ഇരുൾമുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകുമ്പോൾ,
അടഞ്ഞുകിടന്ന ജനാലകൾ എനിക്കു മേൽ
മരവിച്ചൊരു ഭാരമായിരുന്നു.
മോഹങ്ങൾ തിങ്ങിനിന്ന കിനാവുകൾക്കുമേൽ
ആ തടവറ അന്ന് എനിക്ക് സാന്ത്വനമായിരുന്നു.
അജ്ഞാതമായ ഏതോ നിഴലുകൾ ചുവരിൽ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ,
എന്റെ ശ്വാസഗതികൾ ആ ഇരുട്ടിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം ഇടറി.
പുറത്തെ ലോകം വെറുമൊരു നിഴൽചിത്രം മാത്രമായി മാറിയ നാളുകൾ!
ചുവരിലെ വിള്ളലുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന
മെലിഞ്ഞ പ്രകാശരശ്മികളെ ഞാൻ പേടിയോടെ നോക്കി;
പുറത്തെ ലോകത്തിന്റെ ആരവങ്ങൾ എനിക്ക് അന്യമായിരുന്നു.
എന്റെ നിശബ്ദതയിൽ ഞാൻ തീർത്ത സാമ്രാജ്യം
എന്നെത്തന്നെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നത് അറിഞ്ഞില്ല.
സ്വയം തീർത്ത മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ തളച്ചിടപ്പെട്ടു,
സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന വാക്കിന് ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പ് നിറമായിരുന്നു അന്ന്.
പക്ഷേ, ആത്മഹത്യയുടെ കുരുക്കുപോലെ
എന്റെ തലയ്ക്കുമുകളിൽ ഞാൻ തന്നെ
മുറുക്കിവെച്ചൊരു കയർ തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്!
ഭയത്തിന്റെ നൂലുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ നെയ്ത ആ കുരുക്ക്
ഓരോ നിശ്വാസത്തെയും വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്നു.
അതൊരു ശൂന്യതയിലേക്കുള്ള ക്ഷണമായിരുന്നു,
വേദനകളില്ലാത്ത, ഓർമ്മകളില്ലാത്ത വെറുമൊരു ശൂന്യത!
ഓരോ രാത്രിയും ആ കയർ എന്നോട് സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു,
തോറ്റുപോയവന്റെ താവളമെന്ന് അത് എന്നെ വിളിച്ചു.
ഉള്ളിലെ കനലുകൾ അണഞ്ഞുപോകുന്നതറിഞ്ഞ്
മിഴികൾ അടച്ചു പിടിക്കുമ്പോഴും, ആ കുരുക്കിന്റെ മുറുക്കം
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കഴുത്തറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഓരോ തുള്ളി ചോരയിലും നിരാശയുടെ കൈപ്പടർന്നപ്പോൾ,
ജീവിതം ഒരു പാഴ്മുളം തണ്ടായി പാതിവഴിയിൽ തകർന്നു വീണു.
മതിയിനി ഈ ശ്വാസംമുട്ടൽ!
ഈ ചങ്ങലക്കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ്
പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക്, പുത്തൻ ജീവിതത്തിലേക്ക്
തിരികെ വരാൻ എന്റെ ഉള്ളം തുടക്കുന്നു.
മരണത്തിന്റെ തണുപ്പല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ ചൂടാണ്
ഇനിയെന്റെ സിരകളിൽ പടരേണ്ടത്.
ഇരുട്ടിന്റെ തടവറയിൽ നിന്ന് സൂര്യോദയത്തിന്റെ ചുവപ്പിലേക്ക്,
ചിറകുകൾ തുന്നിച്ചേർത്ത് എനിക്ക് പറന്നുയരണം.
ആയിരം വട്ടം മരിച്ചു തീർത്ത ഈ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന്
ഒരു വട്ടമെങ്കിലും ഒന്ന് ജീവിച്ചു തീർക്കണം.
വീണുപോയ ഇടങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം എഴുന്നേറ്റ്,
മണ്ണുപുരണ്ട പാദങ്ങളോടെയാണെങ്കിലും എനിക്ക് നടക്കണം.
കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പല്ല, വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധമാണ്
ഇനി എന്റെ യാത്രകൾക്ക് കൂട്ടുണ്ടാകേണ്ടത്.
പോരാട്ടങ്ങളുടെ കനൽവഴികളിൽ എന്റെ പാദങ്ങൾ പൊള്ളട്ടെ,
ആ പൊള്ളലുകൾ എന്റെ കരുത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളാകട്ടെ.
ഇതൊരു ജനാല തുറക്കൽ മാത്രമല്ല;
എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ആ കുരുക്കിനെ
അറുത്തുമാറ്റി വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടക്കലാണ്.
ഇരുളിലെ നുണകളേക്കാൾ നീറുന്ന സത്യങ്ങളാണ്
എനിക്കിപ്പോൾ കൂട്ട്.
തുരുമ്പിച്ച പൂട്ടുകൾ തകർത്ത് ഞാനിതാ പുറത്തെത്തുന്നു,
ലോകത്തിന്റെ നിലയ്ക്കാത്ത സംഗീതം എന്നെ മാടിവിളിക്കുന്നു.
വാതിലുകൾ ഇനി അടയ്ക്കില്ല ഞാൻ;
പെയ്തൊഴിയാത്ത ഈ ആകാശം മുഴുവൻ
എന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങട്ടെ!
ആ മഴയിൽ എന്റെ ഭയത്തിന്റെ കറകൾ മായട്ടെ,
കാലത്തിന്റെ കൈകളിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നു.
ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും എന്റെ ആത്മാവിനെ കഴുകി വെടിപ്പാക്കട്ടെ,
പുതിയൊരു പുലരിയുടെ ഗന്ധം ഞാൻ ശ്വസിക്കട്ടെ.
അറുത്തുമാറ്റിയ ആ കുരുക്കിന്റെ പാടുകൾ
എന്റെ കഴുത്തിൽ ഇനിയുമൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി നിൽക്കും;
ഒരിക്കൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെയല്ല,
മറിച്ച്, മരണത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിന്ന് ഞാൻ
ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചതിന്റെ അടയാളമായി!
ആ തഴമ്പുകൾ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും,
ഞാൻ എത്രമാത്രം തോറ്റു കൊടുക്കാത്തവനാണെന്ന്.
ഇതാ ഞാൻ നടക്കുന്നു…
കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിലേക്കല്ല,
മനസ്സിന് കുളിർമയേകുന്ന സത്യത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിലേക്ക്.
ഇനി ശ്വാസം മുട്ടില്ല, ഇനി തളരില്ല,
ഈ ആകാശം എന്റേതാണ്, ഈ കാറ്റ് എന്റേതാണ്!
ജീവന്റെ ഓരോ തുടിപ്പും എന്റേതാണ്, ഈ ജീവിതം എന്റേതാണ്!
