“നീയും ഞാനും” — ആദ്യം അത് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങൾ ആയിരുന്നു.
അവൾക്ക് പുസ്തകങ്ങളും ശാന്തതയും ഇഷ്ടം…
അവൻ ചിരിയും ശബ്ദവും നിറഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യൻ.
ഒരേ ഗ്രൂപ്പിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും സംസാരമൊക്കെ “ഹായ്… ബൈ…” എന്നതിലൊതുങ്ങി.
ഒരു ദിവസം മഴ പെയ്തപ്പോൾ എല്ലാവരും ഓടി മറഞ്ഞപ്പോൾ… ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഒറ്റയ്ക്കായി അവർ രണ്ടുപേരും നിന്നു. സംസാരിക്കാൻ ഒന്നും ഇല്ലാതെ നിശ്ശബ്ദം നീണ്ടു.
അവൾ പുസ്തകം എടുത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ ചിരിച്ച് ചോദിച്ചു, “മഴയും പുസ്തകവും… നിനക്ക് സിനിമ പോലെ ലൈഫ് ആണല്ലോ?”
അവൾ ആദ്യമായി അവന്റെ മുന്നിൽ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയായിരുന്നു തുടക്കം.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ “നീയും ഞാനും” എന്നത് പതുക്കെ “നമ്മൾ” ആയി മാറി.
അവൻ അവളെ കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു, അവൾ അവനെ നിശ്ശബ്ദം ആസ്വദിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.
ചെറിയ വഴക്കുകൾ, നീളുന്ന ഫോണ്കോൾസ്, മഴയിൽ നടന്നു പോയ സായാഹ്നങ്ങൾ… ഓരോ നിമിഷവും അവരുടെ ബന്ധം ശക്തമാക്കി.
ഒരു ദിവസം വലിയ വഴക്ക് ഉണ്ടായി. തെറ്റിദ്ധാരണകൾ… പറഞ്ഞുപോയ വാക്കുകൾ… അവർ ഒരുമിച്ച് സംസാരിക്കാതെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.
അവൾക്ക് തോന്നി, “ഇതോടെ എല്ലാം തീർന്നോ?”
അവനും അതേ ചോദ്യത്തോടെയായിരുന്നു.
അവസാനം ഒരുദിവസം അവൻ അവളുടെ വീട്ടുമുമ്പിൽ എത്തി. വലിയ ഡയലോഗുകൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ… എന്റെ ചിരി പകുതിയായി” എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.
അവൾ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു പറഞ്ഞു,
“നീയും ഞാനും വേറെ വേറെ ആയിരുന്നാൽ.. നമ്മൾ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമാകില്ല.”
ആ ദിവസം അവർ മനസ്സിലാക്കി, പ്രണയം എല്ലായ്പ്പോഴും perfect അല്ല… പക്ഷേ ഒരുമിച്ച് തുടരാൻ തയാറായ മനസാണ് അതിന്റെ ശക്തി.
1 Comment
👍👍