേഹവും പരിചരണവും കിട്ടിയപ്പോൾ ദേവിന പതുക്കെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ അമ്മയെ വിട്ടുപിരിയാൻ ദേവിനയ്ക്കോ, അവളെ സ്വന്തം മോളെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച ആ അമ്മയ്ക്കോ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി നീരവിന് അവളെ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടി വന്നു.
പക്ഷേ, ആ വിവാഹം നീരവിന് ഒരു ഭാരമായിരുന്നു. അവൻ അവളെ എപ്പോഴും അവഗണനയോടെ മാത്രം കണ്ടു. രാത്രികളിൽ അമ്മയോടൊപ്പമായിരുന്നു അവൾ കിടന്നിരുന്നത്. അമ്മയും ദേവിനയും പരസ്പരം കൂട്ടായി സന്തോഷത്തോടെ സമയം ചെലവഴിച്ചു. അതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ, തനിക്ക് സ്വന്തമല്ലാത്ത ആ മനുഷ്യനോട് ദേവിനയ്ക്ക് മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രണയം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവനു വേറെ പ്രണയമുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ആ സ്നേഹം ഉള്ളിലൊതുക്കി. പോയിടാൻ വേറെ ഒരു ഇടവുമില്ലാത്ത അവൾ തന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ അവളുടെ മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഡയറിത്താളുകളിൽ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിട്ടു:
“ഈ വിവാഹബന്ധം വേർപിരിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറയും. എന്നാലും, ഈ കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ അമ്മയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ നടക്കാം.”
അതിനുശേഷം അവൾ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ സന്തോഷം അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു. തങ്ങളെ വേർപെടുത്താൻ നിൽക്കുന്ന കോടതി വരാന്തയിൽ എത്തിയപ്പോൾ പോലും അവൾ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി സൂക്ഷിച്ചു.
എന്നാൽ, തലേദിവസം ദേവിനയുടെ മേശപ്പുറത്തുനിന്ന് ആകസ്മികമായി ആ ഡയറി നീരവിന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിരുന്നു. ആ താളുകൾ മറിച്ചുനോക്കിയ അവന്റെ കാലിനടിയിലെ മണ്ണ് ഒന്നുലഞ്ഞു. അവളെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം കൂടെ കൂട്ടിയതാണെങ്കിലും, താൻ നൽകിയ അവഗണന അവളെ മരണത്തിലേക്ക് വരെ തള്ളിവിടുകയായിരുന്നു എന്ന് ആ നിമിഷം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ തിരിച്ചറിവാണ് പതുക്കെ അവന്റെ മനസ്സിൽ അവളോട് ഒരുകൂട്ടം സ്നേഹവും പ്രണയവും നിറച്ചത്.
ഓരോന്നോർത്ത് അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ് ജഡ്ജിയുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് അവരുടെ പേര് വിളിച്ചത്. വക്കീലിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് ഒപ്പിടാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു മടിയും കൂടാതെ അവൾ ഒപ്പിട്ടു നൽകി.
പക്ഷേ, നീരവ് ഒപ്പിടാൻ തയ്യാറായില്ല. അവൻ ആ കടലാസ് കഷ്ണം വക്കീലിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് കീറിപ്പിളർത്തി.
“ഞാൻ ഈ വിവാഹമോചനം അംഗീകരിക്കുന്നില്ല!” നീരവിന്റെ ശബ്ദം ആ വരാന്തയിൽ മുഴങ്ങി.
തുടർന്ന് അവൻ എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ ഇവൾക്ക് ഇതുവരെ അവഗണന മാത്രമേ കൊടുത്തിട്ടുള്ളൂ. എന്നാൽ ഇന്ന് ഇവളുടെ പിറന്നാളാണ്! കോടതി വരാന്തയിൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം വേർപിരിഞ്ഞു പോകാൻ നിൽക്കുന്നത്, ഈ ലോകത്തുനിന്നും ഇവളുടെ ഒരു അവസാന യാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് എന്ന് മേശപ്പുറത്തുനിന്ന് കിട്ടിയ ആ ഡയറിയിലൂടെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്റെ നിസ്സംഗത അവളെ എത്രമാത്രം തകർത്തു കളഞ്ഞു! എന്നെ മനസ്സറിഞ്ഞ് സ്നേഹിക്കുന്ന ഇവളെ ഇനിയൊരിക്കലും ഞാൻ ഒറ്റപ്പെടുത്താൻ പോകുന്നില്ല. ഇന്ന് ഇവളുടെ പിറന്നാൾ ദിനത്തിൽ, എന്റെ മുഴുവൻ സ്നേഹത്തോടും കൂടി ഞാൻ അവളുടെ കൈകൾ വീണ്ടും പിടിക്കുകയാണ്. ഞങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം ഇവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങുകയാണ്.”
നീരവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പശ്ചാത്താപവും പ്രണയവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ കോടതി വരാന്തയിൽ ദേവിനയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണത് സങ്കടത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നില്ല, തനിക്ക് സ്വന്തമായ ആ പ്രണയത്തിന്റെ സ്പർശനമായിരുന്നു.
#എന്റെരചന #ഇണക്കവും പിണക്കവും
