ഒരേ മുഖങ്ങൾ കഥ പറയുമ്പോൾ അവസാന ഭാഗം

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര

അധ്യായം 6: പ്രതികാരത്തിന്റെ അഗ്നിനാളം

​രഹസ്യ തുരങ്കത്തിന്റെ വാതിൽ തകർത്ത് പുറത്തേക്ക് ചാടിയ ആ ഭീകരരൂപം വാർഡന്റെ മകന്റെ നെഞ്ചിലേക്കാണ് വീണത്. വർഷങ്ങളായി ഇരുട്ടറയിൽ ചങ്ങലയ്ക്കുള്ളിൽ കിടന്നതിന്റെ വന്യത ആ രൂപത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. താടിയും മുടിയും നീണ്ടു ജടപിടിച്ച, കണ്ണുകളിൽ ചോരത്തിളപ്പുള്ള ആ മനുഷ്യൻ മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല—സരോജ തമ്പുരാട്ടിയുടെ സ്വന്തം മകൻ ഹരിപ്രസാദ്! ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞ ‘പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരനായ മകൻ’. കോവിലകത്തിന്റെ സ്വത്തുക്കളും നിധിയും ഒറ്റയ്ക്ക് കൈക്കലാക്കാൻ വേണ്ടി സരോജ തമ്പുരാട്ടിയും വാർഡന്റെ മകനും ചേർന്ന് അവനെ ഭ്രാന്തനാക്കി ആ ഇരുട്ടറയിൽ തളച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

​തന്റെ ജീവിതം തകർത്തവരോടുള്ള പകയോടെ ഹരിപ്രസാദ് വാർഡന്റെ മകന്റെ കഴുത്തിൽ ആഞ്ഞു ഞെരിച്ചു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഈ ആക്രമണത്തിൽ വാർഡന്റെ മകൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. അവരിരുവരും നിലത്തുരുണ്ട് വലിയൊരു പോരാട്ടത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

​”ഹരീ… വിടടാ അവനെ! നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ?” സരോജ തമ്പുരാട്ടി കയ്യിലിരുന്ന തോക്കുമായി മകന്റെ നേരെ ആഞ്ഞു. സ്വന്തം മകനേക്കാൾ അവർക്ക് വലുത് ആ നിധിയും പണവുമായിരുന്നു.

​ഈ ബഹളത്തിനിടയിൽ നൈമി ഒട്ടും സമയം കളയാതെ നിലത്തു കിടന്ന ഒരു മൂർച്ചയുള്ള കല്ലെടുത്ത് ദേവരാഗിന്റെ കൈകളിലെ കെട്ടുകൾ അറുത്തു മാറ്റി. കെട്ടുകൾ അഴിഞ്ഞ പാടെ ദേവരാഗ് നൈമിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നൈമീ… ഇവിടുന്ന് ഓടിക്കോടാ! ഇവർ നിന്നെ ജീവനോടെ വിടില്ല.”

​”ഇല്ല ദേവാ… എന്റെ അച്ഛനെ കൊന്ന ഇവരെ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ എത്തിക്കാതെ ഞാൻ ഇവിടുന്ന് ഒരടി മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കില്ല. മാത്രമല്ല, നിന്നെയും ഈ പാവം പെൺകുട്ടിയെയും എനിക്ക് രക്ഷിക്കണം.” നൈമിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിശ്ചയദാർഢ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.

​അപ്പോഴേക്കും വാർഡന്റെ മകനെ തറയിൽ ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ഹരിപ്രസാദ് സരോജ തമ്പുരാട്ടിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. തന്റെ അമ്മയുടെ കയ്യിലെ തോക്ക് അവൻ തട്ടിപ്പറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ പിടിവലിക്കിടയിൽ കോവിലകത്തിന്റെ ഭിത്തിയിൽ തട്ടി തോക്കിൽ നിന്നും ഒരു വെടിയുണ്ട പാഞ്ഞുപോയി.

​ഡ്വാം…!

​ആ ശബ്ദം ആ വലിയ നാലുകെട്ടിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. വെടിയുണ്ട ചെന്നു തറച്ചത് ആ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന വലിയൊരു ചുവർച്ചിത്രത്തിലാണ്. അത് മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല, ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ താമര കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ട, ഭരതനാട്യ മുദ്രകളോടെ നിൽക്കുന്ന സരോജ തമ്പുരാട്ടിയുടെ ആ പഴയ ചിത്രമായിരുന്നു! വെടിയേറ്റ ആ വലിയ ചിത്രം ഭിത്തിയിൽ നിന്നും പറിഞ്ഞ് നിലത്തേക്ക് വീണു.

​ചിത്രം വീണ പാടെ അതിന് പുറകിലെ മരച്ചുവരിൽ വലിയൊരു അറ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പഴയ കൊത്തുപണികളുള്ള ഒരു പെട്ടി അതിനുള്ളിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ട സരോജ തമ്പുരാട്ടിയുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടും ലោഭം കൊണ്ടും വിടർന്നു. “ആ… ആ പെട്ടി! കോവിലകത്തിന്റെ നിധിശേഖരം! അത് ഒടുവിൽ കിട്ടി!” അവർ ഹരിപ്രസാദിനെ തള്ളിമാറ്റി ആ പെട്ടിക്ക് നേരെ ഓടി.

​തമ്പുരാട്ടി ആ പെട്ടി വലിച്ചെടുത്തു പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ വലിയൊരു താഴുണ്ടായിരുന്നു. അത് വെറുമൊരു പൂട്ടായിരുന്നില്ല. വെങ്കലത്തിൽ തീർത്ത ഭരതനാട്യത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക മുദ്രയായിരുന്നു ആ പൂട്ടിന്റെ രൂപം! താമരയുടെ (നൈമിയുടെ) കൈവിരലുകൾ കൃത്യമായി ആ മുദ്രയിൽ പതിച്ചാൽ മാത്രമേ ആ പെട്ടി തുറക്കൂ എന്ന് തമ്പുരാട്ടിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

​”താമാരാ… ഇങ്ങോട്ട് വാടാ!” തമ്പുരാട്ടി തോക്ക് വീണ്ടും നൈമിയുടെ നേരെ ചൂണ്ടി. “വന്ന് ഈ പെട്ടി തുറക്ക്. ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഈ കുട്ടേട്ടന്റെ നെഞ്ച് ഞാൻ തുളയ്ക്കും!”

​നൈമി പതുക്കെ ആ പെട്ടിക്ക് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കുട്ടിക്കാലത്തെ ചില ഓർമ്മകൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. അന്ന് താൻ ഊമയായി ഈ കോവിലകത്ത് നടന്നപ്പോൾ, സരോജ തമ്പുരാട്ടി തന്നെ നൃത്തം പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു ഈ മുറിയിൽ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നതും, തന്റെ വിരലുകൾ നിർബന്ധപൂർവ്വം ഈ പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ വെപ്പിച്ചതും അവൾക്ക് ഓർമ്മവന്നു. അന്ന് ഭയന്നുപോയ തന്റെ അലർച്ചയാണ് പിന്നീട് തന്റെ ശബ്ദം തന്നെ ഇല്ലാതാക്കിയത്!

​നൈമി പതുക്കെ സ്വന്തം വലതുകൈ ഉയർത്തി ആ വെങ്കല മുദ്രയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് വെച്ചു. തമ്പുരാട്ടിയും വാർഡന്റെ മകനും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അത് നോക്കിനിന്നു.

​പക്ഷേ, അവിടെയാണ് ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഞെട്ടിക്കുന്ന ട്വിസ്റ്റ് സംഭവിച്ചത്!

​നൈമിയുടെ വിരലുകൾ ആ മുദ്രയിൽ അമർന്ന പാടെ, ആ പെട്ടിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നും മൂർച്ചയുള്ള ചില ഇരുമ്പ് സൂചികൾ പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു വന്നു! നൈമി പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചതുകൊണ്ട് അവൾക്ക് പരിക്കേറ്റില്ല. പക്ഷേ, ആ പെട്ടിയുടെ ഒരു വശം പതുക്കെ തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ സ്വർണ്ണമോ രത്നങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു! പകരം, കുറെ പഴയ പോലീസ് ഫയലുകളും ചില ആധാരങ്ങളും മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്!

​തമ്പുരാട്ടി ഭ്രാന്തെടുത്തതുപോലെ ആ ഫയലുകൾ വലിച്ചുവാരി നോക്കി. “ഇല്ല… ഇത് ഒന്നുമാവില്ല! എന്റെ സ്വർണ്ണം എവിടെ? ഈ കോവിലകത്തിന്റെ നിധി എവിടെ?”

​ദേവരാഗ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “തമ്പുരാട്ടി… നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ ഒരു നിധിയും ഈ കോവിലകത്ത് ഇല്ല! പണ്ട് നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് ഈ കോവിലകത്തിന്റെ സ്വത്തുക്കളെല്ലാം വിറ്റ് മുക്കിയിരുന്നു. അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ചെയ്ത ഒരേയൊരു നല്ല കാര്യം, നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ ഈ കൂട്ടാളികളും ചേർന്ന് നാട്ടിൽ നടത്തിയ വലിയൊരു മനുഷ്യക്കടത്തിന്റെ (Human Trafficking) രേഖകൾ ഈ പെട്ടിയിലാക്കി സൂക്ഷിച്ചു എന്നതാണ്! സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത കുട്ടികളെ അനാഥാലയത്തിൽ നിന്നും കടത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു നിങ്ങൾ വിറ്റിരുന്ന ആ വലിയ മാഫിയയുടെ തെളിവുകളാണ് ഈ പെട്ടിയിലുള്ളത്. അന്ന് വേലു ഇത് കണ്ടുപിടിച്ചതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ അയാളെ കൊന്നത്!”

​തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്തെ ചോരയൊലിഞ്ഞുപോയി. തങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന നിധി, യഥാർത്ഥത്തിൽ തങ്ങളെ ജയിലിലെത്തിക്കാനുള്ള മരണവാറണ്ടായിരുന്നു!

​”അപ്പൊ… അപ്പൊ ഹോസ്റ്റൽ വാർഡൻ?” നൈമി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

​”അവരും ഈ മാഫിയയുടെ ഭാഗമാണ് നൈമി. ജോലിക്ക് വരുന്ന അനാഥരായ പെൺകുട്ടികളെ ഇങ്ങോട്ട് കടത്തിക്കൊടുക്കുന്നതായിരുന്നു അവരുടെ പണി. നിന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോഴാണ് നീ പണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ട വേലുവിന്റെ മകൾ താമരയാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ നിന്നെ രാത്രിയിൽ ഇങ്ങോട്ട് കെണിയൊരുക്കി വരുത്തിയത്.” ദേവരാഗ് സത്യങ്ങളെല്ലാം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

​തങ്ങളുടെ കള്ളിവെളിച്ചത്തായെന്ന് മനസ്സിലായ വാർഡന്റെ മകൻ നിലത്തുനിന്നും എഴുന്നേറ്റ് കയ്യിലൊരു കത്തിയുമായി നൈമിയുടെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. “എല്ലാം നശിപ്പിച്ചത് നീയാണ്… നിന്നെ ഞാൻ ജീവനോടെ വിടില്ല!”

​പക്ഷേ അവൻ നൈമിയുടെ അടുത്തെത്തുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, കോവിലകത്തിന്റെ വരാന്തയിലൂടെ വലിയൊരു ബൂട്ടിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. വലിയൊരു പോലീസ് പട മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി! അവരുടെ മുന്നിലായി തോക്കുമായി അരുൺ ഉണ്ടായിരുന്നു!

​”കൈകൾ മുകളിലേക്ക് പൊക്കൂ!” പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടർ അലറി.

​അരുൺ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ പോലീസിനെയും കൂട്ടി കോവിലകത്ത് എത്തുകയായിരുന്നു. ആശുപത്രിയിലെ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളും നൈമിയുടെ ഫോണിലേക്ക് വന്ന മെസ്സേജും വെച്ച് അരുൺ കൃത്യസമയത്ത് പോലീസിനെ വിവരമറിയിച്ചു. പോലീസ് വാർഡന്റെ മകനെയും സരോജ തമ്പുരാട്ടിയെയും ബലമായി പിടിച്ചുകെട്ടി. ഭ്രാന്താലയത്തിലേക്ക് മാറ്റാൻ വേണ്ടി ഹരിപ്രസാദിനെയും അവർ കൂടെക്കൂട്ടി.

​സരോജ തമ്പുരാട്ടി പോലീസിന്റെ പിടിയിലാകുമ്പോഴും നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എന്റെ കോവിലകം… എന്റെ പ്രതാപം…” പക്ഷേ ആ പ്രതാപമെല്ലാം മണ്ണടിഞ്ഞിരുന്നു.

​കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…

​ആറാട്ടുകാവിലെ കോവിലകം പോലീസ് പൂട്ടി സീൽ വെച്ചു. അനാഥാലയത്തിൽ നിന്നും കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയ ആ പാവം നിശബ്ദ പെൺകുട്ടിയെ പോലീസ് സുരക്ഷിതമായി മറ്റൊരു കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് മാറ്റി. നൈമിയും ദേവരാഗും അരുണും കൂടി വേലുവിന്റെ ആ പഴയ തകർന്ന കുടിലിന് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു.

​നൈമി പതുക്കെ ആ മണ്ണിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണുനീർ വാർത്തൂ. തന്റെ അച്ഛൻ വേലുവിന്റെ ആത്മാവിന് ഒടുവിൽ നീതി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ പതുക്കെ ദേവരാഗിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

​”എല്ലാം കഴിഞ്ഞെടാ നൈമി… ഇനി നിനക്ക് ഭയപ്പെടാനൊന്നുമില്ല. നിന്റെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ നിഴലുകൾ ഇനി നിന്നെ വേട്ടയാടില്ല,” ദേവരാഗ് വാത്സല്യത്തോടെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

​അരുൺ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇനി നമുക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാം. ഒരേ മുഖമുള്ള രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ സൃഷ്ടിച്ച ഈ നിഗൂഢത ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്.”

​സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായി ഉദിച്ചുയർന്നിരുന്നു. ആറാട്ടുകാവിലെ ആ പഴയ കാട്ടുപാതയിലൂടെ അവർ മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് പുതിയൊരു പുലരിയിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി. കോവിലകത്തിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒടുവിൽ ആ നിശബ്ദത ശാന്തമായി ഉറങ്ങി…

അവസാനിച്ചു…