സീത

കാലം തെറ്റിപെയ്ത മഴ പോലെ ചില മനുഷ്യര്
നമ്മിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങാറുണ്ട്!

എവിടെ? എങ്ങനെ?
എന്നറിയില്ലെങ്കിൽ പോലും
ഒരു മന്ത്രം പോലെ ഉള്ളിൽ
പുതച്ച് വച്ച് സൂക്ഷിക്കാനായി
ചിലർ തന്നിട്ട് പോകുന്ന ഓർമകൾ!

ലക്ഷ്യങ്ങൾ..മാർഗങ്ങൾ!

എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന
ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളുമായി
അവരെപ്പോഴും ചുറ്റിനുമുണ്ടാവും!

സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും പങ്ക് വച്ച
മനുഷ്യരൊക്കെ
മിണ്ടി മിണ്ടിയും
കണ്ട് കണ്ടും
മറന്ന് പോകുന്നതിനും ഇറങ്ങി പോകുന്നതിനും
സാക്ഷിയായിട്ടുള്ള ഹൃദയം
വീണ്ടും വീണ്ടും
ഓരോരുത്തരെയും വിശ്വസിക്കും!
അത് ഹൃദയത്തിന്റെ മേന്മ
ആണെന്ന് കരുതി മതിപ്പ്
ഭാവിക്കാറേ ഉള്ളൂ…

ഏറ്റവും വലിയ പരാജയം അതാണെങ്കിലും..

ബന്ധങ്ങൾ മടുക്കും വരെയും
ബന്ധനങ്ങൾ മരിക്കുംവരെയും
എന്നാവും ജാതകവിധി!!

എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യരിലും
ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയാണ്
കാണുന്നത്!

അയോധ്യയല്ല…
രാവണകോട്ടയിൽ തടവിലാക്കപ്പെടാനായിരുന്നു ഈ
സീതയ്ക്കിഷ്ടം!

സ്നേഹം കൊണ്ടും പരിഗണന കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പൊക്കിയ
കോട്ടയായിരുന്നു അവൾക്കിഷ്ടം!

മുൻവിധികളില്ലാതെ..ഉപാധികളില്ലാതെ
സ്നേഹമെന്ന
സങ്കടദ്വീപിലെ തടവുകാരി ആയി മാറുമ്പോഴും
അവളിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്ന
ഓരോ മനുഷ്യരിലും
അവൾ തന്നെത്തന്നെ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു!!!

#anjuranjima