കാനഡയുടെ ആകർഷണം

കഴിഞ്ഞ ദിവസം അനീഷ്‌ മോഹൻ സർ എനിക്കൊരു ഗൂഗിൾ ഫോം  അയച്ചു തന്നു..
എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ കുട്ടികൾ കാനഡയിൽ പഠിക്കാൻ പോകുന്നത്?
നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നിന്നും പോകുന്നവർ തിരിച്ചു വരാൻ ആഗ്രഹം ഉള്ളവർ ആണോ?
ആണെങ്കിൽ അവർ അവിടെ പഠിക്കുന്ന പാഠ്യ വിഷയങ്ങൾ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ തൊഴിൽ സാധ്യത ഉള്ളതാണോ??
ഇങ്ങനെ കുറേ ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇതിനെല്ലാം മറുപടി തരാൻ മാത്രം പോന്ന അറിവ് എനിക്കുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.
എങ്കിലും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ ചില കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളുമായി പങ്കു വയ്ക്കുന്നത് നല്ലതായിരിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നു.

എന്റെ മകൾ 2019 ൽ ഇവിടെ കാനഡയിൽ പഠിക്കാൻ വരണം എന്ന് നിർബന്ധം പിടിച്ചു.
ഡിഗ്രി റാങ്കോട് കൂടി പാസ്സായി പോസ്റ്റ്‌ ഗ്രാജുവേഷനു യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ എടുത്ത് വച്ചിട്ട് ക്ലാസ്സിൽ പോകാതെ IELTS പഠിക്കാൻ പോകുന്ന അവളെ അതിൽ നിന്ന് പിൻതിരിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
കാരണം IELTS അതും നല്ല സ്കോർ ൽ ആദ്യ തവണ തന്നെ പാസ്സായി.
മനശാസ്ത്രത്തിൽ ബിരുദാനന്തരബിരുദം അതിനാണല്ലോ പോകുന്നത്.
തിരിച്ചു വന്ന ശേഷം ഏതെങ്കിലും കോളേജിൽ അദ്ധ്യാപിക ആയി ജോലി കിട്ടും അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ക്ലിനിക്.. ഇതൊക്കെയാണ് അന്ന് ഒരു മൗന സമ്മതം മൂളാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകം. സത്യം.
അങ്ങനെ 2019 ൽ ഒരു ഡിസംബർ ന്റെ മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ അവൾ ഇവിടെ വന്നു.
ഫാൻ ഒന്നാം സ്പീഡിൽ കൂടുതൽ ഇട്ടാൽ ചുമ പിടിക്കുന്ന കുഞ്ഞാണ്.
എത്ര ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോഴും ഐസ്ക്രീം തിന്നാതിരിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ കണ്ടു പിടിക്കും. നാളെ ഒരു കവർ സോങ് പാടാൻ ഉള്ളതാണ്. അല്ലെങ്കിൽ നാളെ പാട്ട് ക്ലാസ്സ്‌ ഉണ്ട്. ശബ്ദത്തിനു ചെറിയ മാറ്റം വന്നാലും സർ മനസ്സിലാക്കും.. ഇങ്ങനെ പല കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞോഴിയുന്ന കുഞ്ഞ്, മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ കാനഡയിൽ ചെന്നിറങ്ങി..
നെഞ്ചിൽ തീ പേറിയ സമയം.
അച്ഛൻ ഇല്ലാത്ത കുട്ടിയാണ്.. അമ്മയുടെ തെറ്റായ സമ്മതം മൂളൽ എന്തായി വരും എന്ന എന്റെ ആശങ്ക എന്നെ കൊല്ലാതെ കൊന്നു കൊണ്ടിരിന്നു.
ഇപ്പോൾ 2023 ൽ ഞാൻ ഇവിടെ കാനഡയിൽ എത്തി.. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..
നാലു വർഷം കഴിഞ്ഞു എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ട്..
ഇതാ ഞാൻ അവളെ കാണാൻ പോകുന്നു..
ബാംഗ്ലൂർ ൽ നിന്ന് വെളുപ്പിന് 3 മണിക്ക് വിമാനം എന്നെയും പേറി യാത്ര തിരിച്ചു.
Frankfurt ( ജർമ്മനി ) യിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഉച്ചയായി.
അവിടെ നാലു മണിക്കൂർ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം അടുത്ത വിമാനം.
ഫ്രാങ്ക് ഫുർട്ട് ൽ നിന്ന് മൗണ്ട്രോയേൽ ( കാനഡ ) ഏഴു മണിക്കൂർ യാത്ര കഴിഞ്ഞു, മൗണ്ട്രോയേൽ എത്തിയപ്പോൾ വീണ്ടും ഉച്ച സമയം.
സമയം, കാലം, ദേശം അറിയാത്ത യാത്ര.
മൗണ്ട്രോയേൽ, ഒരു വൻ ദുരന്തം എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചു..
അത് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയാൽ ഒരു പക്ഷേ എന്റെ എഴുത്ത് വേറെ എവിടെയെങ്കിലും ചെന്നു ഇടിച്ചു നിൽക്കും.
വേണ്ട..
അത് പറയാൻ ഒരു അവസരം ഈ തുടരെഴുത്തിൽ ഉണ്ടാകും.
അപ്പോൾ പറയാം.

ടോരൊന്റോ വിമാനത്തതാവളത്തിൽ എന്റെ മകൾ എന്നെ കാത്ത്നിൽക്കുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക്‌ താങ്ങാൻ ആകാതെ നിറഞ്ഞു പൊട്ടി ഒഴുകിയ കണ്ണീരിൽ അവൾ ഒരു ദേവതയാണെന്ന് തോന്നി.
അമ്മ, അമ്മ എന്ന അവളുടെ നേർത്ത വിങ്ങൽ ചെവിയോരത്ത് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
എനിക്ക് തരുവാനായി ചുമന്ന റോസാ പൂക്കളുമായ്‌ കൈകൾ വിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന മെലിഞ്ഞു ചെറു കുരുന്താടിയും പ്രസന്നമായ മുഖവും ഉള്ള ആ സ്നേഹം എന്നെ “അമ്മ ” ന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു..
സേഫ് ആയിട്ട് എത്തിയല്ലോ.. അതുമതി..
എന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ആ കൈകൾ..
വേണ്ട.. അമ്മ ഒന്നും ഓർക്കണ്ട.
ഇവിടെ എത്തിയല്ലോ.. അതുമതി.
എന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലും കുട്ടികൾ എന്നെ താങ്ങി നടന്നു എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു..
അപ്പോഴും തേങ്ങുന്ന എന്റെ മുഖം പ്രസന്നമാക്കാൻ അവർ പണിപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
ടോരൊന്റോ എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് മാര്യോട് ഹോട്ടൽ ശൃങ്ലയുടെ ബസ്സിൽ ഞങ്ങൾ കയറി.
നമ്മൾ ബസ്സിൽ ആണോ പോകുന്നത്?
അല്ല ഇപ്പോൾ രാത്രി 11 ആയി.
ഇന്ന് നമ്മൾ മാര്യോട് ഹോട്ടലിൽ താമസിക്കും. നമ്മുടെ കാർ അവിടെ ഇട്ടിട്ടു ഞങ്ങൾ ഹോട്ടൽ ബസ്സിൽ ആണ് എയർപോർട്ടിൽ വന്നത്.
കാരണം ഞാൻ ചോദിക്കും എന്നറിയാവുന്ന മകൾ പറഞ്ഞു. എയർപോർട്ടിൽ പാർക്കിംഗ് വളരെ ദൂരെയാണ്.
അതുകൊണ്ട് കാർ ഹോട്ടലിൽ പാർക്ക്‌ ചെയ്തിട്ട് അവരുടെ ബസ്സിൽ വന്നു..
എന്റെ മകൾ എന്തെല്ലാം പഠിച്ചു.!!
അമ്മ ഒരു ടെൻഷനും ഇല്ലാതെ സുഖം ആയിട്ട് ഉറങ്ങിയിട്ട്.. നാളെ രാവിലെ നമുക്ക് കാറിൽ പോകാം.
ആ യാത്ര അമ്മ ഇഷ്ടപ്പെടും..
അതു ഒരു ഒന്ന് ഒന്നര യാത്ര യായിരിക്കും… ഉണ്ണിയുടെ വക.

തുടരും…
✍️ജെകെ
11/10/2023