പാലക്കാട് ഒരു വീടുണ്ട്. പേര് ‘സ്നേഹം’. പണ്ട് ഓണക്കാലത്ത് ആ വീട് മുഴുവൻ പൂക്കളായിരുന്നു.
സുമതിയമ്മയ്ക്ക് പൂക്കളത്തിന് തുമ്പപ്പൂ വേണമെങ്കിൽ മകൻ രവി നാല് മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് പാടവരമ്പിലൂടെ ഓടും. മുറ്റത്ത് ഊഞ്ഞാല് കെട്ടും. അടുക്കളയിൽ ശർക്കരയുടെ മണം.
പക്ഷെ, മൂന്ന് കൊല്ലമായി ആ വീട്ടിൽ ഓണം വന്നിട്ടില്ല.
രവി ദുബായ്ക്ക് പോയതിൽ പിന്നെ, സുമതിയമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായി. “ഇക്കൊല്ലം ലീവ് കിട്ടിയില്ല അമ്മേ, അടുത്ത ഓണത്തിന്” എന്ന് പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു മൂന്ന് വർഷമായി.
നാട്ടുകാർ പറയും, “ആ വീട്ടിൽ ഓണം വരാത്തതാ.”
ഈ വർഷം തിരുവോണത്തിന് തലേന്ന്, സുമതിയമ്മ മുറ്റം അടിച്ചില്ല. പൂക്കളം ഇട്ടില്ല. അടുക്കളയിൽ ഒരു കറി മാത്രം വെച്ചു. റേഡിയോയിൽ മാവേലി പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ അവർ അത് ഓഫ് ചെയ്തു.
വൈകുന്നേരം ആരോ ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം.
മുഷിഞ്ഞ ഷർട്ടും ഒരു പഴയ ബാഗുമായി ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. പാടത്ത് പണിക്ക് വന്ന ബംഗാളി ചെക്കൻ, ബാബു.
“അമ്മാ, പൂവ് വേണോ?”
സുമതിയമ്മ നോക്കി. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ നിറയെ തുമ്പപ്പൂവും മുക്കുറ്റിയും ചെമ്പരത്തിയും.
“എവിടുന്നാ ഇത്?”
“പാടത്തുനിന്ന്. ഇന്ന് എല്ലാവരുടെയും വീട്ടിൽ പൂക്കളം കണ്ടു. നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ മാത്രം ഇല്ല. അതാ…”
സുമതിയമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.
അവൻ മുറ്റത്ത് ഇരുന്ന് പൂക്കളം ഇട്ടു. വട്ടം അത്ര ശരിയല്ല. ഡിസൈൻ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷെ നിറമുണ്ട്.
“അമ്മാ, ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലും ഇതുപോലെ ഒരു ഉത്സവമുണ്ട്. എല്ലാവരും വീട്ടിൽ പോകും.”
അവൻ പറഞ്ഞു, “ഇന്ന് ഞാൻ ഇവിടെ ഓണം ആഘോഷിക്കട്ടെ?”
സുമതിയമ്മ അകത്തേക്ക് പോയി. അരി കഴുകി. പരിപ്പും അവിയലും വെച്ചു. പായസത്തിന് ശർക്കര ഉരുക്കി.
രണ്ടുപേർ മുറ്റത്ത് ഇരുന്ന് ഇലയിട്ട് ഉണ്ടു. ആർക്കും ആരുടെയും ഭാഷ അറിയില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ വിശപ്പിന്റെ ഭാഷ ഒന്നുതന്നെയായിരുന്നു.
ഉണ്ണുമ്പോൾ ബാബു ചോദിച്ചു, “അമ്മാ, ഇത് എന്താ കഥ? ഓണം എന്നാൽ എന്താ?”
സുമതിയമ്മ ചിരിച്ചു. ആദ്യമായി മൂന്ന് വർഷത്തിനിടയിൽ.
“ഓണം എന്നാൽ, വരാത്തവരെ കാത്തിരിക്കുന്നതല്ല മോനേ. വന്നവരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതാ.”
അന്ന് രാത്രി ‘സ്നേഹം’ എന്ന വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്, ചെറിയൊരു പൂക്കളം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓണം വരാത്ത വീട് എന്ന് നാട്ടുകാർ വിളിച്ച വീട്ടിൽ, ഒടുവിൽ ഓണം വന്നിരുന്നു.
#ഓണം രചന
#എന്റെ രചന
