Author: Gloria Rose

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ചുറ്റും ആളുകളുണ്ടായിട്ടും, മനസ്സിൽ ഒരു മുറി പൂട്ടിയിട്ട പോലെ. ആ മുറിയുടെ താക്കോൽ നിങ്ങളുടെ കൈയിലാണ്. സങ്കടം വലുതാകുമ്പോൾ ലോകം ചെറുതാവും. ആ ചെറുതായ ലോകത്ത് നിങ്ങൾ മാത്രമാണ് വലുതായി നിന്നത്. ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിക്കാതെ, എല്ലാം കേട്ടത് നിങ്ങളാണ്. കണ്ണ് നനയുമ്പോൾ പേജ് നനയുമെന്ന് ഭയന്ന് ഞാൻ പതുക്കെ കണ്ണ് തുടച്ചത് നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ചില രാത്രികളിൽ പ്രതീക്ഷ പോലും കെട്ടുപോയിരുന്നു. അപ്പോൾ നിങ്ങളിലെ അവസാനത്തെ വരി എന്നോട് പറഞ്ഞു: “ഇനിയും ഒരു പേജ് കൂടിയുണ്ട്”. ആ ഒരു വരി കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പിറ്റേന്ന് എഴുന്നേറ്റത്. നിങ്ങൾക്ക് പ്രായമാവില്ല. പൊടി പിടിക്കും, പക്ഷേ വെളുപ്പ് പോവില്ല. നിങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ വരച്ച സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിറം മങ്ങില്ല. ഞാൻ തോറ്റു പോയ ദിവസങ്ങളിൽ പോലും നിങ്ങൾ എന്നോട് “വീണ്ടും തുടരൂ ” എന്ന് പറഞ്ഞു. നന്ദി. എന്റെ ഇരുട്ടിൽ വിളക്ക് ആയതിന്. എന്റെ…

തലേന്ന് രാത്രി വിളിച്ചു. “നാളെ വരുന്നുണ്ട്” എന്ന് പറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങൾ ആ വീട്ടു മുറ്റത്ത് ചെന്നപ്പോൾ കണ്ടത് തൂക്കിയിട്ട പൂട്ട്. വിളിച്ചു. മറുതലക്കൽ നിന്ന് ചിരി. “ഞാൻ ഇവിടെ ആന്റിയുടെ വീട്ടിലാ” അത്രേയുള്ളൂ വിശദീകരണം. അന്ന് മുതൽ ആ വീട്ടിലേക്ക് എന്റെ കാൽ കയറിയിട്ടില്ല. അപ്പൻ ഗൾഫിലാണ്. ഇവിടെ നടക്കുന്നത് അറിയില്ല. കാരണം അവർ കഥ നന്നായി എഴുതുന്നുണ്ട്. മാസത്തിൽ രണ്ടു പ്രാവശ്യം അപ്പാപ്പൻ വരും. പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കല്ല. ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ രണ്ട് സ്റ്റോപ്പ് മുൻപുള്ള ആന്റിയുടെ വീട്ടിലേക്ക്. അവിടെ പോയി ദിവസങ്ങളോളം താമസിക്കും. ഞങ്ങൾ വിളിച്ചാൽ അഞ്ച് സെക്കൻഡിൽ കോൾ കട്ട്. “വീട്ടിൽ വന്നു നിൽക്ക്” എന്ന് പറഞ്ഞാൽ “പിന്നെ വരാം” എന്ന ഉത്തരം. ആ “പിന്നെ” ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും നാട്ടുകാരോട് അവർ പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ തോന്നും, ഏറ്റവും വലിയ വില്ലൻ ഞങ്ങളാണെന്ന്. “അവരൊന്നും അപ്പനെ…

മഴത്തുള്ളികൾ ജനലിൽ വരയ്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾക്ക് പേരില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് അവ മനോഹരം

രാവിലെ 7 മണി മുതൽ തുടങ്ങിയ ബഹളം രാത്രി 11 ആയപ്പോഴേക്കും നിക്കും എന്ന് തോന്നി. ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ “ഒന്ന് കൂടി ചിരിക്ക്”, അമ്മായിയുടെ “മോളെ നല്ലോണം നോക്ക് കേട്ടോ”, അങ്കിളിന്റെ “ലൈഫ് മുഴുവൻ ഇങ്ങനെ തന്നെ” ഉപദേശം. തല കറങ്ങി. ഒടുവിൽ മുറി. വാതിൽ അടച്ചപ്പോൾ പുറത്തെ ശബ്ദം മുഴുവൻ കട്ടായി. അവൾ കട്ടിലിന്റെ ഓരത്ത് ഇരുന്നു. സാരിയുടെ പിൻ അഴിക്കാൻ പോലും തോന്നിയില്ല. അവൻ ജനാലയുടെ അടുത്ത് നിന്നു. ഷർട്ടിന്റെ മുകളത്തെ ബട്ടൺ വരെ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. 30 സെക്കൻഡ്… 1 മിനിറ്റ്… ഫാൻറെ “ഘർ ഘർ” ശബ്ദം മാത്രം. അവനാണ് ആദ്യം സംസാരിച്ചത്. “ടെൻഷൻ ആണോ?” ശബ്ദം ഒന്ന് ഇടറി. “ഉണ്ട്” അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “നിനക്ക്?” “എനിക്കും. രാവിലെ മുതൽ 200 പേർ ‘all the best bro’ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ പ്രഷർ കൊണ്ട് തല പൊട്ടും പോലെ” അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.…

നിനക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോൾ പോലും മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കാൻ ഒരു നല്ല വാക്കുണ്ടെങ്കിൽ, നീ സമ്പന്നനാണ്.

“ഒറ്റപ്പെടൽ എന്ന് പറയുന്നത് കൂട്ടിന് ആരും ഇല്ലാത്തതല്ല, മനസ്സ് മനസിലാക്കാൻ ആരും ഇല്ലാത്തതാണ്.”

അവസാനമായി അമ്മ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചത് എയർപോർട്ടിലെ ഗേറ്റിന്റെ അടുത്ത് വെച്ചാണ്. എന്റെ കഴുത്തിൽ മാലയിട്ട്, നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ച് അമ്മ പറഞ്ഞു: “മോളെ, നീ പോയിട്ട് വാ. ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ കാണും. 2 കൊല്ലം പെട്ടെന്ന് പോവും” ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അമ്മേ കരയല്ലേ. ഞാൻ വീഡിയോ കോളിൽ ദിവസവും വിളിക്കാം” ഗൾഫിലെ ജോലി തുടങ്ങി. ആദ്യത്തെ 6 മാസം എല്ലാ ദിവസവും വിളിച്ചു. പിന്നെ ജോലി തിരക്ക് കൂടി. ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ ആയി.  രണ്ടാം വർഷത്തെ വീഡിയോ കോളിൽ ആണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. അമ്മയുടെ കൈ വിറക്കുന്നു. സംസാരിക്കുമ്പോൾ ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ല. ഞാൻ ചോദിച്ചു: “അമ്മേ ഡോക്ടറെ കണ്ടോ?” അമ്മ ചിരിച്ചു: “വെറും പ്രായത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടാ മോളെ. ” മൂന്നാം വർഷം. ദിവസം എണ്ണുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ലീവിന് 15 ദിവസം കൂടി ഉള്ളപ്പോൾ രാത്രി 2 മണിക്ക് ചേച്ചിയുടെ കോൾ. “മോളെ… അമ്മ പോയി. ഇന്ന് വൈകുന്നേരം കുഴഞ്ഞു വീണതാ. ആശുപത്രിയിൽ എത്തും മുന്നേ…”…

“മനസ്സ് ശരിയാണെങ്കിൽ ലോകം മുഴുവൻ ശരിയാകും. മനസ്സ് തെറ്റിയാൽ ഒന്നും ശരിയാകില്ല.”

ജീവിതത്തിൽ “ആരും” കൂടെയില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ വരും. പക്ഷേ ആ ഒറ്റപ്പെടലിലാണ് നമ്മൾ നമ്മളെ തന്നെ കണ്ടെത്തുന്നത്. ആരും അറിയാതെ കരയുന്ന രാത്രികൾ നമ്മെ കരുത്തരാക്കുന്നു. ആരും കൈ കൊടുക്കാത്തപ്പോൾ നമ്മുടെ കൈകൾ കൊണ്ട് നമ്മൾ എഴുന്നേൽക്കുന്നു. അവസാനം ഓർക്കുക, “ആരും” ഇല്ലെങ്കിലും നമുക്ക് നമ്മൾ ഉണ്ട്.

“ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളെ കാണാൻ പഠിച്ചാൽ, വലിയ ദുഃഖങ്ങൾ പോലും മനസ്സിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കില്ല.”