അണ്ടർ ദ സിങ്ക് (under the sink )

​എന്റെ വീടിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രത്തിൽ, അടുക്കളയിലെ സിങ്കിന് താഴെയുള്ള ആ ഇരുണ്ട അറയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. പുറംലോകം കാണാത്ത, അധികമാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ആ ഇടം കാലക്രമേണ വീടിനുള്ളിലെ ‘നിഗൂഢതകളുടെ നിലവറ’യായി മാറി. തിരക്കുപിടിച്ച എന്റെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതം, മക്കളുടെ പഠനം, വീട്ടുജോലികളുടെ അതിപ്രസരം—ഇതിനിടയിൽ അനാവശ്യമെന്ന് തോന്നുന്ന എന്തിന്റെയും അന്ത്യവിശ്രമസ്ഥാനമായിരുന്നു അത്. പഴയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകൾ, ഉടഞ്ഞ ഗ്ലാസ് കഷണങ്ങൾ, ശൂന്യമായ കുപ്പികൾ, ഒടിഞ്ഞ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ… മാലിന്യശേഖരണക്കാർ വരുന്നതുവരെ അവ അവിടെ കാത്തിരിക്കും.

“ജാനി, ഇത് സിങ്കിനടിയിലേക്ക് മാറ്റിക്കോളൂ,” എന്ന എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വീട്ടിലെ സഹായിയായ ജാനി അവയെല്ലാം ഭക്തിപൂർവ്വമെന്നോണം അവിടെ അടുക്കിവെക്കുമായിരുന്നു.

​ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, എന്റെ ഒന്നാം ക്ലാസ്സുകാരി മകളെ ‘Prepositions’ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ.

“The ball is on the table… The cat is under the chair…” ഞാൻ ഓരോന്നായി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.

പെട്ടെന്ന് അവൾ കിലുകിലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “Amma, everything is under the sink! നമ്മുടെ ജാനി ചേച്ചി എല്ലാ സാധനങ്ങളും സിങ്കിനടിയിലാണല്ലോ വെക്കുന്നത്!”

​അതുകേട്ട് ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാൻ ജാനിയെ നോക്കി. ജാനിയും വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു വലിയ ചതിയുടെ വിത്തുകൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. വേനലവധി കഴിഞ്ഞ് സ്കൂൾ തുറക്കുന്ന സമയമായപ്പോൾ പഴയ ബാഗുകളും, പാതി തീർന്ന പുസ്തകങ്ങളുമെല്ലാം സിങ്കിനടിയിലെ ആ ‘മാന്ത്രിക ലോകത്തേക്ക്’ കുടിയേറി. “ഇതൊക്കെ കൊച്ചമ്മയ്ക്ക് വേണോ? അതോ എനിക്ക് എടുത്തോട്ടെ?” എന്ന് ജാനി ചോദിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ആവശ്യം എനിക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ സമ്മതം മൂളുമായിരുന്നു.

​സ്കൂൾ തുറക്കുന്ന അന്ന് രാവിലെ വീട്ടിൽ ഒരു യുദ്ധക്കളത്തിന് സമാനമായ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. മകന്റെ പുതിയ വാട്ടർ ബോട്ടിൽ കാണാനില്ല! വീടാകെ അരിച്ചുപെറുക്കിയിട്ടും അത് കിട്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ ഒരു നിമിത്തം പോലെ ഞാൻ സിങ്കിനടിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് കൈനീട്ടി. അവിശ്വസനീയമെന്ന് പറയട്ടെ, തിളങ്ങുന്ന ആ പുതിയ കുപ്പി ഒരു കവറിനുള്ളിൽ അവിടെ ഇരിക്കുന്നു!

​”ജാനി, ഈ പുതിയ ബോട്ടിൽ എന്തിനാ ഇവിടെ വെച്ചത്?” എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവൾ നിസ്സംഗതയോടെ മറുപടി നൽകി, “കൊച്ചമ്മയല്ലേ പറഞ്ഞത് അവിടെ വെക്കുന്നതൊക്കെ എടുത്തോളാൻ? കൊച്ചമ്മ തന്നെയാണ് അത് അവിടെ വെച്ചത്.”

​ഞാൻ അമ്പരന്നുപോയി. എന്റെ അശ്രദ്ധയുടെ മറവിൽ ജാനി പടച്ചുണ്ടാക്കിയ സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു അത്. കാണാതാവുന്ന ഓരോ പെൻസിലിനും ലഞ്ച് ബോക്സിനും പകരം പുതിയത് വാങ്ങുന്ന എന്റെ ശീലം അവൾ മുതലെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ബോട്ടിലല്ല എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത്, മറിച്ച് അവൾ ചോദിക്കുന്ന എന്ത് കാര്യവും ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ നൽകിയിരുന്നു എന്ന സത്യമാണ്. വർഷാവർഷം ഓണക്കോടികൾ , ക്രിസ്തുമസ്സിനും പെരുന്നാളിനും എന്തിനും ഏതിനും ആയിരങ്ങൾ ! കൂടാതെ ഈ വർഷം അവൾടെ കുട്ടികൾക്കും കൂടി സ്കൂൾ സാമഗ്രികൾ  വാങ്ങി നൽകി ! ഇതിലും കവിഞ്ഞ് എന്ത് ആവശ്യമാണ് ?

“ഇനി മുതൽ ഞാൻ പരിശോധിക്കാതെ ഒരു സാധനവും പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകരുത്,” എന്ന് കർശനമായി പറഞ്ഞതോടെ, അന്നുതന്നെ ജാനി ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി.

​ജാനി പോയതോടെ ആ ‘സിങ്ക് സംസ്കാരം’ അവസാനിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ, പകരം വന്ന തങ്കി ഒന്നിനും ഒച്ചപ്പാടുണ്ടാക്കാത്ത ശാന്തപ്രകൃതക്കാരിയായിരുന്നു. അവൾ ജാനിയെപ്പോലെ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല. പക്ഷേ, ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ പഞ്ചസാരയും പരിപ്പും മുതൽ മകളുടെ ഹെയർ ബാൻഡുകൾ വരെ ദുരൂഹമായി അപ്രത്യക്ഷമായിത്തുടങ്ങി.

​ഒരു ഞായറാഴ്ച, ശാന്തമായ ഉച്ചനേരത്ത് ഞാൻ അടുക്കളയിൽ ഒന്നു കയറി. തങ്കി പാത്രങ്ങൾ കഴുകുകയാണ്. സിങ്കിനടിയിൽ മുൻപത്തേതിനേക്കാൾ വലിയൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ വീർത്തുനിൽക്കുന്നു.

“തങ്കീ, ആ കവറിൽ എന്താ?” ഞാൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.

“അതൊക്കെ പഴയ തുണികളാ കൊച്ചേ, മാലിന്യക്കാര് വരുമ്പോൾ കൊടുക്കാൻ വെച്ചതാ,” തങ്കിയുടെ മറുപടിയിൽ പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

​സംശയം തോന്നി ഞാൻ ആ കവർ വലിച്ചു പുറത്തിട്ടു. പഴയ കീറിയ തുണികൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച നിലയിൽ എന്റെ പുതിയ സിൽക്ക് സാരിയും, മകന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ജ്യാമിതി പെട്ടിയും, കൂടെ കുറച്ച് പലവ്യഞ്ജനങ്ങളും!

കള്ളം വെളിച്ചത്തായപ്പോൾ തങ്കി അത്ഭുതം നടിച്ചു: “അയ്യോ മോളേ… ഇതാരാ ഇവിടെ വച്ചത്!”

​തനിയെ വന്ന് കവറിൽ കയറാൻ എന്റെ വീട്ടിലെ സാധനങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് അപ്പോൾ തോന്നിപ്പോയി. തങ്കിയെയും പിരിച്ചുവിട്ട അന്ന് ഞാൻ ആ സിങ്കിനടിയിൽ ഒരു വലിയ ‘ശുദ്ധികലശം’ നടത്തി.

​ഇന്ന് ആ സിങ്കിനടിയിലെ വാതിലുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ അവിടെ ഇരുട്ടല്ല, . വീടിനുള്ളിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഇടപാടുകൾ നടന്നിരുന്ന ആ സിങ്കിനടിയിലെ അറ ഇപ്പോൾ വെറും ഒരു ശൂന്യമായ ഇടം മാത്രമാണ്.

അമൽ അബ്രഹാം