അഭിലാഷ് പഠിപ്പിച്ച പാഠം

ചില സിനിമകളങ്ങനെയാണ്, ഒരു നേർത്ത തെന്നലായ് നമ്മെ തലോടിയൊന്നു തുടങ്ങി കുളിരുള്ളൊരു മഞ്ഞായ് നമ്മെ പൊതിഞ്ഞ് അവസാനിക്കുമ്പോൾ സുഖമുളളൊരു നോവായങ്ങനെ നമ്മെ ചുറ്റിയങ്ങനെ നിൽക്കും. ഇന്ന് രാത്രി കണ്ട “അഭിലാഷം” അങ്ങനെ എന്നെയും എന്റെ എട്ടു വയസ്സുകാരനെയും ചുറ്റിയങ്ങനെ നിൽപാണിപ്പോൾ.

(സ്പോയിലർ അലർട്ട്: സിനിമയുടെ ചില ഭാഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ടേക്കാം, കാണാത്തവർ ശ്രദ്ധിക്കുമല്ലോ)

“ചില ഇഷ്ടങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്, അതൊരു ശീലമാകും, പിന്നെയതില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ പറ്റാതാകും” അഭിലാഷിന്റെ അമ്മ പറയുന്നത് സത്യമാണ്. അത്തരത്തിലുളളൊരു ഇഷ്ടമാണ് അഭിലാഷിന്റേത്, ഷെറിന്റേയും. അതെത്ര മാത്രം ത്രീവമാണെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞത് സിനിമ അവസാനിച്ച് ക്രെഡിറ്റ്സ് സ്ക്രോൾ ചെയ്തു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ലൈറ്റിടാനെഴുന്നേറ്റ എന്റെ മകൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് സങ്കടപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ്. വൈകാരികമായ ചെറിയ രംഗങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ പോലും മനസ്സുവിങ്ങിക്കരയുന്ന ഞാൻ ഇതിനോടകം കരഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ, തല്ലുമാലയും ഭീഷ്മപർവ്വവും ആവേശവുമൊക്കെ കണ്ട് കയ്യും കാലും വീശിയടിച്ച് നടക്കുന്ന അവൻ കരഞ്ഞത് കണ്ടപ്പോൾ പണ്ട് “വന്ദനം” കണ്ട് ദിവസങ്ങളോളം കരഞ്ഞ എന്നെ ഞാനോർത്തു.

ഇപ്പോഴത്തെ ജനറേഷനും മനസ്സിൽ വേരുറച്ചു പോയ പ്രണയങ്ങളെ റിലേറ്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നതിൽ ഞാനൊന്നു സന്തോഷിച്ചു. അവനെ വിളിച്ച് മടിയിൽ കിടത്തിയപ്പോൾ അവൻ സങ്കടത്തോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞത് “എനിക്ക് ശരിക്കും വിഷമമായിട്ടാ, എന്തിനാ ഷെറിൻ പോയത്?” എന്നായിരുന്നു.

“എടാ മോനേ, അതെങ്ങനെയാ. നമുക്കങ്ങനെ ഒരാളോടും അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും ഇഷ്ടം വരണമെന്നില്ല, അതിന് ചിലപ്പോൾ കുറേ സമയമെടുത്തെന്നു വരാം. ഇനി ചിലപ്പോൾ ഇഷ്ടം വന്നില്ലെന്നും വരാം. അതത്രയേ ഉളളൂ. എന്നാലും അങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതും ഒരു നല്ല കാര്യമല്ലേ?”

അവന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലോടിച്ച് ഞാനതു പറയുമ്പോൾ ഞാനും അറിയുകയായിരുന്നു, ചേർത്തു പിടിക്കലുകൾ മാത്രമല്ല ഇഷ്ടമെന്ന്, ചിലപ്പോഴൊക്കെ വിട്ടു കൊടുക്കലുകളും വിട്ടുപോക്കുമൊക്കെ ഇഷ്ടം തന്നെയാണ്, ചേർത്തുപിടിക്കലുകളേക്കാൾ തീവ്രമായ ഇഷ്ടം. അത്തരം ഇഷ്ടങ്ങളും ആളുകളുമാണ് ഈ ഭൂമിയെ ഇത്രയും മനോഹരിയാക്കുന്നത്.

ഇതിന്റെ അണിയറപ്രവർത്തകരോരോരുത്തരോടും എനിക്കത്രയും സ്നേഹവും സന്തോഷവുമുണ്ട്, ഇത്തരം ഒരു സിനിമ എന്റെ മകനിലേക്കെത്തിച്ചതിന്. നാളെ ഒരുനാൾ എന്റെ മകന്റെ ഇഷ്ടം നിരസിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പെട്രോളൊഴിക്കാനോ ആസിഡെറിയാനോ നിൽക്കാതെ സ്നേഹപൂര്‍വം വഴി മാറിക്കൊടുക്കുന്നതാണ് ഹീറോയിസം, അല്ല യഥാർത്ഥ സ്നേഹം എന്ന് അവനിലേക്കെത്തിക്കാൻ സാധിച്ചതിന്.

തീർച്ചയായും കുട്ടികൾക്കൊപ്പമിരുന്ന് ധൈര്യപൂർവം, സ്നേഹപൂർവം ഈ സിനിമ കാണാം. ദ്വയാർത്ഥങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തമാശകളോ അരോചകം തോന്നുന്ന ഒരു രംഗം പോലുമോ ഈ സിനിമയിലില്ല. സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രണയം കാണിക്കുമ്പോൾ ശരിക്കും മനസ്സ് നിറഞ്ഞു പോയിരുന്നു. ഒരു തരി പോലും ക്രിഞ്ചടിപ്പിക്കാതെ ‘ന്യൂജൻ’ പ്രണയങ്ങളിലെ അസ്വസ്ഥതകളൊന്നും കാണിക്കാത്ത ഒരു മനോഹരപ്രണയം. “കാലം മാറിയപ്പോൾ പ്രണയവും മാറിപ്പോയി” എന്നത് ദഹിക്കാത്ത എന്നെപ്പോലത്തെ “തന്ത വൈബിന്റെ” തീവ്രമായ, മഹത്തരമായ പ്രണയങ്ങൾ ഇന്നും മരിച്ചു പോയിട്ടില്ല എന്ന് കാണിച്ചു തന്ന അഭിലാഷ്, ഷെറിൻ നിങ്ങളെ ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ ചേർത്തു വെക്കുന്നു.