പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് ആദിക്ക് അവധിയാണ്. അമ്മ പറഞ്ഞു, “നീ അമ്മൂമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി ഇരുന്നോ. അവിടെ ചെന്ന് കുറച്ചു നേരം ഫോൺ മാറ്റി വെച്ച് ജീവിച്ചോ.”
ആദി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സമ്മതിച്ചു. പക്ഷേ മനസ്സിൽ അവന് അറിയാമായിരുന്നു, ഫോൺ ഇല്ലാതെ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരു ജന്മം പോലെയാണ്.
ട്രെയിനും ബസും മാറി അമ്മൂമ്മയുടെ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ വൈകുന്നേരം ആയിരുന്നു. പഴയ ഓടിട്ട വീട്. മുറ്റത്ത് വലിയ മാവും പ്ലാവും. ആദ്യത്തെ കാര്യം തന്നെ അവൻ ചോദിച്ചു, “അമ്മൂമ്മേ ഇവിടെ വൈഫൈ ഉണ്ടോ?”
അമ്മൂമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “വൈഫൈ ഇല്ല മോനേ. പക്ഷേ ഇവിടെ കാറ്റുണ്ട്, മഴയുണ്ട്, കഥകളുണ്ട്.”
ആദ്യത്തെ രണ്ടു ദിവസം അവന് നരകം പോലെ തോന്നി. ഫോണിലെ ചാർജ് 18 ശതമാനത്തിൽ നിൽക്കുന്നു. നെറ്റ്വർക്ക് കിട്ടാൻ മുറ്റത്തിന്റെ മൂലയിൽ പോയി നിൽക്കണം. സുഹൃത്തുക്കൾ അയക്കുന്ന മെസേജുകൾ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. റീൽസ് ഇല്ല, ഗെയിം ഇല്ല. സമയം പോകുന്നില്ല.
മൂന്നാം ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് ഉറക്കം വരാതെ അവൻ അമ്മൂമ്മയുടെ മുറിയിൽ കയറി. ഒരു മൂലയിൽ വലിയ തേക്കിന്റെ പെട്ടി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ഒരു പൂട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. താക്കോൽ എവിടെയാണെന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മൂമ്മ വന്നു. “അതു തുറക്കാൻ നോക്കുവാണോ?” എന്ന് ചോദിച്ചു. “തുറന്നോ, അതു നിന്റെ അച്ഛന്റെ കാലത്തെ പെട്ടിയാ.”
പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ ആദി അമ്പരന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു കാലം തന്നെ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഞ്ഞളിച്ച കടലാസിൽ എഴുതിയ കത്തുകൾ. അച്ഛൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് എഴുതിയത്. വരികൾക്കിടയിൽ മഷി പടർന്നിരുന്നു. “അമ്മേ, ഇവിടത്തെ കറി ഒട്ടും കൊള്ളില്ല. അമ്മയുടെ ചേനയും പപ്പടവും ഓർക്കുമ്പോൾ കരച്ചിൽ വരുന്നു.” അതിന്റെ അടിയിൽ കുറേ കറുപ്പ് വെളുപ്പ് ഫോട്ടോകൾ. അച്ഛൻ സ്കൂൾ യൂണിഫോമിൽ, പിന്നിൽ ആ മാവ് തന്നെ. ഒരു പഴയ റേഡിയോ, കുറേ സ്റ്റാമ്പുകൾ, ചെണ്ടമേളത്തിന് ഉപയോഗിച്ച ഒരു കോൽ.
അമ്മൂമ്മ ആ കത്തുകൾ ഒക്കെ എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. “അന്ന് ഒരു കത്ത് കിട്ടാൻ 10 ദിവസം കാത്തിരിക്കണം. കത്ത് വരുന്ന ദിവസം നേരത്തെ എണീറ്റ് തപാൽകാരനെ നോക്കും. കത്ത് കിട്ടിയാൽ അടുക്കളയിൽ പോയി ഒന്നും ചെയ്യാൻ തോന്നില്ല. ഇരുന്ന് പതുക്കെ വായിക്കും.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം കറണ്ട് പോയി. അമ്മൂമ്മ നിലവിളക്ക് കത്തിച്ചു. വെളിച്ചം മുഴുവൻ മുറിയിലും പരന്നു. “വാ ഇവിടെ ഇരിക്ക്” എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മൂമ്മ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി. നാട്ടിലെ പൂരത്തെ കുറിച്ച്, എല്ലാവരും കൂടി ഒരേ അടുപ്പിൽ ചോറ് വെച്ചതിനെ കുറിച്ച്, മഴ പെയ്യുന്ന രാത്രികളിൽ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് പാട്ട് പാടിയതിനെ കുറിച്ച്. ആദി ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചു. ഫോൺ ഇല്ലാതെ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് ഇത്രത്തോളം സുഖമാണെന്ന് അവന് അന്നാണ് മനസ്സിലായത്.
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ ആദിയുടെ ജീവിതം മാറി. രാവിലെ നേരത്തെ എണീറ്റു. അയൽവീട്ടിലെ അനു ചേട്ടനും കൂട്ടുകാരും വന്നു. അവർ പറമ്പിൽ ഇറങ്ങി. ഗോളി കളിച്ചു, വെയിലത്ത് ഓടി കളിക്കുമ്പോൾ ദാഹിച്ചാൽ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരി കുടിച്ചു. ആരും മാർക്ക് നോക്കിയില്ല. തോറ്റാലും അടുത്ത റൗണ്ടിൽ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് അമ്മൂമ്മയുടെ ഒപ്പം അടുക്കളയിൽ നിന്നു. “ഉപ്പ് നീ ഇട്ടേക്കൂ, നിന്റെ കൈയുടെ രുചി അതിലുണ്ടാവും” എന്ന് അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞു.
വൈകുന്നേരം 5 മണിക്ക് അമ്മൂമ്മ ആ പഴയ റേഡിയോ ഓൺ ചെയ്യും. ആദ്യം വാർത്ത, പിന്നെ പഴയ പാട്ടുകൾ. ആ പാട്ടുകൾ കേട്ട് അമ്മൂമ്മ കൂടെ പാടും. ചിലപ്പോൾ ആദിയും. രാത്രി ലൈബ്രറിയിൽ പോയി. അവിടെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന് 3 മണിക്കൂർ ഒരു നോവൽ വായിച്ചു. പേജ് തിരിക്കുമ്പോഴുള്ള ആ ശബ്ദം അവന് വല്ലാതെ ഇഷ്ടമായി.
ഒരു ദിവസം രാത്രി കറണ്ട് പോയപ്പോൾ എല്ലാവരും വരാന്തയിൽ ഇരുന്നു. മുകളിൽ നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ. അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞു, “നമ്മൾ ചെറുതായിരിക്കുമ്പോൾ ലൈറ്റ് പോയാൽ പേടിയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അതാണ് ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള സമയം. സംസാരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത ശബ്ദം ഉണ്ടാകും അപ്പോൾ.”
അവധി തീരാറായി. തിരിച്ചു പോരാനുള്ള തലേന്ന് അമ്മൂമ്മ ആ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു കവർ എടുത്തു. അതിൽ 1998 ൽ അച്ഛൻ എഴുതിയ അവസാനത്തെ കത്ത്. അവസാനത്തെ വരി ആദി വായിച്ചു. “അമ്മേ, ഇവിടെ എല്ലാം ഉണ്ട്. പുതിയ ഫോൺ ഉണ്ട്, ടിവി ഉണ്ട്. പക്ഷേ അമ്മയുടെ കൂടെ ഇരുന്ന് ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ ഇരിക്കാനുള്ള സമയം ഇല്ല.”
ആ വരി വായിച്ചപ്പോൾ ആദിക്ക് എന്തോ പോലെ ആയി.
നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുന്ന ട്രെയിനിൽ അവൻ ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തു. 243 നോട്ടിഫിക്കേഷൻ കിടക്കുന്നു. ഗ്രൂപ്പ് ചാറ്റുകൾ, റീൽസ്, അപ്ഡേറ്റുകൾ. എല്ലാം ഒരേ സമയം വന്നു വീണു. പക്ഷെ അവൻ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ നോട്ട്ബുക്കും പേനയും എടുത്തു.
അവൻ എഴുതി തുടങ്ങി. “പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മൂമ്മയ്ക്ക്,
ട്രെയിനിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. ഇവിടെ നെറ്റ്വർക്ക് ഫുൾ ആണ്. പക്ഷേ അമ്മൂമയുടെ കൂടെ ഇരുന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ സമാധാനം ഇവിടെ ഇല്ല. പറഞ്ഞ കഥകൾ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. അടുത്ത അവധിക്ക് വീണ്ടും വരാം. അന്ന് നമുക്ക് കൂടുതൽ നേരം സംസാരിക്കാം…”
കത്ത് എഴുതി തീർന്നപ്പോൾ ആദി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ട്രെയിൻ വേഗത്തിൽ പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് ആ വീട്ടിലെ വരാന്തയിൽ, ആ നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ആ പഴയ റേഡിയോയുടെ ശബ്ദത്തിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഡിജിറ്റൽ ലോകം നമുക്ക് എല്ലാം വേഗത്തിൽ തന്നു. വിവരം, വിനോദം, ബന്ധം. പക്ഷേ ഡിജിറ്റൽ അല്ലാത്ത ആ ലോകം നമുക്ക് തന്നത് കാത്തിരിക്കാനുള്ള ക്ഷമയും, കേൾക്കാനുള്ള സമയവും, ഓർത്തുവെക്കാനുള്ള കഥകളുമായിരുന്നു
#എന്റെരചന – ഡിജിറ്റൽ അല്ലാത്ത ലോകം
