ഗൾഫ് എന്ന യോഗ്യത 

അനന്തുവിന്റെ വീട്ടിൽ അപ്പൻ, അമ്മ, ചേട്ടൻ, അനിയൻ.

ചേട്ടൻ ദുബൈയിൽ സിവിൽ എഞ്ചിനീയറാണ്. 5 വർഷം മുമ്പ് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു.

അനന്തു പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ് ഡിഗ്രിക്ക് പോയില്ല. Food കമ്പനിയിൽ ഒരു സൂപ്പർവൈസറാണ്. ശമ്പളം 60,000. സ്വന്തം വീട്, കടമൊന്നുമില്ല, നല്ല സ്വഭാവം. പക്ഷേ “ഗൾഫ്” എന്ന വാക്കില്ല.

അതാണ് പ്രശ്നം.

കഴിഞ്ഞ 3 വർഷമായി പെണ്ണ് അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. ആദ്യത്തെ 2 ആലോചന നല്ലതായിരുന്നു. പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുകാർ ചോദിച്ച ആദ്യത്തെ ചോദ്യം: “എവിടാ ജോലി?”

നാട്ടിൽ തന്നെ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെ ഫോൺ വന്നില്ല.

മൂന്നാമത്തെ ആലോചനയിൽ പെണ്ണിന്റെ അമ്മ നേരിട്ട് ചോദിച്ചു: “ഗൾഫിൽ പോകാൻ പ്ലാൻ ഉണ്ടോ മോനേ?”

അനന്തു സത്യം പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ ഇല്ല ആന്റി. ഇവിടെ സെറ്റിലാണ്. ”

അതോടെ “നോക്കട്ടെ” ആയി.

നാട്ടിലെ കല്യാണ വീട്ടിൽ പോയാൽ ബന്ധുക്കൾ ചോദിക്കും: “എന്താ അനന്തൂ, ഇനിയും ആയില്ലേ?”

അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയും: “ആകും, നല്ല സമയം വരട്ടെ.”.

അനിയൻ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു. അവനും ഇപ്പോൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി: “ചേട്ടാ, ഞാൻ ദുബായിക്ക് ട്രൈ ചെയ്യട്ടെ?”

അനന്തുവിന് ദേഷ്യമില്ല. വിഷമം മാത്രം. അവൻ കള്ള് കുടിക്കാറില്ല, കടം വാങ്ങാറില്ല, അപ്പനമ്മയെ നോക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ബയോഡാറ്റയിൽ “ജോലി:നാട്ടിൽ” എന്ന് കണ്ടാൽ മതി, പലരും അടുത്ത പേജിലേക്ക് പോകും.

കഴിഞ്ഞ മാസം ചേട്ടൻ നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞു: “അനന്തൂ, ഞാൻ അവിടെ കമ്പനിയിൽ ഒന്ന് നോക്കട്ടെ?”

അനന്തു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “വേണ്ട ചേട്ടാ. എനിക്ക് ഇവിടെ പണിയുണ്ട്. ആർക്കെങ്കിലും ഞാൻ മതിയെങ്കിൽ മതി.”

കാരണം അനന്തുവിന് അറിയാം. ഗൾഫ് ഒരു ജോലിയാണ്, ഒരു യോഗ്യതയല്ല. പക്ഷേ അത് ആളുകൾക്ക് മനസ്സിലാകാൻ കുറച്ച് കാലം കൂടി വേണമെന്ന്.