പുൽക്കൂട്ടിലെ പുതിയ നക്ഷത്രം

ഡിസംബർ പകുതി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പത്തനംതിട്ടയിലെ ആ പഴയ തറവാട്ടിൽ ഒരു ഉണർവാണ്. “ഡേയ് ചാക്കോച്ചാ, ആ നക്ഷത്രം ഇത്തിരി കൂടി ഉയർത്തി കെട്ടടാ… അല്ലെങ്കിൽ ആ തെങ്ങിന്റെ ഓല തട്ടി അത് കീറിപ്പോകും!” ഉമ്മറത്തിരുന്ന് വർക്കി മാപ്പിള വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. മകൻ ചാക്കോ മുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു.

​അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അപ്പത്തിന് മാവ് അരയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിനിടയിലൂടെ ഏലക്കായുടെയും ഇറച്ചി വേവുന്നതിന്റെയും മണം ഉമ്മറത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറുന്നുണ്ട്. വറുത്ത ഇറച്ചിയുടെ മണം പിടിച്ചുവന്ന പേരക്കുട്ടി ആമി വർക്കി മാപ്പിളയുടെ അരികിലിരുന്ന് പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “അപ്പൂപ്പാ, പണ്ട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നോ ക്രിസ്തുമസ്? അപ്പൂപ്പൻ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ?”

​വർക്കി മാപ്പിള ആമിയെ ഒന്ന് അരികിലേക്ക് ചേർത്തിരുത്തി. “എവിടെയാ മോളെ… അന്ന് ഇതിന്റെ പകുതി ആഡംബരം പോലുമില്ല. കഞ്ഞിയും പയറുമാണ് അന്നത്തെ വിഭവം. പക്ഷേ ഒരു സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു… അത് പറയേണ്ടത് തന്നെയാണ്.”

​അദ്ദേഹം ഓർമ്മകളിലേക്ക് പോയി. “അന്ന് എനിക്ക് നിന്റെ പ്രായമാണ്. പുതിയ ഉടുപ്പില്ല, പടക്കമില്ല. കരോൾ പാട്ടുകാർ വരുന്നത് കാത്ത് രാത്രിയിൽ ജനൽക്കൽ പിടിച്ചു നിൽക്കും. അന്ന് നമ്മുടെ പള്ളിയിലെ പഴയ വികാരിയച്ചൻ കരോളിന് വന്നപ്പോൾ എന്റെ സങ്കടം കണ്ടിട്ടാകണം, മടിയിൽ നിന്ന് ഒരു കഷ്ണം പ്ലം കേക്ക് എടുത്ത് എന്റെ കൈയ്യിൽ തന്നു. ‘ഇതാടാ കുട്ടാ, ഇത് ഈശോ തന്നതാണെന്ന് കരുതിക്കോ’ എന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ചൻ എന്റെ തലയിൽ തലോടി. ഇന്നും ആ കേക്കിന്റെ മധുരം എന്റെ നാക്കിലുണ്ട് മോളെ.”

​അപ്പോഴാണ് ആമി തന്റെ പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തം അപ്പൂപ്പനെ കാണിക്കാൻ വിളിച്ചത്. “അപ്പൂപ്പാ, വേഗം ഓടി വന്നേ! നമ്മുടെ പുൽക്കൂട്ടിൽ ഒരു പുതിയ അതിഥി വന്നിട്ടുണ്ട്!”

​വർക്കി മാപ്പിള പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് പുൽക്കൂട്ടിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. വൈക്കോൽ വിരിച്ച ആ കൊച്ചു പുൽക്കൂട്ടിൽ, ഉണ്ണീശോയുടെ രൂപത്തിന് തൊട്ടടുത്ത് ഒരു കുഞ്ഞു പൂച്ചക്കുട്ടി സുഖമായി ചുരുണ്ടുകൂടി ഉറങ്ങുന്നു. “അയ്യോ അപ്പൂപ്പാ, ഈ പൂച്ചക്കുട്ടി അവിടെ കിടന്നാൽ ഉണ്ണീശോയുടെ രൂപം മറിഞ്ഞു വീഴില്ലേ? ഇതിനെ ഓടിക്കണ്ടേ?” ആമി ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.

​വർക്കി മാപ്പിള ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. “അരുത് മോളെ, അഭയം തേടി നടന്നവർക്ക് അന്ന് പുൽക്കൂട് ഇടം നൽകിയെങ്കിൽ, ഈ തണുപ്പത്ത് വന്ന ഈ കുഞ്ഞുജീവനും അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ. നമ്മൾ കൊടുക്കുന്ന കേക്കിനേക്കാളും പടക്കത്തേക്കാളും വലിയ ക്രിസ്തുമസ്സാണ് ആ പൂച്ചക്കുട്ടിക്ക് അവിടെ കിട്ടുന്ന ചൂട്.”

​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പള്ളിയിലെ കുർബാന കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ വർക്കി ഒരു പൊതിയുമായി ഇറങ്ങി. “വർക്കിയേട്ടാ, ഈ വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് ഇത് എങ്ങോട്ടാ?” എന്ന് വഴിയിൽ കണ്ട പാപ്പച്ചൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു. “നമ്മുടെ പവിത്രൻ കിടപ്പിലല്ലേ പാപ്പച്ചാ… അല്പം അപ്പവും ഇറച്ചിയും അവന് കൊടുത്തിട്ട് വരാം. അവൻ അത് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും.”

​പവിത്രന്റെ വീടിന്റെ തിണ്ണയിൽ ആ പൊതി വെച്ച് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ വർക്കി മാപ്പിളയ്ക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി; ആഘോഷങ്ങൾ വരും പോകും, പക്ഷേ മറ്റൊരാളുടെ വിഷമത്തിൽ കൂടെ നിൽക്കുന്ന ആ മനസ്സുണ്ടല്ലോ, അവിടെയാണ് ദൈവം ജനിക്കുന്നത്.

​”അപ്പൂപ്പാ… വേഗം വാ, അപ്പത്തിന് ചൂട് പോകും!” ആമിയുടെ വിളി കേട്ടപ്പോൾ വർക്കി മാപ്പിള വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. മുറ്റത്തെ ആ വെള്ളി നക്ഷത്രം അപ്പോൾ മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി.

#Christmas story competition