ഭാഗം : 2
അവസാനം!!!
മുറിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയ സുജാത ജനകരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ദൂരെ നഗരത്തിന്റെ വിളക്കുകൾ കാണാം.
ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കി.
മക്കളുടെ മെസേജുകളൊന്നുമില്ല.
ഭർത്താവിന്റെ ഒരു മിസ്ഡ് കോളോ മെസേജോ പോലും ഇല്ല.
അതിൽ അവൾക്ക് സങ്കടം തോന്നിയില്ല.
അല്ലെങ്കിൽ…
സങ്കടം തോന്നുന്ന ഘട്ടം കഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
അപ്പോൾ ഫോൺ ബെൽ മുഴങ്ങി.
ഹരിയായിരുന്നു.
“ഉറങ്ങിയില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“ഞാനും.”
മറുവശത്ത് ചെറിയൊരു നിശ്ശബ്ദത.
“സുജാതേ…”
” പറ ഹരിയേട്ടാ..”
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്കൂ.”
ഹരി കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“നമ്മൾ സന്തോഷം തേടുന്നത് തെറ്റാണോ?”
ചോദ്യം കേട്ട് സുജാതയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.
കാരണം അതേ ചോദ്യം അവളും വർഷങ്ങളായി തന്നോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അറിയില്ല ഹരിയേട്ടാ…”
അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ സന്തോഷം തേടാതെ ജീവിക്കുന്നത് ശരിയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.”
വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ ഹരി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്.”
“എന്തിന്?”
“ഈ യാത്ര അവസാനിച്ചാൽ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകേണ്ടിവരുമല്ലോ.”
സുജാത ജനലിലൂടെ ഇരുണ്ട ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി.
അവൾക്കും അതേ പേടിയായിരുന്നു.
ഈ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ ഒരു സ്വപ്നം പോലെയാണ്.
പക്ഷേ സ്വപ്നങ്ങൾ അവസാനിക്കും.
യാഥാർത്ഥ്യം കാത്തിരിക്കും.
“ഹരിയേട്ടാ…”
” മ്മ് …”
“നാളെ എവിടെയെങ്കിലും പോവാം.”
“എവിടെ?”
“ഒരു പ്ലാനും ഇല്ലാതെ.”
അയാൾ ചിരിച്ചു.
“ശരി.”
“ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ഞാൻ ഒരു ദിവസം പ്ലാൻ ചെയ്യാതെ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.”
“ഞാനും.”
കോൾ അവസാനിച്ച ശേഷവും സുജാത കുറേനേരം ജനലരികിൽ നിന്നു.
ദൂരെ എവിടെയോ ക്ഷേത്രമണി മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾക്ക് തോന്നി…
വാരണാസി മനുഷ്യരെ മാറ്റുന്നില്ല.
മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി മൂടിവെച്ച സത്യങ്ങളെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരിക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ആ രാത്രിയിൽ ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം സുജാത സമാധാനമായി ഉറങ്ങി.
നാളെ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നറിയാതെ.
ഒരു പക്ഷേ നാളെയെ കുറിച്ച് ഭയക്കാതെ.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവർ വളരെ നേരത്തേ എഴുന്നേറ്റു.
വാരണാസിയുടെ തെരുവുകൾ അപ്പോഴും പൂർണമായി ഉണർന്നിരുന്നില്ല.
ചില കടകൾ തുറക്കുന്നു.
ചില സന്യാസിമാർ ഗംഗയിലേക്ക് നടക്കുന്നു.
ചിലരാകട്ടെ ചായക്കടകളിൽ അവരുടെ ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നു.
അവർ ഒരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാതെ നടന്നു.
ഇടുങ്ങിയ വഴികളിലൂടെ.
പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ.
നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള ചുമരുകൾക്കിടയിലൂടെ.
ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ സുജാത പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
ചുമരിനോട് ചേർന്ന് ഒരു വയോധിക ദമ്പതികൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പുരുഷന്റെ കൈയിൽ ഒരു വടി.
സ്ത്രീയുടെ കൈയിൽ ഒരു തുണിസഞ്ചി.
രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല.
പക്ഷേ സ്ത്രീ അയാളുടെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചിരുന്നു.
അത്ര മാത്രം.
ഹരിയും ആ കാഴ്ച കണ്ടു.
സുജാതയുടെ കണ്ണുകൾ ആ ദമ്പതികളിൽ തന്നെ തങ്ങി.
“എന്താ?”
ഹരി ചോദിച്ചു.
സുജാത ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഒന്നുമില്ല.”
പക്ഷേ അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
ഒരുകാലത്ത് താൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് വലിയ പ്രണയമൊന്നുമല്ലായിരുന്നു.
ഇങ്ങനെയൊരു സാന്നിധ്യം മാത്രമായിരുന്നു.
മിണ്ടാതിരുന്നാലും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ.
കൂടെ നടക്കാൻ ഒരാൾ.
അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് അവർ ഗംഗയുടെ തീരത്ത് ഒരു ബോട്ടിൽ കയറി.
ജലം പതിയെ കീറി ബോട്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ഘാട്ടുകൾ ഒന്നൊന്നായി പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
സുജാത വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“ഹരിയേട്ടാ…”
“ഉം?”
“ഈ യാത്ര കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മൾ എന്താവും?”
ഹരി അവളെ നോക്കി.
അത് അവർ രണ്ടുപേരും ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചോദ്യമായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ അതിലേക്ക് തന്നെ എത്തിച്ചേർന്നു.
“എനിക്കറിയില്ല.”
അയാൾ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം അറിയാം.”
“എന്ത്?”
“ഈ യാത്രയ്ക്ക് മുൻപ് നമ്മൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ആളുകളാവില്ല.”
സുജാത ചിരിച്ചു.
അത് ശരിയായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം അവർ വീണ്ടും ഗംഗയുടെ പടവുകളിൽ ഇരുന്നു.
സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ ഹരി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“സുജാതേ…നമ്മൾ തമ്മിൽ ഉള്ളത് എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.”
അവൾ അയാളെ നോക്കി.
“എനിക്കും.”
“പക്ഷേ അതിന് പേരിടാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല.”
സുജാതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
ഹരി ഗംഗയിലേക്ക് നോക്കി.
“ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് പേരിട്ടാൽ അവ ചെറുതായിപ്പോകും.”
കാറ്റ് പതിയെ വീശി.
“നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് സുഹൃത്ത് ആയിട്ടല്ല… പ്രണയിനിയായിട്ടല്ല.”
അയാൾ തുടർന്നു.
“പക്ഷേ ഞാൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരു ഭാഗം തിരികെ കാണിച്ചുതന്ന ആളായിട്ടാണ്.”
സുജാതയുടെ കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകി.
കാരണം…
അവൾക്കും അതുതന്നെയായിരുന്നു തോന്നിയത്.
” ഞാനിന്ന് ഹരിയേട്ടന് ഒപ്പം കിടന്നോട്ടെ…?”
സുജാതയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ഹരി അവളെ നോക്കി.
അയാൾ ഞെട്ടിയില്ല.
പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾക്കുള്ളിലെ ഏകാന്തത അയാളെ സ്പർശിച്ചു.
“ഞാനിന്ന് ഹരിയേട്ടന് ഒപ്പം കിടന്നോട്ടെ…?”
അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“വെറുതെ…
ഒന്നും വേണ്ട…
ഒന്ന് ഒപ്പം കിടന്നാൽ മതി.
നിങ്ങൾ ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ട് കൊണ്ട് എനിക്കൊന്ന് കിടന്നാൽ മാത്രം മതി.”
അയാൾ എഴുന്നേറ്റു.
” വാ….”
ഹരി നീട്ടിയ കൈകളിൽ പിടിച്ച് സുജാത എഴുന്നേറ്റു. അയാൾക്കൊപ്പം മുറിയിലേക്ക് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ നിന്ന് അച്ഛൻ വാങ്ങി നൽകിയ കളിപ്പാട്ടം കയ്യിൽ നിന്ന് വീണ് പോകാതെ ഇരിക്കാൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് നടന്ന ഉത്സാഹത്തോടെ അയാളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് അവൾ നടന്നു. ഉള്ളിലപ്പോൾ അവളാ ചെറിയ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. അച്ഛനൊപ്പം ചാടി തുള്ളി നടക്കുന്ന.. മുടി ഇരുവശവും മെടഞ്ഞിട്ട ആ കുഞ്ഞ് പെൺകുട്ടി!.
കുറച്ച് നേരം മുറിക്ക് വെളിയിലൂടെ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് നിന്ന സുജാതയ്ക്ക് പിന്നിലായി ഹരി വന്നു നിന്നു.
” കിടക്കണ്ടേ…?”
അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പിന്നെ മൂളി.
” വേണം.”
“സുജാതേ…”
അയാളുടെ ശബ്ദം മൃദുവായിരുന്നു.
“നിനക്ക് അറിയാമോ…
ഈ നിമിഷം എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന്?”
അവൾ ഇല്ലെന്ന് തലകുലുക്കി.
“നീ ചോദിച്ചത് ഒരു കാമുകിയെപ്പോലെയല്ല.”
അയാൾ പറഞ്ഞു.
“വളരെ ക്ഷീണിച്ച ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെയാണ്.”
സുജാതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
കാരണം അത് സത്യമായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് വലിയ പ്രണയമോ ആവേശമോ ആയിരുന്നില്ല.
ആരുടെയെങ്കിലും അരികിൽ സുരക്ഷിതമായി കിടക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു രാത്രി മാത്രമായിരുന്നു.
ആരെയും ഭയക്കാതെ.
ആരോടും അഭിനയിക്കാതെ.
ഒറ്റയ്ക്കല്ല എന്ന തോന്നലോടെ.
ഹരി കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ കിടക്കയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു.
“വാ.”
അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു.
സുജാത പതിയെ വന്ന് കിടക്കയുടെ മറുവശത്ത് കിടന്നു.
അവർക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ അകലമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ അകലം വർഷങ്ങളായുള്ള ഏകാന്തതയേക്കാൾ ചെറുതായിരുന്നു.
ജനലിലൂടെ വന്ന നിലാവെളിച്ചം മുറിയിൽ പരന്നുകിടന്നു.
സുജാത മറിഞ്ഞ് ഹരിയുടെ നേരെ നോക്കി.
“ഉറങ്ങിയോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“ഞാനും.”
ഒരു ചെറിയ ചിരി രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു.
പിന്നെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് സുജാത മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“ഹരിയേട്ടാ…”
“ഉം..?”
“ഇന്ന് എനിക്ക് ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ട സ്ത്രീയായി തോന്നുന്നില്ല.”
ഹരി അവളെ നോക്കി.
സുജാതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു.
“കാരണം…
ഇന്ന് ആരോ എൻ്റെ സാമീപ്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.”
ഹരി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അയാൾ കൈ നീട്ടി അവളുടെ കൈയിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു.
അത് ആശ്വാസത്തിന്റെ സ്പർശമായിരുന്നു.
അയാൾ കിടന്ന് കൊണ്ട് കൈ നീട്ടി.
ഒരു മടിയും കൂടാതെ സുജാത ആ കൈയിലേക്ക് ചേർന്ന് കിടന്നു.
ഹരിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലചേർത്ത്.
മറുകൈ കൊണ്ട് അയാൾ അവളെ പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചു.
ആ നിമിഷം അവർക്കിടയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ആവേശമോ ശരീരത്തിന്റെ വിശപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ നീണ്ട ഏകാന്തതകൾ മാത്രമായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി ആരോടും പറയാതെ കൊണ്ടുനടന്ന ക്ഷീണം.
ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അൽപനേരമെങ്കിലും വിശ്രമിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം.
തുറന്നിട്ട ജനലിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് ഒഴുകിവന്നു.
ദൂരെയെവിടെയോ ക്ഷേത്രമണികൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സുജാത കണ്ണുകളടച്ചു.
ആശങ്കയില്ലാതെ അവൾ ഹരിയെ മുറുകെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
ആ സ്പർശത്തിൽ ഒരു കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയുണ്ടായിരുന്നു.
കൊടുങ്കാറ്റ് കഴിഞ്ഞ് കരയിലെത്തിയ ഒരാളുടെ ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
ഹരി അവളുടെ മുടിയിൽ പതിയെ കൈവെച്ചു.
ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ചില ആശ്വാസങ്ങൾക്ക് വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ല.
ചില മുറിവുകൾക്ക് മരുന്നിനേക്കാൾ സാന്നിധ്യമാണ് വേണ്ടത്.
“ഹരിയേട്ടാ…”
ഉറക്കത്തിനും ഉണർവിനും ഇടയിലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ അവൾ വിളിച്ചു.
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പേടിയില്ല.”
അയാൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്തിനെ?”
“ഒന്നിനെയും.. മരണത്തെ പോലും…”
മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് ഹരി കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അത് ഈ യാത്രയുടെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടമാണ്.”
സുജാത ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ ശ്വാസം പതിയെ ശാന്തമായി.
അവൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴുകയായിരുന്നു.
അയാൾ അവളെ ഇറുകെ പിടിച്ചു.കൈവിട്ട് താഴെ വീണു പോകാതെ ഇരിക്കാനെന്നവണ്ണം..!
ഹരി ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
വാരണാസിയുടെ രാത്രി നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഗംഗയെപ്പോലെ.
ജീവിതത്തെപ്പോലെ.
സുജാത ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
മുഖത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാണുന്ന സമാധാനം.
ഹരി പതിയെ കണ്ണുകളടച്ചു.
പരസ്പരത്തിന്റെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് അഭയം നൽകിയ രണ്ട് മനുഷ്യരായി അവരിരുവരും ഉറങ്ങി.
പുറത്ത് തണുത്ത കാറ്റ് വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അകത്ത്, വർഷങ്ങളായി വിശ്രമം കിട്ടാതിരുന്ന രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ആദ്യമായി സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
പുലർച്ചെ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ രണ്ടുപേർക്കും തോന്നി.
അവരുടെ ബന്ധം മാറിയിരുന്നു.
അത് പ്രണയത്തേക്കാൾ ചെറുതല്ല.
പക്ഷേ പ്രണയം എന്ന് മാത്രം വിളിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും വലുതായിരുന്നു.
ഒരാൾ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു സുരക്ഷിത ഇടമായി മാറിയിരുന്നു.
തിരികെ പോകേണ്ട ദിവസം എത്തി.
സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരേ ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇനി?
പക്ഷേ ആരും ചോദിച്ചില്ല.
ട്രെയിൻ എത്തി.
അവർ കയറി.
ജീവിതവും വീണ്ടും പഴയ പാളത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തയ്യാറായി.
എന്നാൽ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
ഇനി അവർ ഒറ്റയ്ക്കല്ലായിരുന്നു.
ദിവസവും കാണാൻ കഴിയാതിരുന്നാലും…
ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നാലും….
അവർക്കിടയിൽ ഒരു ആത്മബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരാൾ മറ്റൊരാൾക്ക് സാക്ഷിയായിരുന്ന ഒരു ബന്ധം.
ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ പ്രണയം ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നതല്ല.
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ട് കണ്ടിട്ടും അവനെ വിട്ടുപോകാതിരിക്കുന്നതായിരിക്കും.
ട്രെയിൻ പതിയെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് സുജാത പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
അവളുടെ ഫോണിൽ ഒരു മെസേജ് തെളിഞ്ഞു.
ഹരിയായിരുന്നു.
“നന്ദി.”
അവൾ മറുപടി അയച്ചു.
“എന്തിന്?”
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം മറുപടി വന്നു.
“എന്നെ വീണ്ടും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാള് ആണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചതിന്.”
സുജാത ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
പുറത്ത് വാരണാസി പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞുപോകുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ…
ആ യാത്ര ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല…!!!
🥹🥹
**”എനിക്ക് സങ്കടം വരുന്നുണ്ട്… ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത കഥയായിരുന്നു ഇത്. എഴുതാൻ പോലും ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്നതും…
എന്നിട്ടും അത് എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വാക്കുകളായി ഒഴുകിപ്പോയി. എഴുതി… പൂർത്തിയാക്കുകയും ചെയ്തു.
ചില കഥകൾ അങ്ങനെയാണ്. അവസാനവരി എഴുതുന്നത് കൈകളാണെങ്കിലും, അവസാനിക്കുന്നത് മനസ്സിനുള്ളിലാണ്.
അതുകൊണ്ട്… ഈ കഥയ്ക്ക് വേണ്ടി… അല്ല, ഇത്രയേറെ സ്നേഹിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളെ വിട്ടുകൊടുത്തതിന്, ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ക്ഷമിക്കട്ടെ…!!!”**
#അവസാനഭാഗം
#വാരണാസിഒരുയാത്രരണ്ടുപേർ
1 Comment
Pingback: വാരണാസി 🪷ഒരു യാത്ര, രണ്ട് പേർ - By Anju Ranjima - കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ