🌹പ്രണയനിഴലുകൾ (Completed )🌹

Part 1

മഹേഷ് രാവിലെതന്നെ കുളികഴിഞ്ഞ് പൂജാമുറിയിൽ കയറി പ്രാർത്ഥന തുടങ്ങി. ചെറിയ മണിയൊച്ചയിൽ തുടങ്ങി, ഇപ്പോ ശബ്ദം ഉച്ചസ്ഥായിലായി. പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് നേരെ ഡൈനിംഗ് ഹാളിലേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. 

“അമ്മാ, ഫുഡ് എടുത്തു വെച്ചില്ലേ? എനിക്ക് പോകാൻ നേരം വൈകുന്നു.”

“നിൻ്റെ മണിയടി കേട്ടപ്പോ ഞാൻ കരുതി നീയിപ്പോഴൊന്നും ഇറങ്ങില്ലാന്ന്. ദേ ഇപ്പോ കൊണ്ടുവരാം മോനേ, നീ കൈ കഴുകി ഇരുന്നോ”

“ഓ, ഇതെന്നും പതിവുള്ളതാ, ഞാൻ കൈ കഴുകി വന്നിരിക്കാതെ ഫുഡ് ടേബിളിലെത്തൂല”, മഹേഷ് കൈ കഴുകാനായി വാഷ് ബേസിനരുകിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്തായാലും കൈ കഴുകി വരുമ്പോഴേയ്ക്കും ഭക്ഷണവുമായി മഹേഷിൻ്റെ അമ്മ ടേബിളിനരുകിലത്തിയിരുന്നു. 

“അപ്പാ, ഇപ്പോ കഴിക്കുന്നില്ലേ അമ്മാ?”

“അപ്പാ, കുളിക്കുന്നേയുള്ളു. നീ വേഗം കഴിച്ച് പോകാൻ നോക്ക്, അപ്പായുടെ കുളിയും ജപവുമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കഴിക്കാറാവുമ്പോഴേക്കു നിനക്ക് നേരം വൈകും.”

“ഉം”, അവനൊന്നു മൂളി, പിന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.. പൂരിയും ബാജിയും. വീട്ടിലെല്ലാവരും വെജിറ്റേറിയനേ കഴിക്കൂ. പക്കാ ബ്രാഹ്മണ കുടുംബമാണ്. മഹേഷിൻ്റേത്. അവൻ വേഗം ഭക്ഷണം  കഴിച്ച് കഴിച്ച് ഷോപ്പിലേക്ക് യാത്രയായി.

ടൗണിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ സെയിൽസ് ആൻഡ് സർവ്വീസ് ഷോപ്പിനുടമയാണ് മഹേഷ്.
രാവിലെ ഒൻപതുമണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങും, ഒൻപതുമുപ്പതിന് ഷോപ്പ് തുറക്കും. അഞ്ചോളം സ്റ്റാഫുണ്ട് ജോലിക്ക്. തരക്കേടില്ലാത്ത വരുമാനവുമുണ്ട്. അനാവശ്യ
കൂട്ടുകെട്ടുകളൊന്നുമില്ല. രാവിലെ നടന്നു ഷോപ്പിലേക്ക് പോവുന്നു. തിരിച്ചും നടന്നു വരുന്നു. 

ഓരാളോടും മിണ്ടാറില്ല. വീട് വിട്ടാൽ ഷോപ്പ്, ഷോപ്പ് വിട്ടാൽ വീട്, അതാണ് സ്വഭാവം. പതിവ് പോലെ രാവിലെ തന്നെ ഷോപ്പ് തുറക്കാനായി ടൗണിലേക്ക് നടന്നു. സമാന്തരമായി അതേ റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് കൂടെ അനീറ്റയും നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

അനീറ്റ, മഹേഷിന്റെ വീടിന്റെ തൊട്ട് മുൻപിലെ വീട്ടിലെ തോമസ് ചേട്ടന്റെ മകൾ. തോമസ് ചേട്ടൻ സൽസ്വഭാവി, മതവിശ്വാസി, അധ്യാപക ജീവിതത്തിൽ നിന്നും വിരമിച്ച് വീട്ടിൽ വിശ്രമജീവിതം നയിക്കുന്നു. രണ്ട് പെൺമക്കൾ, അനീറ്റ, അലീന. 

മൂത്തമകൾ അനീറ്റ ടൗണിലെ പരസ്യ കമ്പനിൽ കമ്പ്യൂട്ടർഗ്രാഫിക് ഡിസൈനറായി വർക്ക് ചെയ്യുന്നു. ഇളയവൾ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നു. 

മഹേഷും അനീറ്റയും എന്നും ഒരേ സമയത്ത് ജോലിക്ക് പോവുന്നു. ഒരേ സമയത്ത് തിരിച്ച് വരുന്നു. പക്ഷേ രണ്ടു പേരും പരസ്പരം, നോക്കാറില്ല.
മിണ്ടാറുമില്ല. ഒരേ റോഡിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിൽ കൂടി  നടന്നു പോവുന്ന രണ്ട് അപരിചിതർ മാത്രം. 

രാവിലെ ഒൻപതുമണി സമയം, ഉദയ സൂര്യന്റെ നേർത്ത വെയിൽ കൊണ്ട് രണ്ടുപേരും നടക്കുന്നു. മഹേഷിന്റെ നിഴൽ അനീറ്റയുടെ നിഴലിനെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. 

ഒരു നേർത്ത ചെറുപുഞ്ചിരി..
അനീറ്റയുടെ നിഴലിന്റെ ചുണ്ടിലും കണ്ടു.
മഹേഷിന്റെ നിഴൽ മെല്ലെ അനീറ്റയുടെ നിഴലിനെ നോക്കി രണ്ടുകണ്ണും അടച്ച് തുറന്നു.  അനീറ്റയുടെ നിഴൽ കണ്ണുരുട്ടി നോക്കി. മഹേഷിന്റെ നിഴൽ മെല്ലെ  സംസാരിച്ച് തുടങ്ങി. 

“നമ്മൾടെ കാര്യം വല്യ കഷ്ടമാണ് ‘ല്ലേ. സൂര്യൻ ഉദിച്ച് ഇവർ പുറത്തിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ മുതൽ തിരിച്ച് ഇവർ വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെയും ഇവരുടെ കൂടെ നമ്മൾ ഉണ്ട്. ഇവരുടെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും എല്ലാം നമ്മൾ അറിയുന്നു. ഇവരുടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നമ്മളേക്കാൾ അറിയാവുന്ന മറ്റാരുണ്ട് ഈ ഭൂമിയിൽ.  എന്നാലും നമ്മൾ വെറും നിഴലുകൾ മാത്രം. 

അനീറ്റയുടെ നിഴൽ ഇതെല്ലാം കേട്ട് തലയും താഴ്ത്തി, നടത്തത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച് നടന്നു.. അനീറ്റയുടെ പപ്പയും, മമ്മിയും അങ്ങനെയാണവളെ വളർത്തിയത്. മതവും മത വിശ്വാസങ്ങളും മുറുകെപ്പിടിച്ച് ജീവിക്കുന്ന കുടുംബം.
രണ്ട് മക്കളും അത് പോലെ തന്നെ ദൈവ ഭയമുള്ളവരായി ജീവിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ടു തന്നെ അനീറ്റയുടെ നിഴൽ പോലും മറ്റൊരു നിഴലിന്റെ സംസാരം  ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോയില്ല. 

മെയിൻ റോഡിലെത്തിയതും രണ്ടു പേരും റോഡിന്റെ രണ്ട് സൈഡിൽ കൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. റോഡിന്റെ വീതി കാരണം മഹേഷിന്റെ നിഴൽ പറഞ്ഞതൊന്നും അനീറ്റയുടെ നിഴൽ കേട്ടതുമില്ല. മഹേഷിന്റെ നിഴലിന് ഇനിയും അവളുടെ നിഴലിനോട് കുറേ സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം വരെ കാത്തിരിക്കാം നിഴൽ അങ്ങനെ സമാധാനിച്ചു. മഹേഷ് ഷോപ്പിലെത്തി അകത്ത് കയറി. 

ഷോപ്പിലെ ട്യൂബുകൾ പ്രകാശിപ്പിച്ചു. ഇനി നിഴലിന്റെ ആവശ്യമില്ല. നിഴൽ പുറത്ത് നിന്നു.  ഇനി വൈകുന്നേരം വരെ ഫ്രീയാണ് തിരിച്ച് പോകണമെങ്കിൽ മഹേഷ് വരണം അതുവരെ ഷോപ്പിന് മുൻവശം കാത്തിരിക്കണം. നിഴൽ പലതും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് എങ്ങനെയെങ്കിലും  വൈകുന്നേരമായിക്കിട്ടിയാൽ മതിയെന്നു ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. 

ടൗണിലെ തിരക്ക്, വാഹനങ്ങളു നീണ്ടനിര, ഹോണടി ശബ്ദം, പല വിധ ആവശ്യങ്ങൾക്കാൾ ധൃതി പിടിച്ച് നടക്കുന്നവർ… ഒരിക്കലും മനുഷ്യന്റെ ഈ തിരക്ക് അവസാനിക്കില്ലേ. മഹേഷിൻ്റെ നിഴൽ അവിടിരുന്ന് ടൗണിലെ കാഴ്ചകളിലേയ്ക്ക് കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ‘

ഇടയ്ക്ക് നിഴൽ ഷോപ്പിൽ വന്ന കസ്‌റ്റമർമാരുടെ നിഴലുകളോടൊക്കെ മിണ്ടാൻ നോക്കി. പക്ഷേ അവരുടെ നിഴലുകൾ മൈൻഡ് ചെയ്തതു പോലുമില്ല. നിഴലുകൾക്ക് വരെ ഒന്നിനും സമയം കിട്ടാതായിരിക്കുന്നു. എല്ലാർക്കും തിരക്ക് തന്നെ. 

സമയം ഉച്ചയോടടുക്കുന്നു. കത്തുന്ന സൂര്യൻ. നിഴൽ ചെറുതായി ചെറുതായി തീര ഇല്ലാതായി. ഇനി നിഴലിന് കുറച്ച് മണിക്കുറുകൾ വിശ്രമം. 

സമയം മൂന്നുമണിയായി  സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറേക്ക് നീക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വീണ്ടും നിഴൽ മെല്ലെ തല പൊക്കിത്തുടങ്ങി. സൂര്യന്റെ പടിഞ്ഞാറോട്ടുള്ള വേഗതയ്ക്കനുസരിച്ച് നിഴൽ വലുതായി തുടങ്ങി. 

ആറുമണി ആയപ്പോഴേയ്ക്കും മഹേഷ് ഷോപ്പിൽ നിന്നും പറഞ്ഞിറങ്ങി. ഇനി സ്റ്റാഫുകൾ നോക്കിക്കോളും ഷോപ്പ്.  എട്ടുമണി ആവുമ്പോൾ അവർ ഷോപ്പ് അടയ്ക്കും. 

മഹേഷിന്റെ നിഴലിന് സന്തോഷമായി രാവിലെ മുതൽ കാത്തിരുന്നു മടുത്തു. ഇവനിത്തിരികൂടെ നേരത്തെ ഇറങ്ങിക്കൂടെ. 

എങ്കിൽ ടൗണിൽക്കൂടെയുള്ള നടത്തത്തിനിടയിൽ  ഒരുപാടു നിഴലുകളെ കാണുകയും, പരിചയപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. ദുഃഖങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും പരസ്പരം പങ്ക് വെയ്ക്കാം. ഇതിപ്പോ പരമാവധി ഇരുപത് മിനിട്ടോളം കിട്ടും അപ്പോഴേക്കും അസ്തമയം ആവുന്നു. 

ടൗണിലെ തെരുവിളക്കുകളും ഷോപ്പുകളിലെ ബോർഡ് ലൈറ്റുകളും പ്രകാശിക്കുന്നു’. വാഹനങ്ങളുടെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന പ്രകാശം, പ്രകാശപൂരിതമാവുന്ന നഗരം അവിടെ നിഴലുകൾക്ക് പ്രസക്തിയില്ലല്ലോ. 

“പ്രകാശത്തിൽ ജനിക്കുകയും കൂടുതൽ പ്രകാശത്താൽ മരണപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവയാണല്ലോ നിഴലുകൾ, അമ്മയുടെ കൈകളാൽ മരണപ്പെട്ടു പോകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളേപ്പോലെ. 

ഭൂമിയിലേക്ക് കത്തുന്ന പ്രകാശംനൽകി തളർന്ന  സൂര്യൻ തന്റെ പ്രാണസഖിയായ കടലിനെ പുൽകാനായി കടലിലേക്ക് അതിവേഗം നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

പലവിധ ചിന്തയാൽ മഹേഷിന്റെ നിഴൽ മഹേഷിനൊപ്പം നടന്ന് തുടങ്ങി. 

ഇതേ സമയം അനീറ്റയും ഓഫീസ് വിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി. അനീറ്റയുടെ നിഴൽ മറ്റു നിഴലുകളുടെ മുഖത്ത് പോലും നോക്കാതെ, അവളോടൊപ്പം തലയും താഴ്ത്തി നടന്ന് തുടങ്ങി. 

അനീറ്റയും മഹേഷും സമാന്തരങ്ങളായി നടന്നു തുടങ്ങി. സമാന്തരങ്ങളായ നടപ്പിനനുസരിച്ച്  മഹേഷിന്റെ നിഴൽ അനീറ്റയുടെ നിഴലിന്റെ തൊട്ടടുത്ത് എത്തുന്നുണ്ട്. 

മഹേഷിന്റെ നിഴൽ സംസാരിച്ച് തടുങ്ങി.
“ഇങ്ങനെ തലയും താഴ്ത്തി നടക്കാതെ എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചൂടെ? ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അയൽക്കാരായ നിഴലുകളല്ലെ നമ്മൾ, ഏതാണ്ട് ഇരുപത് മിനിട്ടോളം ബോറടിച്ച് നടക്കണ്ടേ നമ്മള്. “

“നമ്മൾക്കെന്താണിത്ര സംസാരിക്കാൻ, നമ്മൾ നിഴലുകല്ലേ?”

“നിഴലുകൾക്ക് നിഴലുകളോട് സംസാരിക്കാമല്ലോ. “

“ശരി എന്താണ് പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞോളു ഞാൻ കേൾക്കാം. 

“അനീറ്റ എത്ര സുന്ദരിയാണ്! എന്നിട്ടെന്തേ മഹേഷ് അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാത്തത് ‘

“ആവോ എനിക്കറിയില്ല. “

“രണ്ടു പേരും അയൽക്കാർ, ഒരേ സമയം ജോലിക്ക് പോയിട്ടു തിരിച്ച് വരുന്നവർ എന്നിട്ടും?”

“അതിനിപ്പോ നമ്മളെന്താ ചെയ്യാ ഇവർക്ക് പരസ്പരം തോന്നണ്ടേ, രണ്ടു പേരുടെയും കുടുംബാന്തരീക്ഷം അങ്ങനെയാണ്. അവരെ വീട്ടിൽ നിന്നും പഠിപ്പിച്ച് വിട്ടത് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരിക്കാം”

“ശരിയാണ്. അത് തന്നെയാവും കാരണം, അവര് എന്തേലും ചെയ്യട്ടെ നമ്മൾക്ക് മിണ്ടികൊണ്ട് നടക്കാം.”

രണ്ടു പേരുടെയും നിഴലുകൾ പല കാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ച് കൊണ്ട് നടന്നു.
രണ്ട് പേരും അവരവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് തിരയേണ്ട സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോൾ നാളെ രാവിലെ കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ് നിഴലുകൾ പിരിഞ്ഞു. 

ട്യൂബ് ലൈറ്റ് പ്രകാശത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഇരുവരുടെയും വീട്…

മഹേഷിന്റെ നിഴൽ പടി വാതിൽക്കൽ വരെ അവന്റെ കുടെ ചെന്നു. സിറ്റൗട്ടിലെ എൽ ഇ ഡി, ബൾബിനാൽ വീട്ടിൽ കയറാനാതെ പടിവാതിൽക്കൽ തളർന്നിരുന്നു. ഇനി നാളെ രാവിലെ വരെ തനിക്ക് വിശ്രമം. രാവിലെ ആയാൽ അനീറ്റയുടെ നിഴലിനോട് സംസാരിക്കാലോന്ന് കരുതി നേരം വെളുക്കാൻ പ്രാർത്ഥിച്ച് കൊണ്ട് നിഴൽ കിടന്നുറങ്ങി. 

നേരം വെളുത്തു, പതിവ് ദിനചര്യകൾ കഴിഞ്ഞ് മഹേഷ് പുറത്തിറങ്ങി
ഷോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. മുൻവശത്തെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അനീറ്റയും ഇറങ്ങി. 

ഇരുവരും സമാന്തരമായി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നിഴലുകൾ സംസാരിച്ച് തുടങ്ങി.

“എങ്ങനെയെങ്കിലും നേരം വെളുത്താ മതീന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച് കാത്തിരിക്കായിരുന്നു ഞാൻ”, മഹേഷിന്റെ നിഴൽ പറഞ്ഞു. 

“അതെന്തേ?”

“ഒറ്റക്കായി മടുത്തു. മനുഷ്യർക്ക് മാത്രമല്ല ഏകാന്തത, നമ്മൾക്കും തികഞ്ഞ ഏകാന്തത തന്നെ. “

“നമ്മൾ നിഴലുകൾക്ക് നമ്മളല്ലേ ഉള്ളു. നമുക്ക് സംസാരിക്കാൻ നമ്മൾ മാത്രം  അതു കൊണ്ടാ”

നിഴലുകൾ സംസാരിച്ച് കൊണ്ട് നടന്ന് തുടങ്ങി.  മെയിൻ റോഡിലേക്ക് ഇരുവരും പ്രവേശിച്ചു. 

റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്യാനായി മഹേഷ് റോഡിന്റെ പുകുതി എത്തിയതും ഒരു ബൈക്ക് വന്ന് തട്ടിയതും മഹേഷ് റോഡ് സൈഡിൽ കൂടെ നടന്ന് പോവുകയായിരുന്ന അനീറ്റയുടെ മുമ്പിലേക്ക് തെറിച്ച് വീണതും നിമഷനേരം കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു. 

ബൈക്കിന്റെ ബ്രേക്ക് പിടിച്ച് ടയർ നിലത്ത് ഉരഞ്ഞ ശബ്ദവും മഹേഷിന്റെ “അയ്യോ ” എന്ന ശബ്ദവും കേട്ട് അനീറ്റ ഞെട്ടിപ്പോയി.

“അയ്യോ എന്ത് പറ്റി”യെന്ന് ചോദിച്ച് കൊണ്ട് അവളോടിവന്ന്, റോഡിൽ വീണ് കിടക്കുകയായിരുന്ന മഹേഷിനെ പിടിച്ചിരുത്തി. 

ബ്രേക്ക് പിടിച്ചത് കൊണ്ട് ചെറുതായി വന്ന് തട്ടിയതേയുള്ളൂ. ബൈക്ക് നിലത്തിട്ട് അതിലെ യാത്രക്കാരനും ഓടിവന്നു.  ആളുകൾ ഓടികൂടി, അനീറ്റ കൈപിടിച്ച് മഹേഷിനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. മുട്ടുകുത്തി വീണതിനാൽ മുട്ടിന് നല്ല വേദന. കാല് നിലത്ത് കുത്താൻ കഴിയുന്നില്ല. മുട്ടുരഞ്ഞ് തൊലി പോയിരിക്കുന്നു. 

എല്ലാരും കൂടെ കൈ പിടിച്ച് അടുത്തുകണ്ട ഓട്ടോയിൽ കയറ്റി. കൂടെ ബൈക്ക് യാത്രകാരനും അനീറ്റയും കയറി. 

“ചേട്ടാ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിലേക്ക് വേഗം വിട്”

ഓട്ടോ, കുതിച്ച് പാഞ്ഞു.
ഓട്ടോയിൽ കയറിയതോടെ നിഴലുകൾക്ക് അവരെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. 

ആശുപത്രിയിലെത്തിയ മഹേഷിനെ ബൈക്ക് യാത്രക്കാരനും  അനീറ്റയും കൂടെ വീൽചെയറിൽ ഇരുത്തി കാഷ്വാലിറ്റിൽ എത്തിച്ചു.
ഡോക്ടർ പരിശോധിച്ചു.   മുട്ടിന്റെ വേദന കാരണം എക്സ്റേ എടുത്തു വരാൻ നിദ്ദേശിച്ചു, എക്സറേ എടുത്തു കൊണ്ടുവന്നത് പരിശോധിച്ച ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. 

“മുട്ടുചിരട്ട തെറ്റിയിരിക്കുന്നു. മുറിവും ഉണ്ട്, പ്ലാസ്റ്ററിടണം. രണ്ട് ദിവസം അഡ്മിറ്റാക്കണം വേദന കുറഞ്ഞിട്ട് പോവാം.”  മഹേഷ് ഫോൺ എടുത്ത് ഷോപ്പിലേക്ക് വിളിച്ചു. രണ്ട് സ്റ്റാഫ് എത്തി. 

“ഇനി കുട്ടി പൊയ്ക്കോളു. നമ്മൾ അയൽക്കാരാണെങ്കിലും എന്നും കാണാറുണ്ടെങ്കിലും പരിചയപെട്ടിട്ടില്ല. എന്താണ് പേര്?”

“അനീറ്റ”

“ജോലി?”

“ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനർ ആണ് പരസ്യകമ്പനിയിൽ” –
കമ്പനിയുടെ പേരും പറഞ്ഞു. 

“ഹൊ.. അത് എന്റെ ഷോപ്പിന് മുൻവശത്തെ ബിൽഡിംഗിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലല്ലേ?”

“അതേ”

“അപ്പോ എന്റെ ഷോപ്പ് അറിയാമോ.. “

“ദിവസവും ഷോപ്പിലേക്ക് കയറിപ്പോവുന്നത് ഞാൻ കാണാറുണ്ട്. പിന്നെ പരിചയപ്പെടേണ്ട ആവശ്യം വന്നില്ല, അതു കൊണ്ട് മിണ്ടാൻ പറ്റീല. “

“എന്തായാലും വളരെ നന്ദി.
നമുക്ക് പിന്നീട് കാണാം…
എന്റെ പേര് അറിയണ്ടേ?”

“വേണ്ട”

“വേണ്ടേ, അതെന്താ?”

“മഹേഷ് എന്നല്ലേ എനിക്കറിയാം. ഇവിടെ പേര് രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുമ്പോ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു. ” അവൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. 

“എന്നാ ശരി. പത്ത് മണി ആവാറായി. എനിക്ക് ജോലിക്ക് കയറാൻ സമയം ലേറ്റായി, പോട്ടെ. പിന്നെ കാണാം. “

(തുടരും. )

✍️ ഷിജിത് പേരാമ്പ്ര

#എൻ്റെരചന

#നിഴലുകൾ

🌹പ്രണയനിഴലുകൾ 2🌹