സ്നേഹത്തിന്റെ കിളിക്കൂട് ആദ്യ അദ്ധ്യായം മുതൽ വായിക്കൂ.
അദ്ധ്യായം 5 – യാമിനിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചു വരവ്.
ഇരവി മംഗലം മനയിൽ പുതിയ പ്രഭാതം വിടർത്തി. അവൾ പൂർണ്ണമായും സുഖം പ്രാപിച്ചു എന്നതിലുപരി അവളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഉന്മേഷം വീണ്ടു കിട്ടി. അവൾ പഴയതിലും കൂടുതൽ സുന്ദരിയും പ്രസന്നയുമായി കാണപ്പെട്ടു.
യാദവ് ആ വീട്ടിൽ താമസിച്ച ദിവസങ്ങൾ ഇരവിമംഗലം മനയിലെ പ്രതാപശാലികളായ വീട്ടുകാരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാറ്റാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നു.
കേവലം ഒരു പാവപ്പെട്ട നായർ യുവാവ് എന്ന പേരിൽ അവനെ നാടുകടത്തപ്പെട്ട പ്രതാപശാലികൾ അവന്റെ നിസ്വാർത്ഥ സ്നേഹത്തിനു മുമ്പിൽ തല കുനിച്ചു.
ഒരുദിവസം യാമിനിയുടെ വലിയമ്മയും അമ്മയും യാദവിന്റെ അടുക്കൽ പോയിരുന്നു. ഏറെ നേരത്തെ മൗനത്തിനുശേഷം അവർ അവനെ വിളിച്ചു.
“മോനേ യാദവ് നീ ഞങ്ങളോട് പൊറുക്കണം. ജീവിതത്തിൽ എന്തിനേക്കാളും വലുത് സ്നേഹം ആണെന്ന് നീ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ കൂടി തെളിയിച്ചു തന്നു. ഇത് ഞങ്ങൾക്കൊരു പാഠമാണ്.
നിന്റെ അച്ഛൻ ജീവനൊടുക്കിയതും യാമിനി ഭ്രാന്തിയായതും ഞങ്ങളുടെ അഹങ്കാരം മൂലമാണ്. അതിനു ഞങ്ങൾ മാപ്പു ചോദിക്കുന്നു. യാമിനിക്ക് നീ തുളസിയിലയിൽ വീണ മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെയാണ്.
നീ യാമിനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തത് ഒരു ഭർത്താവോ, മകനോ പോലും ചെയ്യില്ല. നീയാണ് അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വിളക്ക്. ഈ വീടിന്റെ കിടാവിളക്കായി പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞു നീ ഞങ്ങളോടൊപ്പം എന്നെന്നും ഉണ്ടാകണം.”
വലിയമ്മയുടേയും, അമ്മയുടേയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. യാതിര കൃതജ്ഞത നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ അവനെ നോക്കി നിന്നു. എല്ലാവരും അവനോട് സ്നേഹപൂർവ്വം പെരുമാറി.
മനയുടെ പ്രതാപത്തിന്റെ മതിലുകൾ ഇടിഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു.
ഇരവിമംഗലം മനയിലെ യാമിനിയ്ക്ക് ഭ്രാന്താണെന്നത് അങ്ങാടിപ്പാട്ടാട്ടിരുന്നു.
അതറിയാത്തവരായി ആ നാട്ടിൽ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. യാദവിന്റെ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ പരിചരണം അവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു എന്നത് നാട്ടിൽ ചർച്ചാവിഷയമായി. ചിലർ പഴയ സംഭവങ്ങൾ ഓർത്തെടുത്ത് പരിഹസിച്ചു.
“കണ്ടില്ലേ?… പണ്ട് ആട്ടിയിറക്കിയവനെ തന്നെ ഇപ്പോൾ മരുമകനായി സ്വീകരിക്കേണ്ടി വന്നു.”
നല്ലൊരു ഭാഗം ആളുകളും അവരിൽ ആകൃഷ്ഠരായി.
വിശാലമായ പാടത്തിന്നപ്പുറം മനസ്സിൽ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും മെനഞ്ഞ് വയൽവരമ്പിലൂടെ നടന്നു പോകുന്ന യാമിനിയേയും യാദവിനേയും ആളുകൾ വിസ്മയത്തോടെ നോക്കി.
ആരും അയാളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല. പകരം ആളുകൾക്ക് അവനോട് ബഹുമാനം തോന്നി. പണം കൊണ്ടോ പ്രതാപം കൊണ്ടോ ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയാത്ത സ്നേഹം യാദവ് തിരിച്ചു പിടിച്ചു.
അവർ നേരെ പോയത് കണ്ണുനീർ പൊഴിക്കുന്ന കർക്കിടകത്തിൽ നിന്നും പ്രകൃതിക്കുപോലും മനോഹാരിത പകർന്നൊഴുകുന്ന ആ പുഴയുടെ തീരത്തേയ്ക്കാണ്.
ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിലുകൾ പാതി ചാരി അവർ കഴിഞ്ഞുപോയ ദിനങ്ങളെ ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ ജീവിതം ഒരു തണുത്ത പുലരി പോലെ ആയിരുന്നെങ്കിലും ഇന്ന് യാമിനിയുടെ മനസ്സിലെ ഇരുട്ടു മാറിയതോടെ ഈ നാടിന്റെ നിഴൽപ്പാടുകളും മാഞ്ഞുപോയി. യാദവ് അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
പ്രതിബന്ധങ്ങളെ കാറ്റിൽ പരത്തി എല്ലാവരുടേയും അനുമതിയോടെ അവരുടെ വിവാഹം നടത്താൻ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും മുൻകൈ എടുത്തു.
അങ്ങനെ, എട്ട് വർഷം നീണ്ട ദുരന്തത്തിന്റെ നിഴൽപ്പാടുകൾ മാഞ്ഞ്, യാദവിന്റെയും യാമിനിയുടെയും പ്രണയം അവരുടെ നാട്ടിൽ ഒരു വിജയഗാഥയായി മാറി.
തുടരും
