നീറുന്ന ഓർമ്മകൾ

ആകാശം മങ്ങി തുടങ്ങി. നിഴലുകൾ ഇരുട്ടിലൊളിക്കുന്നു. വേദനയുടെ നിഴൽപ്പാടുകൾ അരുവി കണക്കെ ദയ യുടെ മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തി.

ഏകാന്തതയുടെ മൂടുപടത്തിൽ ദയ തന്റെ വേദനകളെ തഴുകി തഴുകി ഉമ്മറത്തെ സെറ്റിയിൽ ഇരുന്ന് അകലേയ്ക്ക് മിഴി പായിച്ചു.

അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകൾ അവളെ തൊട്ടുണർത്തി.
​ അച്ഛൻ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ജീവിതം ഒരുപാട് ഇരുളടഞ്ഞതായി. രോഗിയായ അമ്മയുടെ ചുമതല പൂർണ്ണമായും അവളുടെ തോളിലായി. പഠനം പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി അവൾ ജോലിക്കായി അലഞ്ഞു. ഓരോ പടികയറുമ്പോഴും പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തിരിനാളം അവളിൽ തെളിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, വാതിലുകൾ ഓരോന്നായി അവളുടെ മുന്നിൽ കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെട്ടു.
​നിഴൽ പോലെ പിന്തുടരുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകൾ
​ദൂരയാത്രകൾക്കൊടുവിൽ ക്ഷീണിച്ചും വിശന്നും അവൾ വീട്ടിലെത്തും. രോഗത്തിൻ്റെ കയ്പുനീർ കുടിക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖം കാണുമ്പോൾ അവളുടെ വേദന ഇല്ലാതാകും. ‘പേടിക്കണ്ട അമ്മേ, ഞാൻ ജോലി നേടി അമ്മയെ നോക്കിക്കോളാം’ എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ ആശ്വാസം നൽകും. പക്ഷെ, ആത്മവിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിലും അവളുടെ മനസ്സ് വേദനിച്ചു.
​ഒടുവിൽ, ഒരു ചെറിയ ജോലി അവൾക്ക് ലഭിച്ചു. കുറഞ്ഞ ശമ്പളമാണെങ്കിലും അത് അവൾക്ക് വലിയ ആശ്വാസമായി. അമ്മയെ നല്ലൊരു ആശുപത്രിയിൽ കാണിക്കാനും മരുന്നുകൾ വാങ്ങിക്കാനുമുള്ള പണം അവൾ കണ്ടെത്തി. പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു പുലരി അവൾക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
​നഷ്ടങ്ങളുടെ പുസ്തകം
​പക്ഷേ, കാലം ക്രൂരമായി പെരുമാറി. ഒരു രാത്രി, ജോലി കഴിഞ്ഞ് അവൾ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മയുടെ ശരീരം തണുത്തുറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. അമ്മയുടെ ചുണ്ടിൽ മങ്ങിയ ഒരു പുഞ്ചിരി അവശേഷിച്ചിരുന്നു. അത് മകൾ ജോലി നേടുന്നതിൽ അമ്മയ്ക്കുണ്ടായ സന്തോഷമാകാം.
​അമ്മയെയും നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ദയ തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടു. അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ പ്രതീക്ഷയുടെ അവസാന തിരിനാളവും അണഞ്ഞുപോയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ഓരോ പ്രഭാതവും അവൾക്ക് പുതിയ വേദനയുടെ കഥകൾ സമ്മാനിച്ചു. എങ്കിലും, അമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ അവൾക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള ശക്തി നൽകി.
​മരണങ്ങൾ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ അധ്യായങ്ങളാണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. ദുഃഖങ്ങൾ ഒരു വസന്തം പോലെ കടന്നുപോകും, വീണ്ടും പൂക്കൾ വിരിയും എന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. ജീവിതം വീണ്ടും ആരംഭിച്ച് അവൾ തൻ്റെ യാത്ര തുടർന്നു.

ശ്യാമള ഹരിദാസ്.