അധ്യായം 1
റെഡ് ഗ്രാനെറ്റ് വിരിച്ച ചാരുപാടിയോട് കൂടിയ വിശാലമായ നീളൻ കോലായിലെ ചാരു കസാലയിൽ ആരും അറിയാതെ കിടക്കുകയണ് ആയില്യം നക്ഷത്രത്തിൽ പിറന്ന നാഗനന്ദിനി തമ്പുരാട്ടി മരിച്ചു പോയിട്ടും ആത്മാവായി കോവിലകം വിട്ടു പോകാത്ത നാഗനന്ദിനിയക്ഷി
മുട്ടുകവിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കറുത്തു നിബിഡമായ മുടി വിടർത്തി നിലത്തു പരത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു.
പുറത്തു പെയ്യുന്ന തോരാമഴയുടെ ശബ്ദവും കാവിന്റെ അതിരുകളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന തവളകളുടെ അശാന്തമായ കരച്ചിലും അന്തരീക്ഷത്തെ ഭയാനകമാംവിധം നിശബ്ദമാക്കി.
ഓർമ്മകൾ അവരെ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി…
തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിൽ പച്ചപ്പിന് നടുവിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന തിരുവല്ലം ഗ്രാമത്തിലാണ് കോവിലകത്തെ തറവാട്ടിൽ ആണ് നന്ദിനി എന്ന നാഗനന്ദിനി താമസിച്ചിരുന്നത്.
അവളുടെ അപൂർവ്വമായ സൗന്ദര്യം ഗ്രാമത്തിലുടനീളം പ്രശസ്തമായിരുന്നു.
ചെമ്പകപ്പൂവിന്റെ നിറവും, കാന്തിചിന്തുന്ന കണ്ണുകളും, മുട്ടോളം നീളുന്ന കറുത്ത മുടിയും അവളെ കാണുന്ന ഏതൊരാളുടെയും ഹൃദയം കവർന്നു.
എന്നാൽ, ആ സൗന്ദര്യത്തിന് പിന്നിൽ ആരും അറിയാത്ത അഗാധവും ഭയാനകവുമായ ഒരു രഹസ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല.
ആയില്യം നക്ഷത്രത്തിൽ പിറന്ന നാഗനന്ദിനി… നാഗയക്ഷിയുടെ പുനർജ്ജന്മം!
കസാലയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് നന്ദിനിവർമ്മ തന്റെ നീണ്ട വിരലുകളിലേക്ക് നോക്കി.
നഖങ്ങൾക്ക് അപ്പോഴും ഒരു സർപ്പത്തിന്റെ വിഷപ്പല്ലുകളുടെ മൂർച്ചയുള്ളതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
“എത്ര കാലം… എത്ര രക്തം…”
അവർ അല്പം വിറയലോടെ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു.
കേരളത്തിന്റെ ദക്ഷിണ അതിർത്തിയിൽ, പ്രകൃതിയുടെ പച്ചപ്പും കുന്നിൻചെരുവുകളും ഇടതൂർന്ന തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും കൊണ്ട് അനുഗ്രഹീതമായ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമമായിരുന്നു തിരുവല്ലം. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും ശാന്തവും സുന്ദരവുമായ ഒരു ഗ്രാമമായിട്ടാണ് തിരുവല്ലം അനുഭവപ്പെടുക.
പകൽവെളിച്ചത്തിൽ അവിടെ കിളികളുടെ കളകൂജനങ്ങളും, കർഷകരുടെ പാട്ടുകളും, വഴിവാണിഭക്കാരുടെ ശബ്ദങ്ങളും കൊണ്ട് അന്തരീക്ഷം മുഖരിതമായിരുന്നു. എന്നാൽ, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ച് സന്ധ്യയുടെ ഇരുട്ട് പരന്നുതുടങ്ങുന്നതോടെ തിരുവല്ലത്തിന്റെ മുഖഛായ പൂർണ്ണമായും മാറുമായിരുന്നു.
ഗ്രാമവാസികൾ തങ്ങളുടെ വീടുകളുടെ വാതിലുകൾ ഇരട്ടിയടച്ച്, ഉള്ളിൽ ദീപങ്ങൾ തെളിയിച്ച് നിശബ്ദതയിലേക്ക് വഴുതിവീഴും. അതിനുപിന്നിൽ തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന ഒരു വലിയ ഭീതിയും രഹസ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു
സാക്ഷാൽ ‘ആയില്യം കാവ്’.
തിരുവല്ലം ഗ്രാമത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത്, ഭാരതപ്പുഴയുടെ വന്യമായ കൈവഴിയോട് ചേർന്ന് കിടന്നിരുന്ന ഏക്കറുകളോളം വിശാലമായ ആ കാട് ഒരു സാധാരണ വനമായിരുന്നില്ല. ആകാശത്തേക്ക് പടർന്നുപന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ ആൽമരങ്ങളും, പപ്പടമരങ്ങളും, കാട്ടുചെമ്പകങ്ങളും, അടിക്കാടുകളും കൊണ്ട് അവിടം സൂര്യവെളിച്ചം പോലും ഭൂമിയിൽ പതിക്കാത്ത വിധം മൂടിക്കെട്ടിക്കിടന്നു.
മനുഷ്യരുടെ കാൽപ്പാടുകൾ പതിയാത്ത ആ ഇരുണ്ട വനത്തിനുള്ളിലായിരുന്നു പുരാതനമായ ആയില്യം കാവ് സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നത്. കാവിന്റെ മധ്യത്തിലായി പച്ചപപ്പ് പിടിച്ച വലിയൊരു കൽത്തറയും, അതിനുചുറ്റും നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് നാഗപ്രതിഷ്ഠകളും കാണാമായിരുന്നു.
നാട്ടുകാരുടെ ഇടയിൽ ആ കാവിനെക്കുറിച്ച് ഭീതിദമായ കഥകളാണ് പ്രചരിച്ചിരുന്നത്. രാത്രിയായാൽ കാടിനുള്ളിൽ നിന്ന് അസാധാരണമായ പച്ചയും നീലയും നിറത്തിലുള്ള അമാനുഷിക വെളിച്ചം ഉയർന്നുവരുമെന്നും, മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത അദൃശ്യ ശക്തികളും വന്യമായ വിഷപ്പാമ്പുകളും അവിടെ വിഹരിക്കാറുണ്ടെന്നും ആളുകൾ വിശ്വസിച്ചു. കാവിനുള്ളിലേക്ക് അറിയാതെ പ്രവേശിച്ച എത്രയോ മനുഷ്യർ രക്തം ഛർദ്ദിച്ചും, ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചും, അല്ലെങ്കിൽ തിരികെ വരാതെ കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ അപ്രത്യക്ഷരായും മരണപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
അതിനാൽ തന്നെ, തിരുവല്ലത്തുകാർ ആ വനത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ പോലും ഭയന്നു.
”ആ കാവ് വെറുമൊരു മരക്കൂട്ടമല്ലെടാ… അവിടെ ജീവിക്കുന്നത് നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത പൂർവ്വികരുടെ ആത്മാക്കളും, നാഗയക്ഷിയുടെ ആധിപത്യവുമാണ്. ആ മണ്ണിൽ ഒരു തുള്ളി അശുദ്ധി വീണാൽ, പ്രകൃതി പോലും കോപിക്കും!”
ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്ന കാരണവന്മാർ ചായക്കടകളിൽ വച്ച് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നത് പതിവായിരുന്നു.
എന്നാൽ, ആ കാവ് ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോൾ ഗ്രാമത്തിന് മുഴുവൻ ഐശ്വര്യവും സമൃദ്ധിയും ലഭിക്കുമായിരുന്നു. മഴ സമയത്തിന് പെയ്യും, കിണറുകളിൽ വെള്ളം വറ്റില്ല, കൃഷിയിടങ്ങളിൽ സമൃദ്ധമായ വിളവെടുപ്പ് നടക്കും. എന്നാൽ കാവിൽ എന്തെങ്കിലും അപാകതകൾ സംഭവിച്ചാൽ ഗ്രാമത്തിൽ അസുഖങ്ങളും ദുരന്തങ്ങളും പടർന്നുപിടിക്കും.
അങ്ങനെയൊരു കാലത്താണ്, ഗ്രാമത്തിൽ മാസങ്ങളോളം മഴ പെയ്യാതെ വരൾച്ച രൂക്ഷമായത്. ആയില്യം നാളിലെ കനത്ത രാത്രിയിൽ, തിരുവല്ലത്തുകാർ വീടുകളിൽ ഭയത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ആ വലിയ കാട്ടിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ ഒരു ഇടിമിന്നലിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. കാവിലിരുന്ന നാഗക്കല്ലുകൾക്ക് മുകളിലേക്ക് അടിയന്തരമായി വലിയൊരു പച്ചവെളിച്ചം ഉയർന്നുവന്നു.
കാറ്റിൽ വൻമരങ്ങൾ കടപുഴകി വീഴുന്ന ശബ്ദവും, അതിന്റെ ഒപ്പം തന്നെ ആകാശത്തിലേക്ക് ഒരു കൂറ്റൻ സർപ്പത്തിന്റെ ഫുംകാര ശബ്ദവും ഉയർന്നുകേട്ടു.
അന്ന് രാത്രി ഗ്രാമവാസികളിൽ ഒരാൾ പോലും ഉറങ്ങിയില്ല. എന്തോ വലിയൊരു മാറ്റത്തിന്റെ, അല്ലെങ്കിൽ വലിയൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ തുടക്കമാണ് ആ രാത്രിയിൽ കുറിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് പ്രകൃതി തന്ന മുന്നറിയിപ്പ് എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ വിറങ്ങലിപ്പുണ്ടാക്കി.
ആ ശാപത്തിനും രഹസ്യങ്ങൾക്കും നടുവിലേക്കായിരുന്നു ആ തറവാട്ടിലെ പെൺകുട്ടിയുടെ ജനനം കടന്നുവരുന്നത്…
ആ ഭയാനകമായ ഇടിമിന്നലിന്റെയും കാറ്റിന്റെയും രാത്രിയിലാണ് തിരുവല്ലത്തെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ തറവാടായ ‘കോവിലകത്ത് തറവാട്ടിൽ’ ആ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചത്.
ആകാശത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി, ഇടിമിന്നലുകൾ അന്തരീക്ഷത്തെ കീറിമുറിച്ചപ്പോൾ, തറവാട്ടിലെ തെക്കേക്കെട്ടിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ശബ്ദം ഉയർന്നുകേട്ടു. ആ സമയം ക്ലോക്കിൽ അർദ്ധരാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി അടിക്കുകയായിരുന്നു. നക്ഷത്രനില പ്രകാരം, കൃത്യമായി ‘ആയില്യം നാളിൽ’ തന്നെയായിരുന്നു ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനം.
കുഞ്ഞ് ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ അവളെ പരിചരിച്ച ദാസിമാർ ഭയത്തോടെ അലറിവിളിച്ചു. വിവരമറിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ തറവാട്ടിലെ കാരണവന്മാരും മുത്തശ്ശിയും കണ്ട കാഴ്ച അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു.
നവജാതശിശുവായ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ തുടയിലും കാലുകളിലും സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ചർമ്മത്തിന് പകരം, സുവർണ്ണ നിറത്തിലും പച്ച നിറത്തിലും മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന സർപ്പങ്ങളുടെ ചെറു ശൽക്കങ്ങൾ പോലെയുള്ള അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു! കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾ കറുത്തതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അപൂർവ്വമായ മാണിക്യക്കല്ലിന്റെ തിളക്കത്തോടെ തിളങ്ങിനിന്നു.
ദാസിമാർ പേടിച്ചരണ്ട് പിന്നോട്ട് മാറി
. “തമ്പുരാട്ടി… ഈ കുഞ്ഞ്… ഈ കുട്ടി സാധാരണ കുട്ടിയല്ല! ഇതൊരു ശാപമാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ഏതോ നാഗത്തിന്റെ രൂപാന്തരമാണ്!” ഒരു ദാസി വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽപറഞ്ഞു
എന്നാൽ കുഞ്ഞിന്റെ മുത്തശ്ശിയും തറവാട്ടിലെ മുതിർന്ന കാരണവട്ടിയുമായ ഭദ്രതമ്പുരാട്ടി മുന്നോട്ട് വന്ന് കുഞ്ഞിനെ തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. കുഞ്ഞിന്റെ കാലുകളിലെ ശൽക്കങ്ങളെ തൊട്ടുതലോടിയപ്പോൾ, ആ കുഞ്ഞ് കരച്ചിൽ നിർത്തി ഭദ്രതമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ നിമിഷം പുറത്തുപെയ്തിരുന്ന കൊടുങ്കാറ്റും മഴയും പെട്ടെന്ന് നിലയ്ക്കുകയും, ആകാശത്തുനിന്നും മാളികയുടെ തിണ്ണയിലേക്ക് മനോഹരമായ ഒരു പച്ചപ്പാമ്പ് ഇഴഞ്ഞു വന്ന് തലയുയർത്തി കുഞ്ഞിനെ വണങ്ങി തിരികെ പോവുകയും ചെയ്തു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ, തറവാട്ടുകാർ നാടൊട്ടുക്കും പ്രശസ്തനായ പണ്ഡിതനും ജ്യോത്സ്യനുമായ മാധവൻ തിരുമേനിയെ തറവാട്ടിലേക്ക് വരുത്തി. കുഞ്ഞിന്റെ ജനന സമയവും ജാതകക്കുറിപ്പും പരിശോധിച്ച തിരുമേനിയുടെ മുഖത്ത് തുടക്കത്തിൽ അത്ഭുതവും, പിന്നീട് കനത്ത ഭയവുമാണ് പ്രകടമായത്. കവടി നിരത്തി വച്ച്, ഗണിച്ചുനോക്കിയ തിരുമേനി കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് കവടികൾ താഴെയിട്ടു.
”തിരുമേനി… എന്താണ് ജാതകത്തിൽ കാണുന്നത്? എന്റെ കുഞ്ഞിന് യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലല്ലോ?”
കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ കണ്ണീരോടെ ചോദിച്ചു.
മാധവൻ തിരുമേനി ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്ത് ഭദ്രതമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“ഭദ്രതമ്പുരാട്ടി… ഈ ജാതകം ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റേതല്ല. പൂരവും ആയില്യവും ചേർന്നുവരുന്ന ഈ അപൂർവ്വ യോഗത്തിൽ, നാഗയക്ഷിയുടെ നേരിട്ടുള്ള അംശത്തോടെയാണ് ഈ പെൺകുട്ടി ജനിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇവളുടെ പേര് ‘നന്ദിനി’ എന്ന് വിളിക്കാം. എന്നാൽ ഓർക്കുക, ഇവളുടെ വളർച്ച സാധാരണ കുട്ടികളെപ്പോലെയായിരിക്കില്ല. ഇവളുടെ ജീവിതം ഈ തിരുവല്ലം ഗ്രാമത്തിന്റെ വിധിയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”
”അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് അപകടം തിരുമേനി?”
കാരണവർ ഉൽക്കണ്ഠയോടെ ചോദിച്ചു.
”ഇവൾ തിന്മയുടെ ശക്തികൾക്ക് ഒരു സിംഹസ്വപ്നമായിരിക്കും. എന്നാൽ ഇവളുടെ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്ന നാഗയക്ഷിയുടെ ആത്മാവും അപാരമായ ശക്തിയും കവർന്നെടുക്കാൻ ദുഷ്ടരായ മന്ത്രവാദികളും അസുരശക്തികളും ശ്രമിക്കും. ഇവൾക്ക് പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികയുന്നതുവരെ അതീവ ജാഗ്രത വേണം. ഇവളുടെ വംശവും ഇവളുടെ രക്തവും ആയില്യം കാവിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് അത്യാവശ്യമാണ്. ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ ഗ്രാമം മുഴുവൻ ചാരമായി മാറും!”
തിരുമേനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് തറവാട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയം ഭയത്താൽ പിടഞ്ഞു.
നന്ദിനി എന്ന് പേരിട്ട ആ കുഞ്ഞ്, തന്റെ വംശത്തിന്റെ ഭാരവും ചുമലിലേറ്റി, പ്രകൃതിയുടെ നിഗൂഢതകൾക്ക് നടുവിൽ വളരാൻ തുടങ്ങി
വർഷങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. നന്ദിനി തറവാട്ടിലെ വികൃതിയായ ഒരു കൊച്ചുപെൺകുട്ടിയായി വളർന്നു. എന്നാൽ മറ്റുള്ള കുട്ടികളെപ്പോലെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളിലോ സാധാരണ വിനോദങ്ങളിലോ അവൾക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. പകരം, തറവാട്ടിലെ നാഗത്തറകൾക്ക് ചുറ്റും പൂന്തോട്ടത്തിലും നടക്കാനും, സന്ധ്യാസമയങ്ങളിൽ കാട്ടിൽ നിന്നുയരുന്ന കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം ശ്രദ്ധിക്കാനുമായിരുന്നു അവൾക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം.
മുത്തശ്ശി ഭദ്രതമ്പുരാട്ടി നന്ദിനിയെ ഒരു നിമിഷം പോലും തന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് പുറത്തുപോകാൻ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. തറവാട്ടിലെ ആചാരങ്ങളും പൂജകളും അതീവ കർശനമായി പാലിക്കാൻ ഭദ്രതമ്പുരാട്ടി ശ്രദ്ധിച്ചു.
എല്ലാ ദിവസവും പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് നന്ദിനിയെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ച്, കുളിപ്പിച്ച്, ശുദ്ധിയോടെ തറവാട്ടിലെ നാഗത്തറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വിളക്കുവെപ്പിക്കുമായിരുന്നു.
”മോളേ നന്ദിനീ… ഈ കാണുന്ന മണ്ണും കാവും നമുക്ക് വെറുതെ കിട്ടിയതല്ല. നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ തങ്ങളുടെ രക്തം കൊടുത്ത് സംരക്ഷിച്ചതാണ് ഈ ആയില്യം കാവ്. നീ എന്നും ഈ സർപ്പങ്ങൾക്ക് പൂജ നൽകണം. അവരെ സ്നേഹിച്ചാൽ അവർ നമ്മെ കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണി പോലെ കാത്തുരക്ഷിക്കും. എന്നാൽ അവരോട് വഞ്ചന കാണിച്ചാൽ, സാക്ഷാൽ നാഗരാജാവ് പോലും നമ്മെ മാപ്പാക്കില്ല,”
ഭദ്രതമ്പുരാട്ടി നന്ദിനിയെ മടിയിലിരുത്തി ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു.
നന്ദിനി തോളിൽ തലവെച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിക്കും
“മുത്തശ്ശി… കുട്ടികളൊക്കെ എന്നെ കാണുമ്പോൾ പേടിച്ചോടുന്നത് എന്താണ്? എന്റെ കാലിലെ ഈ പച്ച പാടുകൾ കണ്ടാൽ അവർക്ക് എന്നെ ഭയമാണോ?”
കണ്ണീരടക്കിക്കൊണ്ട് ഭദ്രതമ്പുരാട്ടി അവളുടെ മുടിയിൽ തഴുകി
“അതവരുടെ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടാണ് മോളേ… നിന്റെ കാലിലെ ഈ അടയാളം നിനക്ക് ദൈവങ്ങൾ തന്ന കവചമാണ്. ഭാവിയിൽ നീ ഈ നാടിന്റെ സംരക്ഷകയായി മാറുമ്പോൾ അവർ നിന്നെ വണങ്ങും.”
ഒരു ദിവസം രാത്രി, ഭീകരമായ ഒരു സംഭവം നടന്നു. നന്ദിനി തറവാട്ടിലെ കിഴക്കേക്കെട്ടിലെ മുറിയിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. തണുത്ത കുളിർകാറ്റ് ജനലിലൂടെ അടിച്ചു കയറിയപ്പോൾ, അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മുറിയുടെ മധ്യത്തിൽ, നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, എട്ടടിയോളം നീളമുള്ള ഒരു ഭീമാകാരമായ രാജവെമ്പാല പത്തിവിരിച്ചു നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു!
സാധാരണ കുട്ടികളാണെങ്കിൽ ഭയന്നലറി വിളിച്ചോടുമായിരുന്നു. എന്നാൽ നന്ദിനി യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ കിടക്കയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ആ പാമ്പിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. ആ സർപ്പം തനിക്ക് യാതൊരു ദോഷവും വരുത്തില്ലെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളിലെ അദൃശ്യമായ ശക്തി വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ തന്റെ ചെറിയ കൈകൾ നീട്ടി ആ രാജവെമ്പാലയുടെ പത്തിയിൽ പതുക്കെ തലോടി. ആ അത്യുഗ്ര വിഷമുള്ള പാമ്പ് തന്റെ പത്തി താഴ്ത്തി, നന്ദിനിയുടെ കാൽക്കൽ തലവച്ച് തൊഴുതു.
ആ സമയത്താണ് മുറിയിലേക്ക് പാൽപാത്രവുമായി ഭദ്രതമ്പുരാട്ടി കടന്നുവന്നത്. ആ കാഴ്ച കണ്ട് തമ്പുരാട്ടിയുടെ കൈയിലെ പാത്രം താഴെ വീണു തകർന്നു. ഭയത്തോടെ അവർ അവിടെത്തന്നെ നിന്നുപോയി.
”മുത്തശ്ശി ഭയപ്പെടേണ്ട… ഇത് നമ്മുടെ കാവിലെ രാജാവാണ്. എന്നെ കാണാൻ വന്നതാണ്,” നന്ദിനി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
ആ പാമ്പ് നന്ദിനിയെ ഒന്നുകൂടി നോക്കി, ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞുപോയി. അന്നത്തോടെ ഭദ്രതമ്പുരാട്ടിക്ക് കാര്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. നന്ദിനിയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നാഗയക്ഷിയുടെ ആത്മാവ് ഉണരേണ്ട സമയം അടുത്തുവരികയാണ്. തറവാട്ടിലെ ആചാരങ്ങൾ കൂടുതൽ കർശനമാക്കാനും, നന്ദിനിയെ പുറത്തുനിന്നുള്ള കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാനും അവർ തീരുമാനിച്ചു.
കാരണം, കാടിന് വെളിയിൽ ദുഷ്ടശക്തികൾ നന്ദിനിയെ തേടി കണ്ണിലെണ്ണയൊഴിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
വർഷങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. നന്ദിനി ഇപ്പോൾ പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികഞ്ഞ, അതീവ ലാളിത്യവും അതോടൊപ്പം രാജകീയമായ പ്രൗഢിയുമുള്ള ഒരു സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടിയായി മാറി. മുട്ടോളം വളർന്നുനിൽക്കുന്ന കറുത്തു ഇരുണ്ട മുടിയും, മാൻപേടയുടേത് പോലുള്ള വലിയ കണ്ണുകളും, അവളുടെ വശ്യമായ സൗന്ദര്യവും ആരെയും ആകർഷിക്കുന്നതായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരു വിചിത്രമായ ഗൗരവവും നിഗൂഢതയും തങ്ങിനിന്നിരുന്നു.
നന്ദിനിയുടെ പൂർവ്വികരെ ശക്തനായ ഒരു മാന്ത്രികൻ ശപിക്കുകയും അവരെ നാഗിനികളാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തുവെന്നാണ് ഐതിഹ്യം.
വിധിയാൽ ബന്ധിതരായ അവർ തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വം ലോകത്തിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെച്ച് നിഴലിൽ ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടു.
.
നന്ദിനിക്ക് പതിനെട്ട് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, ഒരു ആയില്യം നാളിലാണ് അവളുടെ അമ്മ സാവിത്രി അകാലത്തിൽ മരണമടഞ്ഞത്.
മരണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, ചോര തുപ്പുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അമ്മ നന്ദിനിയുടെ കൈകൾ കവർന്നു.
“മോളേ… നന്ദിനീ…” അമ്മയുടെ ശബ്ദം വലിഞ്ഞുമുറുകി..
“അമ്മേ… എന്താ ഇത്? എന്തുപറ്റി അമ്മയ്ക്ക്?” കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നന്ദിനി ചോദിച്ചു.
“നമ്മൾ… നമ്മൾ സാധാരണ മനുഷ്യരല്ല മോളേ. നമ്മുടെ രക്തത്തിൽ നാഗയക്ഷിയുടെ ശക്തിയുണ്ട്. പക്ഷേ അത് പുറംലോകം അറിയരുത്. അറിഞ്ഞാൽ… അധർമ്മികളായ മന്ത്രവാദികൾ നിന്റെ രക്തത്തിനായി വേട്ടയാടും!”
അമ്മയുടെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് നീലനിറമായി മാറാൻ തുടങ്ങി.
നന്ദിനി ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറി.
അമ്മയുടെ കഴുത്തിലും കൈകളിലും പച്ചയും കറുപ്പും കലർന്ന സർപ്പശൽക്കങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു!
“അമ്മേ!” അവൾ ഭയന്നു നിലവിളിച്ചു.
“പേടിക്കരുത് നന്ദിനീ… ഇതാണ് നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം. നിന്റെ ശക്തി തിരിച്ചറിയുക. പക്ഷേ… ഒരിക്കലും ഒരു മനുഷ്യന് മുന്നിലും നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം വെളിപ്പെടുത്തരുത്. അത് നിന്റെ നാശത്തിന് വഴിവെക്കും!”
അവസാന ശ്വാസവും പുറത്തുവിട്ട് അമ്മ കണ്ണുകളടച്ചു.
അന്നാണ് നന്ദിനി തന്റെ വിധിയുടെ ഭീകരത തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
തുടരും…
