Author: Shaharban K

പ്രിയപ്പെട്ട കണ്ണാടീ, ഇന്നലെ രാത്രി, വീട് മുഴുവൻ മരണവീടുപോലെ നിശബ്ദമായപ്പോൾ ഞാൻ മെല്ലെഴുന്നേറ്റ് നിന്റെ തണുത്ത ചില്ലിൽ വിരലമർത്തി, ആരും കേൾക്കാതെ, ആരും കാണാതെ നിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരിനിന്ന് കുറേനേരം ഞാൻ കരഞ്ഞു. മോൾ വന്നു പറയാണ്.., “അമ്മേ, ആ പഴയ അലമാര മാറ്റുകയാണ്. പുതിയ വാർഡ്രോബ് വരും.” അത്രയേ അവൾ പറഞ്ഞുള്ളൂ. പക്ഷേ, എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു യുഗം കടപുഴകി വീഴുകയായിരുന്നു. ആ അലമാരയുടെ ഉള്ളിലെ ഈ മങ്ങിയ കണ്ണാടിവെളിച്ചത്തിലാണ് ഞാൻ എന്റെ ആയുസ്സ് മുഴുവൻ ഒളിച്ചുവെച്ചിരുന്നതെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ! നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ, അഞ്ചു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ആദ്യമായി അമ്മ എന്നെ നിന്റെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നു നിർത്തിയത്? പെരുന്നാൾ പാവാടയുടെ തുമ്പു പിടിച്ച് ഞാൻ തുള്ളിച്ചാടിയപ്പോൾ, “ഞാൻ സുന്ദരിയാണോ അമ്മേ?” എന്ന് ചോദിച്ചത് നിന്നോടായിരുന്നു. അമ്മയല്ല, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കൊച്ചു വെളിച്ചമാണ് എനിക്ക് ആദ്യം മറുപടി തന്നത്. അന്ന് തുടങ്ങിയതാണ് നമ്മൾ തമ്മിൽ, വാക്കുകളില്ലാത്ത ഈ ആത്മബന്ധം. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വീർപ്പുമുട്ടലുകളിൽ…