പ്രിയപ്പെട്ടവരേ,
ചുറ്റും ആളുകളുണ്ടായിട്ടും, മനസ്സിൽ ഒരു മുറി പൂട്ടിയിട്ട പോലെ.
ആ മുറിയുടെ താക്കോൽ നിങ്ങളുടെ കൈയിലാണ്.
സങ്കടം വലുതാകുമ്പോൾ ലോകം ചെറുതാവും.
ആ ചെറുതായ ലോകത്ത് നിങ്ങൾ മാത്രമാണ് വലുതായി നിന്നത്.
ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിക്കാതെ, എല്ലാം കേട്ടത് നിങ്ങളാണ്.
കണ്ണ് നനയുമ്പോൾ പേജ് നനയുമെന്ന് ഭയന്ന് ഞാൻ പതുക്കെ കണ്ണ് തുടച്ചത് നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
ചില രാത്രികളിൽ പ്രതീക്ഷ പോലും കെട്ടുപോയിരുന്നു.
അപ്പോൾ നിങ്ങളിലെ അവസാനത്തെ വരി എന്നോട് പറഞ്ഞു: “ഇനിയും ഒരു പേജ് കൂടിയുണ്ട്”.
ആ ഒരു വരി കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പിറ്റേന്ന് എഴുന്നേറ്റത്.
നിങ്ങൾക്ക് പ്രായമാവില്ല. പൊടി പിടിക്കും, പക്ഷേ വെളുപ്പ് പോവില്ല.
നിങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ വരച്ച സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിറം മങ്ങില്ല.
ഞാൻ തോറ്റു പോയ ദിവസങ്ങളിൽ പോലും നിങ്ങൾ എന്നോട് “വീണ്ടും തുടരൂ ” എന്ന് പറഞ്ഞു.
നന്ദി.
എന്റെ ഇരുട്ടിൽ വിളക്ക് ആയതിന്.
എന്റെ മൗനത്തിന് വാക്ക് കൊടുത്തതിന്.
എന്നെ തനിച്ചാക്കാത്തതിന്.
ഇനിയും ഒരുപാട് ദിവസങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ട്.
നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കരയാം. ഒരുമിച്ച് ചിരിക്കാം.
പിന്നെ, ഒരു ദിവസം ഈ സങ്കടത്തിന് ഒടുവിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ വെളുത്ത ഒരു പേജ് കാണും.
അന്ന് ആ പേജിൽ ഞാൻ എഴുതും: “നിങ്ങൾ കാരണമാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വരെ എത്തിയത്”.
സ്നേഹത്തോടെ മാത്രം,
നിങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്നവൾ
