ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാരം: മണി ഇരളിയൂർ
സമൂഹത്തിന്റെ പരിണാമത്തിൽ ചരിത്രപരമായ പല ഘട്ടങ്ങളും വിവിധ സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ചില രാഷ്ട്രീയ താൽപ്പര്യങ്ങളുടെയും സങ്കുചിത ചിന്തകളുടെയും ഭാഗമായി ചില പ്രത്യേക സമുദായങ്ങളെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ള വിമർശനങ്ങളും പ്രചാരണങ്ങളും വർദ്ധിച്ചുവരുന്നുണ്ട്. ഇതിൽ പ്രധാനം ബ്രാഹ്മണ സമുദായത്തിനെതിരെയുള്ള അനാവശ്യമായ അവഹേളനങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാക്കലുകളുമാണ്. പണ്ടുകാലത്തെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതികളുടെ പേരിൽ ഇന്നത്തെ തലമുറയെ ക്രൂശിക്കുന്നത് എത്രത്തോളം നീതിയുക്തമാണ് എന്ന ചോദ്യം ഇന്ന് ഗൗരവമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.
അകത്തുനിന്നുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾ
പഴയകാല സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകളിൽ പലവിധ അസമത്വങ്ങളും ഉച്ചനീചത്വങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു എന്നത് ചരിത്രസത്യമാണ്. എന്നാൽ ഇത്തരം സാമൂഹികതിന്മകൾക്കും അനാചാരങ്ങൾക്കും എതിരെ ശക്തമായ പോരാട്ടങ്ങൾ നടത്തിയത് സമുദായത്തിന് പുറത്തുനിന്നുള്ളവർ മാത്രമല്ല എന്നോർക്കണം. സ്വസമുദായത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ഒട്ടേറെ പ്രമുഖർ മുന്നോട്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിൽ വി.ടി. ഭട്ടതിരിപ്പാട്, എം.ആർ. ഭട്ടതിരിപ്പാട് എന്നിവരെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സമുദായത്തിനകത്തുനിന്നുതന്നെ യാഥാസ്ഥിതികതയ്ക്കും ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾക്കും എതിരെ വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്കായി ശ്രമങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട് എന്നത് വിസ്മരിക്കാനാവാത്ത കാര്യമാണ്. അന്തർജ്ജനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ അക്കാലത്ത് ഇതിനെതിരെ ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്തിയിരുന്നു.
ബ്രാഹ്മണൻ:
ജന്മം കൊണ്ടുള്ള സങ്കല്പം
പ്രാചീന സമൂഹത്തിൽ തൊഴിൽ വിഭജനത്തിനായി ജന്മം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വർണ്ണവ്യവസ്ഥ രൂപപ്പെട്ടു. ഋഗ്വേദത്തിലെ പുരുഷസൂക്തത്തിൽ വിരാട് പുരുഷന്റെ മുഖത്തുനിന്നാണ് ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായതെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. പിൽക്കാലത്ത് മനുസ്മൃതിയിലും ഇതിഹാസങ്ങളിലും ജന്മം കൊണ്ടുള്ള വംശപരമ്പരയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി. സമൂഹത്തെ ക്രമീകരിക്കാൻ അക്കാലത്ത് ഈ ജന്മവേർതിരിവാണ് പിന്തുടർന്നത്.
ഗുണകർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള സങ്കല്പം
എന്നാൽ, ഇതിന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടും പ്രാചീന ഗ്രന്ഥങ്ങളിലുണ്ട്. ജന്മം കൊണ്ടല്ല, ഗുണകർമ്മങ്ങളിലൂടെയാണ് ഒരാൾ ബ്രാഹ്മണനാകുന്നത് എന്ന് മഹാഭാരതത്തിലെ വനപർവ്വത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. സത്യം, ദാനം, ക്ഷമ, അനുകമ്പ, തപസ്സ്, അഹിംസ എന്നിവയാണ് ഇതിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ. വജ്ജസൂചിക ഉപനിഷത്തും ഇത് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും സൽസ്വഭാവവുമാണ് ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന് വേണ്ടത്.
ആധുനിക കാലത്തെ യാഥാർത്ഥ്യം എന്തെന്നാൽ, ജന്മംകൊണ്ടായാലും കർമ്മംകൊണ്ടായാലും ഇന്ന് ബ്രാഹ്മണൻ എന്നുപറയുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിൽ ലയിച്ചുപോയ ഒരു വിഭാഗം മാത്രമാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു മേഖലയിലും ഇവർക്ക് യാതൊരുവിധ ആധിപത്യവുമില്ല. വോട്ട് ബാങ്ക് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒതുങ്ങാത്തതും അംഗസംഖ്യ വളരെ കുറഞ്ഞതുമായ ഒരു വിഭാഗമാണിത്. കേരളത്തിൽ ചിന്നിച്ചിതറി കിടക്കുന്ന, ആരെയും ഉപദ്രവിക്കാത്ത, തികഞ്ഞ നിരുപദ്രവകാരികളായ ഒരു സാധുജനക്കൂട്ടമാണ് ഇന്നത്തെ ഈ സമൂഹം.
ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ മാറ്റങ്ങൾ
പണ്ടുകാലത്ത് ബ്രാഹ്മണർ മാത്രം ചെയ്തുവന്നിരുന്ന ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ പൂജാദികർമ്മങ്ങളിലേക്ക് ഇന്ന് മറ്റ് സമുദായങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരും കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. യാതൊരുവിധ സംവരണാനുകൂല്യങ്ങളുമില്ലാത്ത മുന്നോക്കവിഭാഗമാണ് ഇവർ. ചരിത്രകാലത്തോ ചരിത്രാതീത കാലത്തോ അതൊരു കേവല ഈശ്വരസേവ മാത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ പൂജാദികർമ്മങ്ങളും ഈശ്വരസേവയും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു തൊഴിൽ തന്നെയാണ്. ഈ മാറ്റത്തിനെതിരെ യാതൊരു പ്രതിഷേധവും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ഈ സമൂഹം തയ്യാറായില്ല എന്നതാണ് വസ്തുത. പണ്ട് അകറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടിരുന്ന വിഭാഗങ്ങളെ പൂജാകർമ്മങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാനും ഇന്നത്തെ ബ്രാഹ്മണ സമുദായത്തിലെ ചില വ്യക്തികൾ സന്മനസ്സ് കാണിച്ചു. സ്വന്തം പരമ്പരാഗത തൊഴിൽമേഖലകളിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് അവസരം നൽകിയ ഈ ഉദാരതയെ അഭിനന്ദിക്കുന്നതിന് പകരമാണ് സമുദായത്തിനെതിരെയുള്ള അനാവശ്യ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ. ഈ മേഖലയും തൊഴിൽ എന്ന നിർവചനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയതിൽ ബ്രാഹ്മണ സമുദായത്തിലുള്ള ആരും കോപിക്കേണ്ടതില്ല. ആധുനികകാലത്ത് പലരുടെയും ജീവനോപാധിയായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോഴും ആണ് നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ കർമ്മവും! അതിനെ ജോലി എന്ന് വിവക്ഷിച്ചതിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ല.
മുഖ്യധാരയിലെ വിജയം
യാതൊരുവിധ സംവരണത്തിന്റെയും ആനുകൂല്യങ്ങളില്ലാതെ, സ്വന്തം കഠിനാധ്വാനംകൊണ്ടും വിദ്യാഭ്യാസ മികവുകൊണ്ടും മാത്രം പൊതുധാരയിലും മുഖ്യധാരയിലും ഉന്നത സ്ഥാനത്തെത്താൻ പരിശ്രമിക്കുന്നവരാണ് ഇന്നത്തെ ബ്രാഹ്മണ യുവതലമുറ. മറ്റേതൊരു പൗരനെയുംപോലെ സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഇങ്ങനെയൊരു വിഭാഗത്തെയാണ് യാതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി വേട്ടയാടുന്നത്.
മനുസ്മൃതിയും യാഥാർത്ഥ്യവും
നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് ഏതോ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട ‘മനുസ്മൃതി’ പോലുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പേരുപറഞ്ഞ് ഇന്നത്തെ ബ്രാഹ്മണരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് ചരിത്രപരമായ വലിയ അബദ്ധമാണ്. എന്താണ് മനുസ്മൃതി എന്നുപോലും കൃത്യമായി അറിയാത്ത, ആധുനികകാലത്തെ നിയമങ്ങളും മാനുഷികമൂല്യങ്ങളും മാത്രം ഉൾക്കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ തലമുറയുടെ മേൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ഭാരം കെട്ടിവെക്കുന്നത് തികഞ്ഞ അനീതിയാണ്. ചരിത്രത്തിലെ ചില പരാമർശങ്ങളെ മാത്രം അടർത്തിയെടുത്ത്, ഇന്നത്തെ തലമുറയെ അതിന്റെ പേരിൽ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിർത്തുന്നത് തികച്ചും അശാസ്ത്രീയവും ദുഷ്ടലാക്കോടുകൂടിയുള്ളതുമാണ്.
മനുസ്മൃതി എന്നാൽ എന്താണെന്ന് സാധാരണക്കാർക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ പരിശോധിച്ചാൽ, അതൊരു പ്രാചീനകാലത്തെ ധർമ്മശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥം മാത്രമാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് അന്നത്തെ സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകളുടെയും ഭരണരീതികളുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിയമങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ക്രോഡീകരിച്ച് എഴുതപ്പെട്ട ഒരു പഴയകാല രേഖയാണിത്. ഇന്നത്തെ ആധുനിക കാലത്തെ ഭരണഘടനയ്ക്കോ നിയമങ്ങൾക്കോ മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കോ യാതൊരു വിധത്തിലും ബന്ധമില്ലാത്ത, ചരിത്രപരമായ ഒരു പുരാതന ഗ്രന്ഥത്തെ ഇന്നത്തെ തലമുറയുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതും കുറ്റം പറയുന്നതും തികഞ്ഞ അജ്ഞതയാണ്.
ഹെജിമണിയും രാഷ്ട്രീയവും
ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലത്തിൽ ‘ബ്രാഹ്മണിക്കൽ ഹെജിമണി’ (ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വം) എന്ന പദം ബോധപൂർവ്വം ഉപയോഗിച്ച് സമുദായത്തെ അധിക്ഷേപിക്കുന്ന പ്രവണത ശക്തമാണ്. അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽപോലും (ഉദാഹരണത്തിന് അമേരിക്കൻ നയങ്ങളുടെ ഭാഗമായി പീറ്റർ നവാറോ പോലുള്ളവർ ഇന്ത്യയെ വിമർശിക്കാൻ ഈ പദം ഉപയോഗിച്ചത്) ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രയോഗങ്ങൾ കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. മറ്റ് പ്രബലരായ സമുദായങ്ങളെ വിമർശിച്ചാൽ രാഷ്ട്രീയമായ തിരിച്ചടികൾ ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഭയന്ന്, യാതൊരു പ്രതിരോധ ശേഷിയുമില്ലാത്ത ബ്രാഹ്മണ സമുദായത്തെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ട് ‘ആളാകാൻ’ ശ്രമിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രമാണിത്. മറ്റുള്ളവരെ പൂജാദികർമ്മങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാൻപോലും മുന്നോട്ടുവന്ന വലിയ മനസ്സിനെ കാണാതെ, ഇത്തരം മുദ്രകുത്തലുകൾ നടത്തി വേട്ടയാടുന്നത് കടുത്ത സാമൂഹിക അനീതിയാണ്. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ സമൂഹത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു മേഖലയിൽപോലും ‘ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വം’ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ ആർക്കെങ്കിലും കഴിയുമോ? സംവരണാനുകൂല്യങ്ങളോ പ്രത്യേക ആനുകൂല്യങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തിനുമേൽ ഇത്തരം അവാസ്തവമായ ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നത് തികഞ്ഞ അനീതിയാണ്.
ഉപസംഹാരം
ചരിത്രത്തെ പഠിക്കേണ്ടത് മുൻകാലങ്ങളിലെ തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും മനുഷ്യരെ തമ്മിൽ അടുപ്പിക്കാനുമാണ്. അല്ലാതെ പുതിയകാലത്ത് പകയും വിദ്വേഷവും വളർത്താനല്ല. എല്ലാ മനുഷ്യരെയും തുല്യരായി കാണുന്ന ഒരു സംസ്കൃതിയാണ് നമുക്ക് ആവശ്യം. അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വിദ്വേഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, സാഹോദര്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പാതയിലൂടെ ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകാൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം.
മണി ഇരളിയൂർ
ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട് : വിക്കിപീഡിയ
