ഒരു വലിയ അപകടം നടന്നു. ടീച്ചറുടെ പുതിയ മൈക്രോസ്കോപ്പ് ഒടിഞ്ഞു.
ടീച്ചർ ക്ലാസിൽ കയറി ചോദിച്ചു: “ആരാ ഇത് ഒടിച്ചത്?”
എല്ലാവരും മിണ്ടാതായി. ഞാനും.
സത്യത്തിൽ ഒടിച്ചത് ഞാനും ആര്യയും കൂടിയാണ്. ഞങ്ങൾ തമാശക്ക് മൈക്രോസ്കോപ്പ് കൈമാറുന്നതിനിടയിൽ താഴെ വീണു. പേടികൊണ്ട് ആരും കാണാതെ ഞങ്ങൾ അത് ഡ്രോയറിൽ വെച്ചു.
“ഞാനത് പറഞ്ഞില്ല” എന്ന് ആര്യ എന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു.
ടീച്ചർ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. “ഒരാഴ്ച ലാബ് അടച്ചിടും. കുറ്റക്കാരനെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നത് വരെ”
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ പ്രാക്ടിക്കൽ ഇല്ല. എല്ലാവരും പരാതി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. “ആരാ ചെയ്തത്? ധൈര്യമുണ്ടേൽ പറയ്”
ആര്യ പേടിച്ച് സ്കൂളിൽ വരുന്നില്ല. ഞാൻ ഒറ്റക്കായി.
രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു ശബ്ദം. “നീ കള്ളം പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ സത്യവും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ”
മൂന്നാം ദിവസം ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ടീച്ചറുടെ അടുത്ത് പോയി.
“ടീച്ചറേ, ഞാനും ആര്യയും കൂടിയാണ് മൈക്രോസ്കോപ്പ് ഒടിച്ചത്. ഞങ്ങൾ പേടിച്ചുപോയി. സോറി”
ടീച്ചർ ആദ്യം ദേഷ്യപ്പെട്ടു. പിന്നെ നെടുവീർപ്പിട്ടു. “തെറ്റ് പറ്റാം. പക്ഷേ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എല്ലാവർക്കും ലാബ് കിട്ടുമായിരുന്നു”
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി പണം പിരിച്ച് പുതിയത് വാങ്ങിക്കൊടുത്തു. ഒരു മാസം ലാബ് ക്ലീൻ ചെയ്യാനുള്ള ശിക്ഷയും കിട്ടി.
ആര്യ എന്നോട് പറഞ്ഞു: “നീ പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് ചാകുമായിരുന്നു”
അന്ന് മനസ്സിലായി. “ഞാനത് പറഞ്ഞില്ല” എന്ന് പറയാതിരിക്കുന്നത് ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ രക്ഷിക്കും. പക്ഷേ ആ നിശബ്ദതയുടെ ഭാരം ചുമക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് കൂടി നോക്കണം.
പറയാൻ പറ്റാത്തതൊക്കെ പറയുന്ന ദിവസമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മൾ വളരുന്നത്.
#എന്റെരചന – ഞാനത് പറഞ്ഞില്ല
