അന്നും പതിവ് പോലെ കല്യാണിയമ്മ, ഉണ്ണിയപ്പവും പപ്പടവും ശർക്കര ഉപ്പേരിയും കൊടുന്ന് കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് ഉമ്മുമ്മയോട് പറഞ്ഞു “നാളെ മക്കളെ ഊണു കഴിക്കാൻ വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കണംട്ടോ പാത്തുമ്മേ”
കൊടുന്ന സാധനങ്ങൾ എല്ലാം വാങ്ങി വെച്ച് ഉമ്മുമ്മ അകത്തു പോയി ഒരു കവറിൽ എന്തോ കൊണ്ടുന്നു കൊടുക്കും കല്യാണിയമ്മക്ക്.. എനിക്കും കാണണം എന്ന് വാശി പിടിച്ചാൽ ഉമ്മുമ്മ പറയും അത് കല്യാണിയമ്മക്കുള്ള ഓണക്കോടി ആണെന്ന് .
ഓണം എന്താണെന്നോ അതിന്റെ പ്രസക്തി എന്താണെന്നോ അറിയാത്ത ചെറുപ്പം ഞാൻ കരുതും കല്യാണി ‘അമ്മ തരുന്ന ഉണ്ണിയപ്പത്തിനും ശർക്കര ഉപ്പേരിക്കും പപ്പടത്തിനും പകരം കൊടുക്കുന്ന സാധനം ആവും ഈ ഓണക്കോടി എന്ന്.
കാലം കടന്നു പോയി കല്യാണിയമ്മയുടെ ഉണ്ണിയപ്പവും ഉമ്മുമ്മാടെ ഓണക്കോടിയും കൊടുക്കൽ തുടർന്നു പോന്നിരുന്നു. ഉമ്മുമ്മ പ്രായം ആയി കിടപ്പിൽ ആയി കല്യാണിയമ്മക്കും പ്രായമായി എന്നാലും പതിവ് ചടങ്ങുകൾ കല്യാണിയമ്മയുടെ മകളും എന്റെ ഉമ്മയും ഏറ്റെടുത്തു. ഞാൻ ആണേൽ സ്കൂൾ ജീവിതവും ആരംഭിച്ചു.
അങ്ങനെ കുറച്ചു നാളുകൾ കഴിഞ്ഞു കല്യാണിയമ്മ ഈ ലോകം വിട്ടു പോയി കല്യാണിയമ്മയുടെ മരണ ശേഷം വീണ്ടും ഒരു ഓണം വന്നു പതിവ് ഉണ്ണിയപ്പമോ ശർക്കര ഉപ്പേരിയോ പപ്പടമോ ഒന്നും വന്നില്ല ഉമ്മ ആണേൽ ഓണക്കോടിയും കൊടുത്തില്ല. അപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി ഉണ്ണിയപ്പത്തിന് പകരം കൊടുക്കുന്ന സാധനം ആണല്ലോ ഓണക്കോടി അതാവും ഇത്തവണ ഇല്ലാഞ്ഞത് എന്ന്.
പക്ഷെ എന്റെ ചിന്തകൾ തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് ഉമ്മ കുറേ പച്ചക്കറികളും അരിയും പഴവും കവറിൽ കുറച്ചു കാശും വെച്ച് കല്യാണിയമ്മയുടെ മകളെ കാണാൻ പോയി.
അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത് കല്യാണിയമ്മയുടെ മരണം കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട് അവർക്ക് ഓണം ആഘോഷം ഒന്നും ഇല്ല എന്നും അവർക്ക് വീട്ടു ചിലവിനു പോലും ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്നും. അത് മനസ്സിലാക്കിയാണ് ഉമ്മ ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് പോയതെന്നും.
അന്ന് ആ ചെറു പ്രായത്തിൽ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കി സഹായിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ നന്മയുടെ പേരാണ് ഓണക്കോടി എന്ന്.
റംസീന നാസർ
