Author: Gloria Rose

അഞ്ജലിക്ക് 24 വയസ്സ്. B.Com കഴിഞ്ഞ് ജോലി ചെയ്യുന്നു. 3 മാസമായി വീട്ടിൽ കല്യാണാലോചന നടക്കുന്നു. അവൾക്ക് ഒരു ചെറിയ പഴയ കഥയുണ്ട്. 10-ാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പരീക്ഷ ടെൻഷൻ സ്റ്റേജ് പേടി ഒക്കെ കാരണം 4-5 തവണ അവൾ കാലിന് ബലമില്ലാതെ വീണുപോയിട്ടുണ്ട്. Neuro ഡോക്ടറും General Physician-ഉം ഒരേ ഉത്തരമാണ് തന്നത്: മറ്റൊരു രോഗവുമില്ല. ഇത് Anxiety ആണ്. പ്രായം കൂടുമ്പോൾ മാറും. പേടിക്കണ്ട. Vitamin B കോംപ്ലക്സും ഇരുമ്പിന്റെ ഗുളികയും കുറച്ചു മാസം കഴിച്ചു. അതിനുശേഷം 8 വർഷമായി ഒരു വീഴ്ചയും ഇല്ല. ആരോഗ്യപരമായി ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ആദ്യമായി പെണ്ണുകാണാൻ വന്നത് അർജുനും വീട്ടുകാരുമാണ്. നല്ല ചെറുപ്പക്കാരൻ. സംസാരത്തിനിടെ അർജുൻ ചോദിച്ചു: എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ? അഞ്ജലി ആലോചിച്ചില്ല. ഒളിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. സ്കൂളിൽ ടെൻഷൻ കൂടുമ്പോൾ ഇടയ്ക്ക് വീഴുമായിരുന്നു. ഡോക്ടറെ കണ്ടു. പ്രശ്നമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. മരുന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാറി. ഇപ്പോൾ 8 വർഷമായി ഒന്നുമില്ല എന്ന് സത്യം തുറന്നു…

“നാളെക്കായി ഇന്ന് കരയരുത്. ഇന്നത്തെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ പോലും നാളത്തെ വലിയ ശക്തിയാകും. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നതിൽ ആണ് യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്. പണം തീരും, പേര് മറയും, പക്ഷേ നന്മ ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല. നിശബ്ദമായി നല്ലത് ചെയ്യൂ. ലോകം ഒരുനാൾ അത് തിരിച്ചുതരും.”

ഒരു വലിയ അപകടം നടന്നു. ടീച്ചറുടെ പുതിയ മൈക്രോസ്കോപ്പ് ഒടിഞ്ഞു. ടീച്ചർ ക്ലാസിൽ കയറി ചോദിച്ചു: “ആരാ ഇത് ഒടിച്ചത്?” എല്ലാവരും മിണ്ടാതായി. ഞാനും. സത്യത്തിൽ ഒടിച്ചത് ഞാനും ആര്യയും കൂടിയാണ്. ഞങ്ങൾ തമാശക്ക് മൈക്രോസ്കോപ്പ് കൈമാറുന്നതിനിടയിൽ താഴെ വീണു. പേടികൊണ്ട് ആരും കാണാതെ ഞങ്ങൾ അത് ഡ്രോയറിൽ വെച്ചു. “ഞാനത് പറഞ്ഞില്ല” എന്ന് ആര്യ എന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു. ടീച്ചർ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. “ഒരാഴ്ച ലാബ് അടച്ചിടും. കുറ്റക്കാരനെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നത് വരെ” അടുത്ത ദിവസം മുതൽ പ്രാക്ടിക്കൽ ഇല്ല. എല്ലാവരും പരാതി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. “ആരാ ചെയ്തത്? ധൈര്യമുണ്ടേൽ പറയ്” ആര്യ പേടിച്ച് സ്കൂളിൽ വരുന്നില്ല. ഞാൻ ഒറ്റക്കായി. രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു ശബ്ദം. “നീ കള്ളം പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ സത്യവും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ” മൂന്നാം ദിവസം ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ടീച്ചറുടെ അടുത്ത് പോയി. “ടീച്ചറേ,…

രാവിലെ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഫോൺ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എവിടെ? അടുക്കളയിൽ തിരഞ്ഞു, ബാഗിൽ തിരഞ്ഞു, ഒടുവിൽ കയ്യിൽ തന്നെ കണ്ടു. നമ്മൾ എല്ലാവരുടെയും ദിവസം ഇങ്ങനെയുള്ള ചെറിയ മറവികളിൽ തുടങ്ങുകയും തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. മറവി എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു പേടി വരും. പ്രായമാകുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണോ, എന്തെങ്കിലും രോഗമാണോ എന്ന് നമ്മൾ ഉടനെ സംശയിക്കും. പക്ഷേ സത്യം പറഞ്ഞാൽ മറവി എന്നത് തലച്ചോറിന്റെ ഒരു സംരക്ഷണമാണ്. ഓരോ നിമിഷവും നമ്മുടെ കണ്ണിലും കാതിലും തലച്ചോറിലും എത്ര വിവരങ്ങളാണ് വന്നു വീഴുന്നത്. ഒരു കടയിൽ കേറിയാൽ തന്നെ എത്ര നിറങ്ങൾ, എത്ര മണം, എത്ര സംസാരങ്ങൾ. ഇതെല്ലാം ഓർത്തുവെക്കാൻ പറ്റുമോ? പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് തലച്ചോറ് തീരുമാനിക്കുന്നുണ്ട് ഇത് വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന്. ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കാത്ത പേര്, മനസ്സ് എവിടെയോ ആയിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ട മുഖം, ടെൻഷനിൽ വായിച്ച പേജ്, ഇതൊക്കെ ആദ്യം പോകും. ചിലപ്പോൾ ഉറക്കുറവാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ…