“എപ്പോഴാണ് ഒരു ബന്ധം അവസാനിച്ചതായി അംഗീകരിക്കേണ്ടത്?”
ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു.
അവൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു…
“വിടപറയുമ്പോഴല്ല.”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി.
“പിന്നെ?”
“ഒരു ബന്ധം അവസാനിക്കുന്നത്
രണ്ടുപേർ അകലുമ്പോഴല്ല…
ഒരാൾ മാത്രം
അതിനെ ജീവനോടെ നിർത്താൻ
തുടർച്ചയായി ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ്.”
ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“പക്ഷേ, ബന്ധങ്ങളിൽ നമ്മൾ പറയേണ്ടതില്ലേ?
നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങളും വേദനകളും ആവശ്യങ്ങളും?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“തീർച്ചയായും വേണം.
ആരും മനസ്സുവായിക്കുന്നവരല്ല.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മൾ പറയണം.
ഒരിക്കൽ…
രണ്ടുവട്ടം…
ആവശ്യമെങ്കിൽ പലവട്ടം പോലും.”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി.
“പക്ഷേ, ഒരേ കാര്യം
വീണ്ടും വീണ്ടും പറയേണ്ടി വരുമ്പോൾ…
കരുതൽ ചോദിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ…
പരിഗണന യാചിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ…
അതെല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും
തുടർച്ചയായി അവഗണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ…
അവിടെയാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്,
പ്രശ്നം നമ്മൾ പറഞ്ഞില്ല എന്നതല്ല.
നമ്മൾ അവരുടെ മുൻഗണനയല്ല എന്നതാണ്.”
ഞാൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ എപ്പോഴാണ് വിട്ടുപോകേണ്ടത്?”
അവൾ എന്നെ നോക്കി.
“അവർ നമ്മളെ വിട്ടുപോകുമ്പോഴല്ല…
അവരെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നതിനിടയിൽ
നമ്മൾ നമ്മളെത്തന്നെ
നഷ്ടപ്പെടുത്തിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ.”
ഞാൻ പതിയെ ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ ഒരു ബന്ധം അവസാനിച്ചതായി
അംഗീകരിക്കേണ്ടത് എപ്പോഴാണ്?”
അവൾ പറഞ്ഞു:
“ആ ബന്ധം രക്ഷിക്കാൻ
നിന്റെ സമാധാനവും,
ആത്മാഭിമാനവും,
സ്വന്തം നിലനിൽപ്പും
വീണ്ടും വീണ്ടും പണയം വെക്കേണ്ടി വരുന്നു എന്ന്
നിനക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ദിവസം.
അന്നാണ്…
ഒരാൾ പോയതല്ല,
ഒരു ബന്ധം അവസാനിച്ചതാണെന്ന്
അംഗീകരിക്കേണ്ടത്.”
Murshida Parveen
