“ഉടയുന്ന മുഖങ്ങൾ….”

കവിത : “ഉടയുന്ന മുഖങ്ങൾ…”
________________________

✍︎ രജീഷ് കുനിയിൽ
————————————

അരങ്ങ് ഇരുണ്ടു.
ആ പൊയ്മുഖങ്ങളിൽ നിന്ന്
വാർത്തെടുത്ത
മണിമന്ദിരങ്ങൾ
ചീട്ടു കൊട്ടാരം പോൽ ഉടഞ്ഞു.
ചായം ഉരുകി….
ശില്പങ്ങൾ വിറച്ചു….
ഉടഞ്ഞ മുഖങ്ങൾ പുറത്തുവന്നു.
​കപടതയുടെ നൂലിൽ കോർത്തത്
സ്വാർത്ഥത മാത്രമെന്ന്
കാറ്റ് തുറന്നു പറഞ്ഞു.
അതൊരു വേലിയേറ്റം,
പടുത്തുയർത്തിയ തണലുകൾ
ഒന്നൊന്നായി ഒലിച്ചുപോയി.
​ഓരോ കൈകോർക്കലിലും
വിരലുകൾ എണ്ണപ്പെട്ടു…
വിശ്വാസം നഷ്ടമായോ,
അല്ലെങ്കിൽ അന്തസ്സ്?
​ചിരി ഇവിടെ
ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ.
വേദന മുറിച്ച്
പ്ലാസ്റ്റിക് പുഞ്ചിരി തുന്നി.
വെയിൽ തട്ടിയപ്പോൾ
അത് ഉരുകി വീണു.
​കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയപ്പോൾ
ലേലം പോയത്
ആ ഉടയാടകൾ.
​രാത്രി വന്നാൽ
വേഷം അഴിക്കാൻ മനം ഭയക്കുന്നു.
തൊലി അടർന്നു വീഴുമ്പോൾ
മാത്രം മനസ്സിലാകും…
​അതൊരു
അടയാളങ്ങളില്ലാത്ത
ശൂന്യ തോട്.
​തിരയേണ്ട.
അസ്സൽ മുഖം
ഇതിനകം
ചവറ്റുകൊട്ടയിൽ….
നിശ്ശബ്ദം.

​© 𝐑𝐊
𝗥𝗔𝗝𝗘𝗘𝗦𝗛 𝗞𝗨𝗡𝗜𝗬𝗜𝗟
[ᵖᵃˡˡⁱᵏᵏᵃʳᵃ]
​𝑰𝑫𝑬𝑨𝑺 𝒅𝒐𝒏’𝒕 𝒔𝒕𝒂𝒚
𝒕𝒉𝒆𝒚 𝒃𝒍𝒆𝒆𝒅 𝒂𝒔 𝒊𝒏𝒌…