Author: Ranju Jijesh

ആശുപത്രി കൺസൽറ്റിംഗ് റൂമിൽ അവശനായി ഇരിക്കുന്ന മനുവിനോടായി ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു ‘തുടക്കത്തിൽ തന്നെ നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നെകിൽ ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ട് വരില്ലായിരുന്നു, നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ചായിരുന്നല്ലോ, എന്നിട്ടും തിരിച്ചറിയുവാൻ സാധിച്ചില്ല എന്നതാണ് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത്. ആ ടെൻഷൻ ആവണ്ട, നിങ്ങൾക്ക് നേത്രയേ പഴയപോലെ വേണ്ടേ, അതിന് കുറച്ചു ദിവസം നിങ്ങൾ അവരെ കാണാൻ ശ്രമിക്കരുത്. ഇപ്പോ നിങ്ങളെ കാണുന്നത് അവർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ലൈഫിലെ കുറച്ചു കാര്യങ്ങളൊക്ക നേത്രയുടെ ഫ്രണ്ട് രമ്യയിൽ നിന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതായിരിക്കാം നേത്രയുടെ ഈ അവസ്ഥക്ക് കാരണങ്ങൾ, പിന്നെ ആക്സിഡന്റിന്റെ മുറിവുകൾ വളരെ നിസാരമാണ് അത് പെട്ടന്ന് ഉണങ്ങാവുന്നതേ ഉള്ളൂ. ഇപ്പൊ നമ്മൾ ശ്രദ്ധികേണ്ടത് അവളുടെ മനസ്സിനെയാണ് …. Ok മനു’ ഇതെല്ലാം കേട്ട് തകർന്നായിരുന്നു മനു കൺസൽറ്റിംഗ് റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നത്. അവനെയും കാത്ത് രമ്യ പുറത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.. ‘മനുവേട്ടൻ നേത്രയുടെ കാര്യം ഓർത്ത് വിഷമിക്കേണ്ട, അവൾ ഡിസ്ചാർജ് ആകുന്നവരെ ഞാൻ ഉണ്ടാകും ഇവിടെ,…

നേരം സന്ധ്യയോടടുത്തു. ബസിലിരിക്കുന്ന എനിക്ക് തുടരെതുടരെ ഫോൺ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇന്ന് ഒരു ചെറിയ Function ന് പോകുവാനുണ്ട്. ആയതിന് കൂടെ വരാനുള്ളവർ വിളിക്കുന്നതാണ്. പുറത്തുള്ള കാഴ്ച‌കളിൽ ഈ ഫോൺ കാൾ അരോചകരമായി തോന്നിയതിനാൽ, ഫോൺ എടുത്ത് ‘ഞാൻ വരുന്നില്ല’ എന്ന് അവർക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചശേഷം സ്വിച്ചഡ് ഓഫ് ആക്കി ബസിന്റെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു. ആ നിമിഷം ഒന്നു കണ്ണടച്ച് ഉറങ്ങണമെന്ന് തോന്നി. വീട്ടിൽ എത്തിയാൽ ഒരു അരമണ്ണിക്കൂർ കിടക്കണമെന്നത് ഒരു ശീലമായിട്ടുണ്ട്. കിടന്നു കഴിഞ്ഞാൽ അരമണിക്കൂറിനുശേഷം ഫോണുകൂടെ നോക്കി അത് ഒരു മണിക്കൂറിൽ എത്തിനിൽക്കുക എന്നത് ഇപ്പോൾ പതിവായി. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോൾ കുറച്ചായി ആളുകൾ കൂടുന്ന സ്‌ഥലങ്ങളിലൊന്നും പോകാറില്ല. ഒരുതരം അസ്വസ്‌ഥതയാണ്. ബസ് ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ ഒരുപാട് ഓർമ്മകളാണ്. എത്ര ചിന്തിക്കേണ്ട എന്നുകരുതിയാലും താനെ വരുന്ന ചില മുഖങ്ങൾ, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾ.. അങ്ങനെ ഓർത്ത് വീട് എത്തും. വഴിക്കണ്ണുമായി നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടാകും അമ്മ, കാലങ്ങൾ ഒരുപാട് മാഞ്ഞുപോയെങ്കിലും അതിന്…