ഒറ്റപെടലാണ് വാർദ്ധക്യം

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു ജോലിയെല്ലാം തീർത്തു സോഫയിയിലുരുന്നപ്പോഴാണ് അനിത മുഖമൊന്നു തടവുന്നത്. ആകെ ഒരു മുരുമുരുപ്പു, വല്ല മാവിന്റെ തടിയിലും തൊട്ടപോലെ. അവൾ ഓടിച്ചെന്നു കണ്ണാടിയിലേക്കു നോക്കി. കുറേ കാലമായി കണ്ണാടിയും പൗഡറും എല്ലാം കണ്ടിട്ട്, തിരക്കിനിടയിൽ ഇതിനൊക്കെ എവിടെ സമയം? ഭർത്താവിൻ്റെയും മക്കളുടെയും കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കലും പ്രായമായ ഭർത്താവിന്റെ അമ്മയെ പരിചരിക്കലും എല്ലാം കൂടി കഴിയുമ്പോൾ എവിടെയാ ഇതിനൊക്കെ സമയം?

കാലത്തു അഞ്ചുമണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കുന്നതാ, പിന്നേ ഒരു ഓട്ട മത്സരം ആണ്. എല്ലാവരും രാവിലെ പോയി കഴിഞ്ഞാൽ കിട്ടുന്ന ആ പത്തു മിനുട്ടാണ് ആകെ തന്റേതായിട്ടുള്ള ഫ്രീ ടൈം. ഒരു കപ്പ് ചായകുടിക്കാനുള്ള സമയം. അതു കഴിഞ്ഞാൽ വെള്ളം ചൂടാക്കണം അമ്മയെ കുളിപ്പിക്കണം. ഒന്നും പറയണ്ട തിരക്കോടു തിരക്ക്.

മുഖത്തെ മുരുമുരുപ്പു അവളെ വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിച്ചു. ഈ നാൽപ്പതിൽ തന്നെ വാർദ്ധക്യം കെട്ടിപിടിച്ചോ? ഭൂമിയിലെത്തിയിട്ടു ആകെ നാൽപതു വർഷം, ഒരർത്ഥത്തിൽ എഴുപതു വയസ്സൊന്നും ആവണ്ട വയസ്സാവാൻ. എല്ലാവരും ഉണ്ടായിട്ടും  ആരും ശ്രദ്ധിക്കപെടാത്ത തന്നേ പോലുള്ള എത്ര അനിതമാരുണ്ട്. നാല്പതുകളിൽ തന്നേ വാർദ്ധക്യം നുണഞ്ഞവർ. തന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഒറ്റപെടലാണ് വാർദ്ധക്യം, അത് പ്രായമാവണമെന്നില്ല. നാം പറയുന്നത് കേൾക്കാനും നമ്മുടെ അടുത്തിരിക്കാനും നമുക്കിഷ്ടമുള്ളതു കാണുവാനും അത് കാണിച്ചു തരുവാനും ഭർത്താവും മക്കളും മുൻകൈ എടുക്കാത്തിടത്തോളം വീട്ടമ്മമാരായ തന്നെ പോലുള്ളവർ നാല്പത്തിലെ വാർദ്ധക്യം കഴുത്തിലണിഞ്ഞു. അതിനു നര ബാധിക്കേണ്ടിവന്നില്ല, തൊലി ചുളിയേണ്ടി വന്നില്ല. ഓർമ്മ നഷ്ടപെടുത്തേണ്ടി വന്നില്ല, വൃദ്ധസദനത്തിന്റ ആവശ്യവും വേണ്ടി വന്നില്ല.

സലിം കുമാർ ശാന്താദേവിയെ കടല് കാണിക്കാൻ കൊണ്ട് പോകുന്ന ഒരു സിനിമയുണ്ട്. തന്റെ ഇരുപതു വയസ്സിൽ അതു കാണുമ്പോൾ വല്ലാത്ത ഒരു നോവായിരുന്നു, ഇങ്ങനെയൊക്കെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുമോ ജീവിതത്തിൽ എന്ന് ഓർത്തു. ഇന്നിൽ എത്തി നിൽകുമ്പോൾ സലിം കുമാർ ചെയ്തതൊക്കെ നല്ലതായി തോന്നുന്നു. കളയാൻ പോവാണെങ്കിലും ആ അമ്മയുടെ ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തു കളഞ്ഞല്ലോ.
ഇന്ന് ഇഷ്ടങ്ങളൊക്കെ ആരറിയുന്നു, എല്ലാവരും തിരക്കിൽ.

#വാർദ്ധക്യം