ഒരു സഞ്ചാരിണിയുടെ വിഹ്വലതകൾ

വണ്ടി ഹോട്ടലിന്റെ പോർട്ടിക്കോവിൽ നിന്നുരുണ്ടുതുടങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ് ഞാനോർത്തത്, ചെരിപ്പെടുക്കാൻ മറന്നിരിക്കുന്നു! വണ്ടി നിർത്തി ഹോട്ടൽ മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ പാഞ്ഞു. ഭാഗ്യം.. ക്ലീനിങ് ബോയ്സ് റൂം ക്ലീൻ ചെയ്യുന്നതേയുള്ളൂ. എന്റെ വെപ്രാളം കണ്ടന്ധാളിച്ചുപോയ അവരെ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ വേഗം കയറി ടീപ്പോയുടെ അടിയിൽ അടുത്ത യാത്രയ്ക്കുള്ള ഊഴവും കാത്തുകിടന്ന എന്റെ പഴകിപ്പൊളിയാറായ ലെതർ ഹാഫ് ഷൂ ഞാൻ ധൃതിയിലണിഞ്ഞു. വന്ന വേഗത്തിൽപ്പാഞ്ഞ് തിരികെ പോർട്ടിക്കോവിലെത്തുമ്പോളുണ്ട്, എനിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ വണ്ടി വളവ് തിരിഞ്ഞ് ഗേറ്റ് കടക്കുന്നു!

“നിർത്ത്.. നിർത്ത്.. ഞാനുമുണ്ട്..ഞാൻ കയറിയിട്ടില്ല…” അലമുറയിട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു.

വണ്ടിയിൽ നിന്നും തല വെളിയിലിട്ടുകൊണ്ട് എന്റെ നേരെ കൈനീട്ടി “അമ്മേ.. അമ്മേ..” എന്ന് തൊണ്ടകീറിവിളിക്കുന്ന മക്കളെ എനിക്കുകാണാം. എന്നിട്ടും വണ്ടി നിൽക്കുന്നില്ല! ധൃതിയിലല്ലെങ്കിലും എനിക്ക് എത്തിപ്പെടാൻ പറ്റാത്ത വേഗത്തിൽ അതങ്ങനെ ഓടുകയാണ്. ഞാനും ഓടുന്നുണ്ട്.. പിന്നെയും പിന്നെയും അലറിക്കൊണ്ടും വേഗം കൂട്ടിക്കൊണ്ടും എന്റെ സർവ്വശക്തിയും തൊണ്ടയ്ക്കും കാലുകൾക്കും പകുത്തു നൽകി ഓടിയിട്ടും വണ്ടി അകലത്തുതന്നെ. മെല്ലെ എന്റെ കാഴ്ചയെയും, പിന്നെ എന്റെ കാലുകളെയും തോൽപ്പിച്ച് അടുത്ത തെരുവിൽ അതുമറഞ്ഞു…

ആധിപെരുത്ത് ഞാനിപ്പോൾ പൊട്ടുമെന്നായി. എന്റെ മക്കളെയും കൊണ്ടാണ് ആ വണ്ടി പോയിരിക്കുന്നത്… എന്റെ ഹൃദയവും കൊണ്ട്!

എനിക്ക് തോൽക്കാനാവില്ല. എങ്ങനെയും അവർക്കൊപ്പം എത്തിപ്പെട്ടേ പറ്റൂ. ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. നേരം വെളുത്തു വരുന്നതേയുള്ളൂ. അപരിചിതമായ നഗരം. വിശാലമായ നിരത്ത് മിക്കവാറും വിജനമാണ്. പ്ലാസ്റ്റിക് കൂനകൾക്കുമറവിലും ടാർപോളിൻ കൂരകൾക്കടിയിലുമൊക്കെയായി തെരുവ് ഇപ്പോഴും സുഷുപ്തിയിലാണ്ടിരിക്കുന്നു. തലേന്ന് ദീപപ്രഭയിൽ പ്രൗഢികൊണ്ട വണികസങ്കേതങ്ങളൊക്കെയും ഊർന്നുപോകുന്ന ഇരുട്ടിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങുന്നു. കമ്പിളിപുതച്ച തലകൾ ഒന്നും രണ്ടുമൊക്കെയായി അവിടവിടെ കാണാം. ഇടയ്ക്കും മുട്ടിനും ഓരോ സൈക്കിൾ റിക്ഷകൾ ഏതൊക്കെയോ ലക്ഷ്യസ്ഥാനംതേടി ഓടുന്നുണ്ട്.

ഹൃദയം നഷ്ടപ്പെട്ടവളാണ് ഞാൻ.. അതും കവർന്ന് എന്നെ ഇട്ടേച്ചുപോയ വണ്ടിയിൽ എത്തപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മരിച്ചു പോകും തീർച്ച.

ചിന്തിച്ചു നിൽക്കാൻ സമയമില്ല. സൈക്കിൾ റിക്ഷ എങ്കിൽ സൈക്കിൾ റിക്ഷ; കൈ കാണിക്കുക തന്നെ. ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല, പല വണ്ടികൾക്ക് ഞാൻ കൈകാട്ടി. ആരുമെന്നെ കാണുന്നില്ല, ശ്രദ്ധിക്കുന്നുമില്ല.

ആധി എന്നെ പൂർവാധികം മൂടി. വണ്ടി കണ്ട ദിക്കിലെല്ലാം ഞാനോടി. ആരും, ഒന്നും, നിർത്തുന്നില്ല. ഇല്ല.. ഇതുപറ്റില്ല. ഒടുവിൽക്കണ്ട റിക്ഷയ്ക്കുപിന്നാലെ ഞാനോടി.. ‘ഞാനും.. ഞാനും..’

റിക്ഷക്കാരൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ട്. നിർത്തുന്ന ഭാവമില്ല. ഞാൻ വീണ്ടും ഓടി. മെല്ലെ അയാൾ ചിരിച്ചു തുടങ്ങി.. അപ്പോഴും റിക്ഷ ഓടുകയാണ്. ‘സഹായിക്കണേ… എന്നെയൊന്നു കയറ്റണേ..’ ഞാൻ വീണ്ടും പിറകെ ഓടി. ദൈന്യതയുടെ കാറ്റിരമ്പം പോലെ കിതച്ചും കുതിച്ചും ആ റിക്ഷയ്ക്കു പിന്നാലെ ഞാൻ..എന്റെ ശബ്ദം നേർത്തുനേർത്തു.

അയാൾ ഇപ്പോഴും ചിരിക്കുകയാണ്.. മെല്ലെ മെല്ലെ ശബ്ദമുയരുന്നു.. ഒപ്പം റിക്ഷയ്ക്ക് ചിറകുമുളയ്ക്കുന്നു.. ചിരിയുടെ ശൈലി മാറുന്നു.. റിക്ഷ മെല്ലെ പറന്നു തുടങ്ങുന്നു..

അയാൾ പൊട്ടിപ്പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.. റിക്ഷയുടെ പറക്കലിന് വേഗം കൂടുന്നു..

ആർത്താർത്തുവീർത്ത് അയാളുടെ ചിരി… പെട്ടെന്ന് അതൊരു അട്ടഹാസമായി മാറുന്നു. .

ധപ്… ക്ലിക്ക്…

എന്തോ ആഞ്ഞടയുന്ന ശബ്ദം! ചുറ്റിനുമിരുട്ട്.. സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ഞാൻ കുതറാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇല്ല.. പറ്റുന്നില്ല! നിന്നുതിരിയാനിടമില്ല. കനത്ത നി:ശബ്ദത.. കുറ്റാക്കുറ്റിരുട്ട്! ആറുമുഴം നീളത്തിൽ ഏതോ ഒരു പെട്ടിയിലകപ്പെട്ടപോലെ!

ഞാൻ ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിച്ചു.. ഇല്ല.. ശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല! നെഞ്ചുവിലങ്ങുന്നു.. വായപൊളിയുന്നു… കണ്ണുതുറിക്കുന്നു…

“അമ്മേ………”

നിലവിളിച്ചെണീറ്റിട്ടും നിദ്രയുടെയും ജാഗരത്തിന്റെയും ഇടയിലെ നേർത്ത സീമ തിരഞ്ഞ് ഏറെനേരം ശ്വാസം വിലങ്ങി ഞാനിരുന്നു.

#യാത്ര

#എന്റെ രചന