വാടാത്ത പത്തുമണിപൂക്കൾ

എഫ്ബി യിലെ മാതൃദിനതള്ളലുകൾ( ചിലത് ശരിക്കും തള്ളൽ ആണെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാ…) വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് അവളുടെ വാട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജ് തെളിഞ്ഞത്.

” അമ്മ ദിനത്തിൽ ഞാൻ അമ്മയായിരിക്കുന്നു.. ഒരു രാജകുമാരിയുടെ അമ്മ”

ഒരു പെൺകുട്ടികൂടി ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം എന്റെ മനസ്സ് തുള്ളിച്ചാടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഊഹിക്കാം. എന്റെ ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും പഠിച്ചിറങ്ങി പോയതുമായ കുട്ടികൾ പെൺകുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ജന്മം കൊടുത്തിരിക്കുന്നു എന്ന വാർത്ത കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിൽ നീണ്ട കരഘോഷം നടത്താറുണ്ട്. അതുപോലെയായിരുന്നു ഇന്നലെയും. പക്ഷേ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം എന്റെ സന്തോഷം ബ്രേക്കിട്ട് നിന്നു. ‘അവളുടെ’ ഇന്നലെകളിൽ ഞാനെന്ന അമ്മ. .ഞാനെന്ന അധ്യാപിക വെന്തുരുകാൻ തുടങ്ങി.

ആറു വർഷം മുൻപാണ് ഞാൻ അവളെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. അമ്മയുടെ കൂടെ അഡ്മിഷൻ എടുക്കാൻ വന്ന, കണ്ണിൽ നക്ഷത്ര തിളക്കമുള്ള.. പഠനത്തിൽ തൽപരയായ… പ്രസരിപ്പോടെ ഓടിനടക്കുന്ന പതിനേഴുകാരി. എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു ക്ലാസിലെ ലീഡർ സ്ഥാനം ചോദിച്ചു വാങ്ങിയ പെൺകുട്ടി. അത്ഭുതമായിരുന്നു ആദ്യം. ലീഡർ സ്ഥാനം ചോദിച്ച് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഒരു പെൺകുട്ടി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത്. എൽപി യിലും യുപിയിലും ക്ലാസ്സിൽ വർത്താനം പറയുന്ന കുട്ടികളുടെ പേര് ബോർഡിൽ എഴുതി വയ്ക്കുന്ന ലീഡറെ പോലെയല്ല ഡിഗ്രി ക്ലാസിലെ ലീഡർഷിപ്പ്. “പണി”കളും പാരകളും അത്യാവശ്യം കിട്ടും. അതാണ് അവൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ റെഡിയായി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. ഇടയ്ക്ക് അൽപം “ഓവർ അല്ലേ” എന്ന്‌ ഞാൻ ചിന്തിക്കാതെയുമിരുന്നില്ല. ക്ലാസ്സിലെ മറ്റു കുട്ടികൾ അപ്പോഴേക്കും അവളെക്കുറിച്ച് പരാതികൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ലീഡറെകുറിച്ചുള്ള പരാതികളും തിരിച്ചുള്ള പരാതികളും ചെറുപ്പംതൊട്ടേ നമ്മള് കണ്ടിട്ടുള്ളതാണല്ലോ… കേട്ടിട്ടുള്ളതാണല്ലോ… പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണല്ലോ..😇

ഞാൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. അതിനിടയിൽ പലരും എന്നോട് പരാതി പറഞ്ഞു ടീച്ചർക്ക് അവളോട് പാർഷ്യലിറ്റി ആണെന്ന്.

രണ്ടാംവർഷം അവൾ ലീഡർഷിപ്പ് ഒഴിയുകയും മറ്റൊരാൾ അത് ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തു. കുറേ ദിവസം അവളെ ക്ലാസിൽ കാണാതായപ്പോൾ പലരുടെ അടുത്തും അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും വിവരമൊന്നും കിട്ടിയില്ല. കൈയ്യിലുള്ള നമ്പറിൽ വിളിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അത് എപ്പോഴും സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നു.

കുറേ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം അവൾ ക്ലാസിൽ എത്തി. അപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരു നിസ്സംഗത മാത്രം! മെലിഞ്ഞ ശരീരം ഒന്നുകൂടി മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അടുത്തു വിളിച്ച് വിവരം അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണ് നേരെചൊവ്വേ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ദിവസങ്ങളായി എന്നറിയുന്നത്. കാര്യമെന്തെന്ന് ചോദിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവളെയും കൂട്ടി കാന്റീനിലേക്ക് നടന്നു. നിർബന്ധിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിപ്പിച്ചതിനുശേഷം പതുക്കെ അവളോട് ചോദിച്ചു.

“എന്താ പ്രശ്നം? ”

അവൾ കുറേനേരം താഴേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. കണ്ണിൽ ഉരുണ്ടുകൂടിയ കണ്ണുനീരിനെ ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ വലിച്ചൂറ്റിയശേഷം അവൾ പറഞ്ഞു

” വീട്ടിൽ ആകെ പ്രശ്നാണ് ടീച്ചറെ…”

“എന്തുപറ്റി? ”

“വീട്ടുകാർക്ക് ഞാനിപ്പോ അച്ഛനെ ജയിലിൽ കയറ്റിയവളാ”

എന്റെ കണ്ണ് മിഴിഞ്ഞു.

“കുറെ നാളായി വീട്ടിൽ നിറയെ പ്രശ്നങ്ങളാണ്. അച്ഛൻ ശരിയല്ല ടീച്ചറേ… അയാൾ എന്റെ അച്ഛനാണോന്നുപോലും എനിക്ക് സംശയാ… ഒറ്റമുറി വീടാ.. ഒരു ചായ്പ്പ് ഉണ്ട്. അതിനാണെങ്കിൽ വാതിലും ഇല്ല. രാത്രി ഒന്ന് സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങാൻ പോലും പറ്റണില്ല. ഉറക്കം പിടിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും ഇരുട്ടിൽ കൈകൾ ഇഴഞ്ഞു വരും. മദ്യത്തിന്റെ മണം അടിച്ചപ്പഴാ ഇഴഞ്ഞു വരുന്ന കൈകൾ അച്ഛന്റെ ആണെന്ന് മനസ്സിലായേ.. അതൊരു ഷോക്കായിരുന്നു. വാതിലും കൊളുത്തും നേരെ നിക്കാത്ത കുളിമുറിയിൽ കുളിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് പേടിയാ. വാതിലിലെ ഓട്ടകളിൽ അച്ഛന്റെ കണ്ണ് ഞാൻ പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അമ്മയോട് ഒരിക്കൽ സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ വീട്ടിൽ വലിയ വഴക്ക് നടന്നു. അച്ഛനെന്റെ കഴുത്തിനു പിടിച്ചു. അച്ഛൻ എന്നോട് കാണിക്കുന്ന പരാക്രമങ്ങൾ കണ്ടു കണ്ടു അമ്മയും ചെറിയ അനിയനും നിശബ്ദരായി. അച്ഛന്റെ ഏതു തോന്ന്യാസവും വീട്ടിൽ നടക്കുമെന്നുള്ള അവസ്ഥ. രാത്രി ആകുമ്പോൾ ഞാൻ ഉറങ്ങാനായി തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് പോയി തുടങ്ങി. അച്ഛൻ അവിടെയും വന്നു പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ കാരണം അവർ കൂടി ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിക്കേണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോകാതായി.

അമ്മ, വീടുകളിൽ പോയി ജോലി ചെയ്തിട്ടാണ് കുടുംബം നോക്കുന്നത്. അനിയന് 16 വയസ്സ് ആയിട്ടുള്ളൂ. അച്ഛൻ ഓട്ടോറിക്ഷ ഓടിക്കുന്ന കാശ് കള്ളുകുടിക്കാനേ തെകയു. ഉപദ്രവം കൂടി വന്നപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ പോയി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പരാതി കൊടുത്തു. അവർ വന്ന് അച്ഛനെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. അച്ഛനെ ജയിലിൽ കയറ്റിയവൾ എന്നു പറഞ്ഞു അമ്മയും അനിയനും എന്നോട് തല്ലാണ്. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് അച്ഛനെ ജയിലിൽ നിന്നിറക്കി. അച്ഛന് ജാമ്യം കിട്ടാൻ അമ്മ എന്നെക്കൊണ്ട് കോടതിയിൽ നുണ പറയിപ്പിച്ചു. വീട്ടിലെത്തിയ അച്ഛൻ രണ്ടുദിവസം ശാന്തനായിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം അച്ഛൻ എന്നെ അടിക്കുകയും വീട്ടിൽനിന്ന് ഇറക്കി വിടുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ ഒരു മകളെ വേണ്ട.. പോയി ചത്തൂടെ… എന്ന് അമ്മയും പറഞ്ഞപ്പോൾ വേറൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. കുറെ മണ്ണെണ്ണ എടുത്തു കുടിച്ചു. വഴിയിൽ ശർദ്ദിച്ചു കിടന്ന എന്നെ അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടനാണ് ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചത്. ആശുപത്രിയിലെ വാർഡിൽ അനാഥയായി ഞാൻ കിടന്നപ്പോൾ ആ ചേട്ടനാണ് എനിക്ക് മരുന്ന് വാങ്ങി തന്നതും ആശുപത്രി ചെലവുകൾ നോക്കിയതും. ‘ഇനി എന്തേലും പ്രശ്നം താൻ ഉണ്ടാക്കിയാൽ വിവരമറിയുമെന്ന്’ അച്ഛനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയാണ് ചേട്ടനും സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി എന്നെ വീട്ടിൽ ആക്കിയത്. ആകെ പ്രശ്നങ്ങൾ ആയതുകൊണ്ടാ ടീച്ചറേ ഞാൻ ക്ലാസ്സിൽ വരാതിരുന്നത് ”

അവളത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോഴും ഞാൻ ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് മുക്തയായിരുന്നില്ല. എന്താണ് അവളോട് പറയേണ്ടത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. കുട്ടികൾ ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങൾ പറയാറുണ്ടെങ്കിലും ഇത്തരമൊന്ന് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു.

എന്തോ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ പാട്രിയാർക്ക് ആയിരുന്നെങ്കിലും അവസാന കാലങ്ങളിൽ ചില ഇടത്തരം ഫെമിനിസ്റ്റ് ചിന്താഗതികളെ എന്നിൽ നിറച്ച അപ്പനെ ഞാൻ അപ്പോൾ പെട്ടെന്നോർത്തു.

അവൾക്ക് 18 തികഞ്ഞിരുന്നില്ല അപ്പോൾ. പോക്സോ കേസ് ആയിരുന്നു. എന്നിട്ടും അമ്മയും എല്ലാവരും കൂടി അത് ഒതുക്കി തീർത്തു. അച്ഛനോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ട് അച്ഛനെതിരെ നുണ പറഞ്ഞതാണെന്ന് കോടതിയിൽ വരുത്തി തീർത്തു.

എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും, ധൈര്യപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സിലെ ധൈര്യം ചോർന്നൊലിക്കുന്നത് ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവളുടെ വീട്ടിലെ അവസ്ഥ ഞാൻ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കാൻ ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ അമ്മ അതിന് തയ്യാറായിരുന്നില്ല. വീണ്ടും ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവളെ ക്ലാസ്സിൽ കാണാതായി. വിളിച്ച് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ  ബന്ധുവീട്ടിൽ ആണെന്ന് മറുപടി കിട്ടി. രക്ഷപ്പെടാൻ വേണ്ടി ഓടുന്നതാണ്. അവിടെയും അവസ്ഥ നല്ലതായിരുന്നില്ല!

ഒരു ദിവസം ക്ലാസ്സിൽ കുഴഞ്ഞുവീണ അവളെ തൊട്ടടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചപ്പോൾ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് മാനസിക സമ്മർദ്ദം കൊണ്ടാണെന്നാണ്. നോർമൽ ആയ ശേഷം അവൾ എന്റെ ഫോൺ ചോദിച്ചു. അമ്മയെ വിളിക്കാനല്ല മറ്റാരെയോ വിളിക്കാനാണ്. ചോദിച്ചപ്പോൾ മറ്റേ ചേട്ടനെ ആണ്. ആദ്യമൊന്നു മടിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ  ഫോൺ കൊടുത്തു. “ആശുപത്രിയിലാണ് വേഗം വരണേ” എന്ന് മാത്രമേ അവനോട് പറഞ്ഞുള്ളൂ. ആരാണവൻ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ മണ്ണെണ്ണ കുടിച്ച് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടന്നപ്പോൾ സഹായിച്ച ചേട്ടൻ ആണെന്ന് പറഞ്ഞു. ആരും കേൾക്കാനില്ലാതെ… കാണാനില്ലാതെ… സഹായിക്കാനില്ലാതെ.. നിരാലംബയായി കിടന്നപ്പോൾ കൂടെ കൂടിയ ചേട്ടനോടിന്നു അവൾക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. പ്രണയമാണ്. തടയാൻ എനിക്ക് ആവില്ലല്ലോ. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ.. അവസ്ഥകളിൽ… മനസ്സുകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന വികാരങ്ങൾക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഷയായിരിക്കുമെന്ന് മുൻപേ എനിക്കറിയാമല്ലോ… സമ്മർദ്ദങ്ങൾ ക്കിടയിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ സർവകലാശാലയിലെ തന്നെ പത്തിനുള്ളിലെ റാങ്കുകാരിയായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെ ലോക്ക് ഡൗണിൽ അവളുടെയും അവന്റെയും പൂമാലയിട്ട, തീരെ ലളിതമായ ഒരു കല്യാണഫോട്ടോ അവൾ എനിക്കയച്ചുതന്നു. അവളുടെ കണ്ണിലെ നക്ഷത്രത്തിളക്കം തിരിച്ചുവരുന്നത് എനിക്ക് ആ ചിത്രത്തിൽ കാണാമായിരുന്നു. ആ തിളക്കം എന്റെ കണ്ണുകളിൽ പടരുന്നതും….

തൊട്ടടുത്ത വീടിനുമുകളിൽ വാടകയ്ക്ക് അവനുമായി താമസിക്കാൻ എത്തിയപ്പോൾ യാദൃശ്ചികമായി ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടു. വീട്ടിലേക്ക് ഇപ്പോൾ പോകാറില്ലെന്നും “മകനെ വശീകരിച്ചെടുത്തവൾ” എന്നുപറഞ്ഞ് അവന്റെ അമ്മ വേദനിപ്പിക്കുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു, അവൾ വീണ്ടും കരയാതെ കരഞ്ഞു. എന്നെ കാണാൻ വരുമ്പോൾ അവളുടെ കയ്യിൽ ചെടികളെ സ്നേഹിക്കുന്ന എനിക്കായി കുറെ പത്തുമണി പൂക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു. സന്തോഷമായിരിക്കാനും സമാധാനമായിരിക്കാനും പിജിക്ക് പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവൾക്ക്  പഠനം പൂർത്തിയാക്കാൻ മുഴുവൻ പിന്തുണയും ഉറപ്പിച്ചാണ് അവളെ യാത്രയാക്കിയത്.

ഇന്നലെ അവൾ ജന്മം കൊടുത്ത രാജകുമാരിയുടെ ചിത്രം എനിക്ക് അയച്ചു തന്നപ്പോൾ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി ഒന്നേ എനിക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…

“അവളുടെ ഇന്നലെകളിൽ ഒന്നുപോലും ഈ കുഞ്ഞു രാജകുമാരിയുടെ ദു:സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും ഉണ്ടാകരുതേ” എന്ന്….

❤ മകളെ, നിനക്ക് അല്ലാതെ ആർക്കാണ് ഞാൻ ആത്മാവിൽ തൊട്ട് മാതൃദിനം ആശംസിക്കേണ്ടത്… ❤