മരണം: രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളി
—————————–
കഥ: കിഷോര് ഖാന്, വണ്ടൂര്
………………………………………………..
പഴയൊരു നഗരത്തിന്റെ ഇടുങ്ങിയ വഴികളില്, മഞ്ഞും പൊടിയും പറക്കുന്ന ഒരു സന്ധ്യയില്, ഒരു കോമാളി നടന്നു. അവന്റെ പേര് മരണം എന്നായിരുന്നു, പക്ഷേ ആരും അവനെ അങ്ങനെ വിളിച്ചില്ല. അവന്റെ മുഖത്ത് വര്ണ്ണപ്പൊട്ടുകള് ഇല്ലായിരുന്നു, ചുണ്ടുകളില് ഒരു ചെറുചിരിപോലും വരച്ചിട്ടുമില്ല. വെള്ള പാടുകളുള്ള മുഖം, ഒരു പഴകിയ കറുത്ത കോട്ട്, കൈയില് ഒരു പൊട്ടിയ വയലിന്, അതായിരുന്നു അവന്റെ രൂപം.
അവന്റെ വയലിന് ഒരിക്കലും സംഗീതം പൊഴിച്ചില്ല. പക്ഷേ, ഒരു കലാകാരന്റെ അഭിമാനത്തോടെ അവന് അത് മുറുകെ പിടിച്ചു. നഗരവാസികള് അവനെ ഒഴിവാക്കി, അവന്റെ നിഴലിനെ പോലും ഭയപ്പെട്ടു. ”നിന്റെ സംഗീതം എന്താണ്, കോമാളി?” അവര് പരിഹസിച്ചു. പക്ഷേ മരണം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകള്, ഒരു ദുഃഖഭാവത്തോടെ, എന്തോ അന്വേഷിക്കുന്ന പോലെ ദൂരേക്ക് നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു.
നഗരത്തിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത്, ഒരു വഴിയോരക്കച്ചവടക്കാരന് തന്റെ പഴയ കടയില് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ കൈകള്ക്ക്് വര്ഷങ്ങളുടെ അദ്ധ്വാനത്താല് തേയ്മാനം സംഭവിച്ചിരുന്നു. മരണം വയലിനും കൈയില് പിടിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നില് നിന്നു. ”നിന്റെ ഈണം കേള്ക്കട്ടെ,” ഒരു ചിരിയോടെ കച്ചവടക്കാരന് പറഞ്ഞു.
മരണം വയലിന് ഉയര്ത്തി, വില്ല് തന്റെ ഈണമില്ലാത്ത നിനവുകള് പോലെ നീക്കി. ഒരു ശബ്ദവും ഉയര്ന്നില്ല, പക്ഷേ കച്ചവടക്കാരന്റെ കണ്ണുകള് മങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം, ഒരു നിശ്ശബ്ദ സംഗീതം പോലെ നിന്നു. നഗരം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. മരണം, തന്റെ പ്രകടനം പൂര്ത്തിയായെന്ന് കരുതി, മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവന്റെ വയലിന്, ഒരിക്കലും മുഴങ്ങാതെ, അവന്റെ കൈയില് തൂങ്ങിക്കിടന്നു.
നഗരത്തിന്റെ പാലത്തിനു മുകളില്, ഒരു യുവാവ് തന്റെ പ്രണയിനിയെ കാത്തിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം, പ്രണയത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയില് തുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മരണം വയലിന് തോളില് ചേര്ത്ത് അവന്റെ അടുത്തെത്തി. ”നിന്റെ സംഗീതം എന്റെ പ്രണയത്തിന് താളം നല്കുമോ?” യുവാവ് പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
മരണം, തന്റെ വില്ല് വീണ്ടും വയലിന്റെ ചരടുകളില് തൊട്ടു. ഒരു ശബ്ദവും ഉയര്ന്നില്ല, പക്ഷേ യുവാവിന്റെ ഹൃദയം നിന്നു. പാലത്തിനു മുകളില്, പ്രണയിനി വന്നെത്തിയപ്പോള്, അവള് കണ്ടത് ഒരു നിശ്ചല ശരീരം മാത്രമായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണീര്, നദിയിലേക്ക് ഒഴുകി. മരണം, തന്റെ പ്രകടനം അവസാനിച്ചെന്ന് കരുതി, നടന്നകന്നു. അവന്റെ പാദങ്ങള്, ഒരു നിശ്ശബ്ദ നൃത്തത്തിന്റെ താളത്തില്, നഗരവീഥികളിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
നഗരത്തിലെ പഴയ ഒരു ഗ്രന്ഥശാലയില്, ഒരു വൃദ്ധ കവിയത്രി തന്റെ അവസാന കവിത എഴുതുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വരികള്, ജീവിതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും വേദനയും നിറഞ്ഞു. മരണം, തന്റെ വയലിനുമായി, അവളുടെ മുന്നില് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ”നിന്റെ സംഗീതം എന്റെ കവിതയെ പൂര്ത്തിയാക്കുമോ?” അവള് ഒരു നേര്ത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
മരണം, തന്റെ വില്ല് ഒരിക്കല് കൂടി ഉയര്ത്തി. ഒരു ശബ്ദവും ഉണ്ടായില്ല, പക്ഷേ കവയിത്രിയുടെ കൈകള് നിശ്ചലമായി. അവളുടെ പേന, അവസാന വരിയില്, ”നിശ്ശബ്ദതയുടെ സംഗീതം” എന്ന വാക്കുകളില് മരവിച്ചുനിന്നു. മരണം, ആ വരികള് വായിച്ചു, പക്ഷേ അവന് അതിന്റെ അര്ത്ഥം മനസ്സിലായില്ല. അവന്റെ വയലിന്, ഒരു നിനവായി, അവന്റെ കൈയില് തൂങ്ങിക്കിടന്നു.
മരണം, നഗരത്തിന്റെ അതിരുകള് കടന്ന്, മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടര്ന്നു. അവന്റെ വയലിന്, അവന്റെ കറുത്ത കോട്ട്, അവന്റെ നിശ്ശബ്ദ നൃത്തം – എല്ലാം അവന്റെ പ്രകടനത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവന്റെ രംഗബോധം, ഒരു കലാകാരന്റെ ഹൃദയം അറിയാതെ ശൂന്യമായിരുന്നു.
നഗരം, അവന്റെ നിശ്ശബ്ദ സംഗീതത്തിന്റെ വേദനയില് മുഴുകി. എന്നാല്, കവയിത്രിയുടെ വരികള്, യുവാവിന്റെ പ്രണയം, കച്ചവടക്കാരന്റെ ഓര്മ്മകള്-എല്ലാം ഒരു സാഹിത്യമായി നഗരത്തില് അവശേഷിച്ചു. മരണം, രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളി, തന്റെ യാത്ര തുടര്ന്നു, ഒരിക്കലും തന്റെ പ്രേക്ഷകരുടെ കണ്ണീര് മനസ്സിലാക്കാതെ.
3 Comments
നന്നായെഴുതി👍🙏
നന്നായിട്ടുണ്ട്
വളരെ നന്നായി എഴുതി അഭിനന്ദനങ്ങൾ👌👍💯🙏