മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന മരങ്ങൾ

മീര, നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒളിക്കാൻ, ഗ്രാമത്തിന്റെ ശാന്തതയിൽ ഇടംതേടി എത്തിയതായിരുന്നു. അവൾക്ക് മഞ്ഞിനോടൊരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.

ആദ്യമായി ആ ഗ്രാമത്തിലെത്തിയ ദിവസം, അവൾ കണ്ടത് മഞ്ഞുപുതച്ച പൈൻ മരങ്ങളെയാണ്. കാറ്റ് അല്പം ശക്തമായപ്പോൾ ചില തുള്ളികൾ താഴേക്ക് വീണു. മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കൊരു കവിതയെഴുതാൻ തോന്നി. അവൾ ഷോൾഡർ ബാഗിൽ നിന്ന് നോട്ട്‌ബുക്ക് എടുത്തു തുറന്നു. എഴുതാനല്ല, എല്ലാം വരകളിലൂടെ ഓർത്തുവയ്ക്കാൻ.

ആ സന്ധ്യയിൽ, കാടിന്റെ അരികിലുള്ള ചായക്കടയിൽ അവൾ ചൂടുള്ള ചായ ഓർഡർ ചെയ്തു. ചായ എത്താൻ വൈകി. അപ്പോഴാണ് അവനെ കണ്ടത്–
ആകാശ്.

കാടിന്റെ തണുപ്പിനെ വകവെക്കാതെ ഒരു കമ്പിളി പുതപ്പിനുള്ളിൽ അവൻ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാടിന്റെ നിഗൂഢതയും മഞ്ഞിന്റെ ശാന്തതയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു, ഈ താഴ്വരയിൽ അവളൊരു പ്രണയം കണ്ടെത്താൻ പോവുകയാണെന്ന്.

“ഇവിടെ ഇങ്ങനെ സ്ഥിരം മഞ്ഞ് പെയ്യുമോ?”

അവൾ അറിയാതെ ചോദിച്ചു.

അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഇല്ല. ഇത് അപൂർവമാണ് ”

അതായിരുന്നു അവരുടെ ആദ്യ സംഭാഷണം. അതിനു വലിയ പ്രത്യേകമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ മീരക്ക് അത് ഓർമ്മയിൽ നിന്നുപോയില്ല.

​അവർ പതിയെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ആകാശ് ഫോറസ്റ്റർ ആയിരുന്നു, മരങ്ങളെയും പ്രകൃതിയെയും അവൻ സ്വന്തം ജീവൻ പോലെ സ്നേഹിച്ചു. മീര അവനിൽ ഒരു കവിയെയും ചിത്രകാരനേയും കണ്ടെത്തി. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പും മരങ്ങളുടെ കരുത്തും അവൾ അനുഭവിച്ചു.

ഒരു ദിവസം അവൻ പറഞ്ഞു:

“നിനക്ക് സമയം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഒരു സ്ഥലം കാണിക്കാം.”

​ മഞ്ഞുമൂടിയ ഒരു ചെറിയ കുന്നിൻ മുകളിലായിരുന്നു അത്. വലിയൊരു യാത്രയല്ല. കാടിനുള്ളിലൂടെ അല്പം നടക്കണം. മരങ്ങൾക്കിടയിൽ അന്ന് മഞ്ഞ് നന്നായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ താഴെ കാട് മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദം. അവിടെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ താഴെ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പെയ്യുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.

​”ഇതാണ് മീര, എന്റെ ലോകം. ഈ മരങ്ങൾ മഞ്ഞു പെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ നിശബ്ദനാകും. ഇവയ്ക്ക് ഒരുപാട് കഥകൾ പറയാനുണ്ടാകും,”

ആകാശ് പറഞ്ഞു.

​മീര അവന്റെ കൈകളിൽ കോർത്തുപിടിച്ചു.

“എനിക്കറിയാം ആകാശ്,  ഇവയ്ക്ക് നമ്മുടെ കഥയും പറയാൻ കഴിയും.”

അവർക്കിടയിൽ പെട്ടെന്നൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. അവൾ പിന്നീടൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. അവനും വിശദീകരിച്ചില്ല. കുറച്ചധികം നേരം മഞ്ഞു പെയ്യുന്നത് നോക്കിനിന്നു.

​അവർക്കിടയിലൊരു പ്രണയം മഞ്ഞിന്റെ ലാളിത്യവും മരങ്ങളുടെ ആഴവും പോലെ നിശബ്ദമായി വളർന്നു.

എന്നാൽ ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം മീരക്ക് തിരികെ പോകേണ്ട സമയം വന്നു. ആ വിടവാങ്ങൽ മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പിനെക്കാൾ വേദനയുള്ളതായിരുന്നു.

​”ഇനി?” ആകാശ് ചോദിച്ചു .

​”ഈ മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന മരങ്ങൾ സാക്ഷി, ഞാൻ തിരികെ വരും,”

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

​വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഓരോ ശൈത്യകാലത്തും മീര ആ മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന മരങ്ങളെ ഓർത്തു. അവൾ എഴുതിയ കവിതകളിലും വരച്ച ചിത്രങ്ങളിലും ആകാശിന്റെ മുഖവും മഞ്ഞുപുതഞ്ഞ താഴ്വരയും നിറഞ്ഞുനിന്നു.

​ഒരു ശൈത്യകാലത്ത്, മീര വീണ്ടും ആ ഗ്രാമത്തിലെത്തി. അവളുടെ ഹൃദയം ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളോടെ മിടിച്ചു. അതേ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ അവൾ അവനെ കണ്ടു. അവൻ അവിടെ അവളെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു, പഴയ കമ്പിളി പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചുകൊണ്ട്. അവന്റെ മുഖത്ത് വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ നേർത്ത വരകൾ വീണിരുന്നെങ്കിലും, കണ്ണുകളിൽ അതേ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

​അവർ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. ആകാശ് അവളുടെ കൈകളിൽ കോർത്തുപിടിച്ച് അവരെ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് നടന്നു.

​”നമ്മുടെ മരങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും മഞ്ഞു പെയ്യുന്നു, മീര,” ആകാശ് മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

​”അവ നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് കാവലിരിക്കുകയായിരുന്നു, ആകാശ്,” മീര പുഞ്ചിരിച്ചു.

മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവർ പതിയെ നടന്നു. അവൾ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. അവനും വിശദീകരിച്ചില്ല. പറഞ്ഞു തീർക്കേണ്ടാത്ത കഥകൾ പോലെ അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.

അവർക്കു പിന്നിലെ മരങ്ങളിലപ്പോഴും മഞ്ഞു പെയ്യുകയായിരുന്നു.