ഗുരുസ്മരണ

ഓർമ്മകളുടെ താളുകളിൽ അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിവായിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച എത്രയോ അധ്യാപകർ ജീവിതത്തിലൂടെ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, എൻ്റെയുള്ളിലെ എഴുത്തുകാരിക്ക് ആദ്യമായി ജീവൻ നൽകിയത് രഘുവരൻ സാറാണ്. അക്കാലത്ത്, ഒരു വിഷയം തന്നാൽ ബോർഡിൽ നോക്കി അതേപടി പകർത്തിയെഴുതുന്ന ഒരുതരം യാന്ത്രികമായ പഠനരീതിയായിരുന്നു സാധാരണ.

എന്നാൽ, രഘുവരൻ സാർ തികച്ചും വ്യത്യസ്തനാരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു വിഷയം തരും, എന്നിട്ട് പറയും: “നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ളതെന്താണോ, അത് എഴുതൂ.”

അതൊരു വിപ്ലവമായിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ ഭയമായിരുന്നു. എഴുതിയത് എന്താകുമെന്ന്. എൻറെ കൈയക്ഷരം അച്ചടിച്ചത്  പോലെ ആയിരുന്നു. അത് വായിച്ചിട്ട് സാർ എൻ്റെ രചന ഉറക്കെ വായിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ആ ഭയം കൂടി. എല്ലാരിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു ഞാൻ എഴുതുന്നത്. സർനോടൊപ്പം ക്ലാസ്സിലെ എല്ലാരും അത് ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങി.  എൻ്റെയുള്ളിലെ കഴിവ് ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അദ്ദേഹമായിരുന്നു. എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന്ന എനിക്ക് പോലും അറിയാത്തൊരു കഴിവ്.

പിന്നീടത് ഒരു ശീലമായി. കിട്ടുന്ന ഒഴിവ് സമയങ്ങളിലെല്ലാം ഞാൻ എഴുതി. വാക്കുകൾ ചിറകുള്ള പക്ഷികളെപ്പോലെ എൻ്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്നു. എൻ്റെ എഴുത്ത് സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിലും കുടുംബത്തിലും കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവർക്കിടയിലും അറിയപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. തിരക്കിട്ട ജീവിതത്തിനിടയിൽ ആ ശീലം കുറഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, ആ വിത്ത് എൻ്റെയുള്ളിൽ എന്നും ജീവനോടെ നിന്നു.

ഇന്ന് ഞാനുമൊരു പ്രധാന അധ്യാപികയാണ്. എത്രയോ കുട്ടികൾക്ക് വഴികാട്ടിയായി നിൽക്കുമ്പോഴും, എൻ്റെ ഗുരുക്കന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടയാൾ രഘുവരൻ സാർ തന്നെയാണ്. പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പൂർവ്വവിദ്യാർത്ഥി സംഗമത്തിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ, വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് എൻ്റെയുള്ളിൽ തെളിയിച്ച ആ വെളിച്ചത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു. എൻ്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായ ആ സന്തോഷം, എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരമായിരുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ, ദേവലോകത്തിരുന്ന് ഇന്നും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അനുഗ്രഹം എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും. കാരണം, എഴുതാൻ പഠിപ്പിച്ച ഒരാളല്ല, മറിച്ച് സ്വയം എഴുതാനുള്ള ധൈര്യം തന്ന ഒരധ്യാപകനാണ് എൻറെ ഗുരു.

#ഗുരുസ്മരണ

#സുബുസുബി