തിരുവല്ലം ഗ്രാമത്തിന്റെ തെക്കേ അതിർത്തിയിൽ, കറുത്ത പാറക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ കുന്നിൻമുകളിലായിരുന്നു രാമനാഥൻ മേനോന്റെ കൂറ്റൻ മാളിക സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നത്.
നൂറിലധികം വർഷ പഴക്കമുള്ള ആ മാളിക കാണുന്നവരിൽ ഭയം ജനിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഇരുണ്ട ചുവരുകളും, വലിയ തൂണുകളും, മാളികയ്ക്ക് മുകളിൽ എപ്പോഴും വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്ന ഭീമൻ വവ്വാലുകളും ആ വീടിനെ കൂടുതൽ ഭയാനകമാക്കി മാറ്റി.
രാമനാഥൻ മേനോൻ നാടിന് മുന്നിൽ മാന്യനായ ഒരു പ്രഭുവും പണക്കാരനുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ അയാളുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം അതീവ ക്രൂരവും പൈശാചികവുമായിരുന്നു. അറുപത് വയസ്സിലേറെ പ്രായമുള്ള അയാൾ തനിക്ക് എന്നും യൗവനവും അമരത്വവും നിലനിർത്താൻ കറുത്ത ആഭിചാരങ്ങളും മന്ത്രവാദങ്ങളും ചെയ്തുപോന്നു.
ഇതിനായി നൂറ്റാണ്ടുകളായി ദുർമ്മന്ത്രവാദികൾ എഴുതിവച്ച താളിയോലഗ്രന്ഥങ്ങൾ അയാൾ കൈവശപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ആ താളിയോല ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന പ്രധാന സത്യം ഇതായിരുന്നു
“ആയില്യം നാളിൽ നാഗയക്ഷിയുടെ അംശത്തോടെ ജനിക്കുന്ന കന്യകയുടെ രക്തവും ഹൃദയവും പൗർണ്ണമി രാത്രിയിൽ ബലികൊടുത്ത് കുടിച്ചാൽ, ആ മനുഷ്യന് അമരത്വവും മരണമില്ലാത്ത ദിവ്യശക്തിയും ലഭിക്കും!”
വർഷങ്ങളായി രാമനാഥൻ മേനോൻ അങ്ങനെയൊരു പെൺകുട്ടിക്കായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, തറവാട്ടിലെ നന്ദിനിയാണ് ആ അപൂർവ്വ യോഗത്തിൽ ജനിച്ച പെൺകുട്ടിയെന്ന് അയാൾ തന്റെ ചാരന്മാരിലൂടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മാളികയുടെ അടിത്തട്ടിലെ രഹസ്യ പൂജാമുറിയിൽ, രക്തം നിറഞ്ഞ ബലിപാത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു രാമനാഥൻ. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആർത്തിയും പൈശാചികമായ തിളക്കവുമുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ വിശ്വസ്തനായ കാവൽക്കാരൻ വേലായുധനോട് ചോദിച്ചു.
“വേലായുധാ .. ആ കോവിലകത്തെ പെണ്ണിന് ഇപ്പോൾ പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികഞ്ഞില്ലേ?”
”ഉവ്വ് തമ്പുരാനേ… നന്ദിനിക്ക് പതിനെട്ട് തികഞ്ഞു. അവൾ ഇപ്പോൾ ഒരു സാക്ഷാൽ ദേവിയെപ്പോലെയാണ് കാണാൻ. എന്നാൽ തമ്പുരാനേ, ആ തറവാട്ടിൽ കയറാൻ നമുക്ക് എളുപ്പമല്ല. അവിടെയുള്ള ഭദ്രതമ്പുരാട്ടിയുടെ മന്ത്രശക്തിയും, കാവിലെ പാമ്പുകളും അവൾക്ക് കാവലുണ്ട്,”
വേലായുധൻ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
രാമനാഥൻ മേനോൻ ഉറക്കെ പൈശാചികമായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരി ആ മാളികയുടെ ചുവരുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.🥰
”ഹാഹാഹാ! ഭദ്രതമ്പുരാട്ടിയുടെ ചീഞ്ഞ പൂജകളോ? എന്റെ അമരത്വത്തിന് മുന്നിൽ ആ സർപ്പങ്ങൾ വെറും കീടങ്ങളാണ്!
ഈ വരുന്ന പൗർണ്ണമി രാത്രിയിൽ ആ നാഗയക്ഷിയുടെ രക്തം എന്റെ കൈകളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കും.
അതിനായി ഞാൻ മലബാറിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും ക്രൂരനായ മന്ത്രവാദി അനന്തൻ നമ്പൂതിരിയെ വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. തറവാട്ടിൽ വച്ച് അവളെ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, തന്ത്രപൂർവ്വം അവളെ എന്റെ ഈ മാളികയിലേക്ക് വരുത്തും!”
രാമനാഥൻ മേനോന്റെ കണ്ണുകളിൽ നന്ദിനിയുടെ രക്തത്തിനായി ദാഹിക്കുന്ന ഭ്രാന്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. അവൻ കയ്യിലിരുന്ന കഠാര മേശപ്പുറത്തേക്ക് ആഞ്ഞുകുത്തി. അതിൽ നിന്ന് ചോര തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീണു. തിരുവല്ലം ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാൻ പോകുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ ആദ്യ വിത്ത് അവിടെ വിതയ്ക്കപ്പെടുകയായിരുന്ന
നന്ദിനിക്ക് പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികഞ്ഞ ആ മാസത്തിൽ, തിരുവല്ലത്തെ കോവിലകത്ത് തറവാട്ടിൽ അത്യന്തം അസ്വാഭാവികവും ഭയാനകവുമായ സംഭവങ്ങൾ അരങ്ങേറാൻ തുടങ്ങി.
പകൽ സമയങ്ങളിൽ എല്ലാം ശാന്തമാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ച് ഇരുട്ട് വീഴുന്നതോടെ ആ വലിയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിമറിയും. വീടിന്റെ ചുമരുകളിൽ നിന്ന് പാമ്പുകൾ ഇഴഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെയുള്ള ഉരസൽ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. മുറികളിലെ നിലവിളക്കുകൾ യാതൊരു കാറ്റുമില്ലാതെ പെട്ടെന്ന് അണഞ്ഞുപോകുകയും, ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ആരെയും നോക്കി നിൽക്കുന്നതായും ദാസിമാർ ഭയത്തോടെ പറയാൻ തുടങ്ങി.
അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഒരു രാത്രിയിൽ തറവാട്ടു മുറ്റത്ത് വളർത്തിയിരുന്ന വലിയ പശു കൂട്ടിൽ കിടന്ന് വിറച്ചുകൊണ്ട് അസാധാരണമായി നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. വിവരമറിഞ്ഞ് ഭദ്രതമ്പുരാട്ടിയും കാരണവന്മാരും ഉണർന്നുചെന്നു
നോക്കിയപ്പോൾ ആ പശുവിന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ നീല നിറത്തിൽ തണുത്തുറഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്. അതിന്റെ കഴുത്തിൽ വ്യക്തമായ ഒരു വലിയ സർപ്പത്തിന്റെ കടിയുടെ പാടുണ്ടായിരുന്നു.
”ഇത് സാധാരണ പാമ്പ് കടിയല്ല… ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു ദുരന്തം വരാൻ പോകുന്നു എന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണിത്!” തറവാട്ടിലെ മുതിർന്ന കാരണവർ നെഞ്ചത്തടിച്ച് പറഞ്ഞു.
ഭദ്രതമ്പുരാട്ടി അതീവ ഗൗരവത്തോടെ വീടിന്റെ നടുത്തളത്തിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ വിളക്ക് കൊളുത്തിവച്ചിരുന്ന കൽത്തറയ്ക്ക് മുന്നിൽ നന്ദിനി കണ്ണുകളടച്ച് കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രത്യേക ചൂടും പ്രകാശവും അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പടരുന്നതായി തമ്പുരാട്ടിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
തമ്പുരാട്ടി വേഗത്തിൽ ചെന്ന് നന്ദിനിയുടെ തോളി തൊട്ടു.
“മോളേ നന്ദിനീ… നീ കണ്ണുതുറക്കൂ. എന്താണ് നിന്റെ ഉള്ളിൽ നടക്കുന്നത്? ഈ ദിവസങ്ങളിൽ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ എന്തെങ്കിലും മാറ്റങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടോ?”
നന്ദിനി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവളുടെ കറുത്ത കണ്ണുകളിൽ ആ സമയത്ത് ഒരു മാണിക്യക്കല്ലിന്റെ പച്ച തിളക്കം മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൾ ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“മുത്തശ്ശി… ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. എനിക്ക് എന്റെ പൂർവ്വികരുടെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. ആരൊക്കെയോ എന്നെ തേടി ഈ കാടുകളിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. രാമനാഥൻ മേനോന്റെ മാളികയിൽ നിന്ന് എന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കി ചില ദുർമന്ത്രവാദങ്ങളുടെ അദൃശ്യ കൈകൾ നീളുന്നുണ്ട് മുത്തശ്ശി…”
”അവൻ… ആ രാമനാഥൻ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് ശാപമാണ്!”
ഭദ്രതമ്പുരാട്ടി നന്ദിനിയെ വാരിപ്പുണർന്നു.
“അവൻ നിന്നെ തൊടാൻ ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കടത്തോളം കാലം ഞങ്ങൾ സമ്മതിക്കില്ല.
നാളെത്തന്നെ നാം കാവിൽ പോയി പ്രത്യേക വഴിപാടുകൾ നടത്തണം.”
എന്നാൽ, ആ തറവാടിനെ കാത്തുരക്ഷിക്കേണ്ട ആചാരങ്ങൾ പോലും രാമനാഥന്റെയും മാന്ത്രികന്റെയും കറുത്ത ശക്തികൾക്ക് മുന്നിൽ പതറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു എന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അന്ന് രാത്രി, ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണ സമയത്ത്, നന്ദിനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ സിരകളിൽ അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുന്നതുപോലെയുള്ള ചൂടും വെപ്രാളവുമുണ്ടായിരുന്നു. മുറിയുടെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ആയില്യം കാവിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഒരു പച്ചനിറത്തിലുള്ള പ്രകാശവലയം ആകാശത്തേക്ക് ഉയരുന്നതായി അവൾ കണ്ടു. കാവിലുള്ള സർപ്പങ്ങൾ അവളെ എന്തോ ആവശ്യത്തിനായി വിളിക്കുകയാണെന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.
ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ നന്ദിനി തറവാടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. നിലാവില്ലാത്ത കറുത്ത രാത്രിയായിരുന്നു അത്. തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ നീളൻ മുടിയെ അഴിച്ചുപറപ്പിച്ചു. അവൾ തികഞ്ഞ ഏകാഗ്രതയോടെ ആ കറുത്ത ഇരുട്ടിലൂടെ ആയില്യം കാവിലേക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നു.
കാടിന്റെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ, പതിവില്ലാത്ത വിധം വലിയൊരു മൂർഖൻ പാമ്പ് പത്തി താഴ്ത്തി അവളുടെ പാതയിൽ വണങ്ങി നിന്നു.
”നീ പേടിക്കേണ്ട… ഞാൻ നിങ്ങളെ കാണാനാണ് വന്നത്,”
നന്ദിനി ആ പാമ്പിന്റെ തലയിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. ആ സർപ്പം സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞുപോയി,
അവൾക്ക് വഴികാട്ടിയായി.
കാവിന്റെ നടുവിലുണ്ടായിരുന്ന പച്ചപ്പ് പിടിച്ച വലിയ കൽത്തറയ്ക്ക് മുന്നിൽ നന്ദിനി എത്തിച്ചേർന്നു.
അവിടെ എത്തിയ നിമിഷം അവളുടെ കാലുകൾ നിലത്തുറച്ചുപോയി. കാവിന്റെ ചുറ്റിലുമുള്ള മരങ്ങളിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിന് പാമ്പുകൾ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന് അവളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി വൃത്തം തീർത്തു. എന്നാൽ അവയൊന്നും അവളെ ഉപദ്രവിച്ചില്ല, മറിച്ച് ഒരു രാജ്ഞിയെ സേവിക്കുന്ന ഭൃത്യന്മാരെപ്പോലെ വണങ്ങി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ആ കൽത്തറയ്ക്ക് മുകളിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് നന്ദിനി തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പുള്ള ഒരു വലിയ ചരിത്രം സിനിമയിലെന്നപോലെ ഓടിവന്നു.
താൻ വെറുമൊരു പെൺകുട്ടിയല്ലെന്നും, ആ കാവുകളെയും സർപ്പങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കാൻ അവതരിച്ച സാക്ഷാൽ നാഗയക്ഷിയുടെ പുനർജന്മമാണെന്നുമുള്ള സത്യം പൂർണ്ണമായും അവൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു.
”എന്റെ വംശത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ വരുന്ന ആ തിന്മയുടെ ശക്തികളെ ഞാൻ വെറുതെ വിടില്ല…”
നന്ദിനിയുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു സർപ്പത്തിന്റെ ഫുംകാര ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നു. ആ നിമിഷം കാവിന്റെ മുകളിലെ ആകാശം ഒരു നിമിഷം തിളങ്ങിമറിഞ്ഞു.
തുടരും
Uma


1 Comment
Pingback: നാഗനന്ദിനി നാഗയക്ഷി അധ്യായം 2 - By ഉമാ നാരായണൻ - കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ