തണലിന്റെ തണുപ്പേകുന്നവർ

കുടുംബം എന്നു പറയുന്നതൊരു ന്യൂക്ലിയസ്സ് പോലെയാണ്. ഒരു കേന്ദ്രീകൃത അധികാരത്തെ ചുറ്റി പല തലങ്ങളിൽ ഒരുപാടു പേർ. സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹ്യപരമായും ആ കേന്ദ്രബിന്ദുവിന്റേതാവുന്നു അവസാനവാക്ക്. അതു ചിലപ്പോൾ അധികാരത്തിന്റെ കാർക്കശ്യത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ സ്നേഹപാശത്തിൽ അതുമല്ലെങ്കിൽ നിസ്സഹായതയിൽ നിന്നുടലെടുക്കുന്ന കീഴ്വഴക്കങ്ങളാവും.

സ്വയമെരിഞ്ഞു മറ്റുള്ളവർക്കു വിളക്കാവുന്ന ജന്മങ്ങളുണ്ട്. പലപ്പോഴും അവരെരിഞ്ഞു തീരുവോളം ആ വെളിച്ചത്തെ നമ്മളറിയില്ല, അല്ലെങ്കിൽ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടു കണ്ണടയ്ക്കും. പലപ്പോഴും കണ്ടുവരുന്നൊരു പ്രവണതയുണ്ട്, കുടുംബത്തിന്റെ മൊത്തം നുകം ചുമലിലേറ്റി വണ്ടിക്കാളയാവുന്നവരെ. മറ്റുള്ളവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ഒന്നിനുപിറകേ ഒന്നായി നിറവേറ്റി ഒടുവിൽ സ്വയം ജീവിക്കാൻ മറന്നു പോവുന്നവർ. എത്രയൊക്കെ ത്യാഗം സഹിച്ചാലും അവസാനം ആരുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലൂടെയവർ കടന്നു പോവുന്നത് വേദനാജനകം തന്നെയാണ്. പരാതിയില്ലാതെ അവർ ആ ജീവിതത്തോടും പൊരുത്തപ്പെടുമ്പോൾ നന്മയ്ക്കുള്ള പ്രതിഫലം തിരസ്കരണമാണോയെന്ന നോവുള്ളിൽ നിറയും.

പ്രവാസത്തിന്റെ നോവും പേറി, സ്വയം ജീവിതച്ചൂടേറ്റുവാങ്ങി മറ്റുള്ളവർക്കായി സന്തോഷത്തിന്റെ പറുദീസയൊരുക്കുന്നവർ. അവിടേയും സ്വന്തം നിലനിൽപ്പു പോലും ചോദ്യചിഹ്നമായി എത്രയോ പേർ. വിരഹത്തിന്റെ വേനലിലെ ഒറ്റമരമായുരുകി എത്ര ദമ്പതിമാർ. ഒടുവിൽ നീരുവറ്റുമ്പോൾ അവഗണനയുടെ കയ്പുനീർ കുടിക്കാൻ ശേഷം ജീവിതം ബാക്കിയാവുന്നു.

ഒരായിരം കദനകഥകളുടെ വേരു ചികയുമ്പോൾ കഥയെ വെല്ലുന്ന ജീവിതങ്ങളാണ് ചുറ്റിലും. കഠിനവഴികൾ താണ്ടി ലക്ഷ്യം നേടി, വന്നവഴികൾ മറക്കാതെ ഒറ്റമരങ്ങൾക്കു താങ്ങാവുന്ന എത്രയോ പേരുടെ നേർസാക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്. നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ചുഴിയിലകപ്പെട്ടു പോയേക്കാവുന്ന ജീവിതത്തോണിയെ മനോധൈര്യത്തിന്റേയും ആത്മ വിശ്വാസത്തിന്റേയും പങ്കായം തുഴഞ്ഞു ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തേക്കു കുതിക്കുന്നവർ. ജീവിതപന്ഥാവിൽ അവരുടെ രേഖപ്പെടുത്തലുകൾ കാലത്തിനും മായ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. ഏതു വേനൽ വന്നാലും ഒറ്റമരത്തിന്റെ വേരുകളിടറില്ല, ഇലകൾ പൊഴിക്കില്ല.

ഒറ്റമരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതു കൂടുതലും ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദത്തിലാണ്. ഒറ്റയ്ക്കു പോരാടുമ്പോഴും ഉള്ളിലൊരു സ്നേഹമഴയുടെ തണുപ്പ് കൊതിക്കുന്നവരാണവർ. സ്നേഹരാഹിത്യത്തിന്റെ ഗ്രീഷ്മത്തിലെരിക്കാതെ തണലിനൊരു താങ്ങായി വസന്തം വിരിയിക്കാമീ ജീവിതപൂവനിയിൽ.

#എന്റെരചന

#വെയിൽ കായുന്ന ഒറ്റമരങ്ങൾ

★★★നിഷിബ എം നിഷി★★★