കാത്തിരുന്ന കല്ലുകൾ

​പുറത്ത് കറുത്തിരുണ്ട ആകാശം കണക്കില്ലാതെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പഴകിയ ഓലക്കെട്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന മഴവെള്ളം തടയാൻ തറയിൽ പാത്രങ്ങൾ നിരത്തിവെക്കുമ്പോഴും തുളസിയുടെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. പനിച്ചുവിറച്ചു കിടക്കുന്ന ഇളയ മകളുടെ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ശബ്ദം, ആ ചോർന്നൊലിക്കുന്ന വീടിന്റെ തണുപ്പിനേക്കാൾ ഭയാനകമായി അയാൾക്ക് തോന്നി. “എന്റെ മക്കൾക്ക് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ ചോർച്ചയില്ലാത്ത ഒരു മുറി…” അതായിരുന്നു ആ കൂലിപ്പണിക്കാരന്റെ ഓരോ നിശ്വാസത്തിലെയും പ്രാർത്ഥന.

​സ്വന്തം വിശപ്പടക്കി മിച്ചം വെച്ച ഓരോ ചില്ലിക്കാശും കൂട്ടി വെച്ചാണ് അവർ ആ സ്വപ്നത്തിന് കല്ലിട്ടത്. രണ്ടാമത്തെ മകൾക്ക് നാല് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ആവേശത്തോടെ കെട്ടിയുയർത്തിയ ആ അടിത്തറയിൽ തുളസിയുടെയും ബിന്ദുവിന്റെയും പ്രതീക്ഷകൾക്ക് സിമന്റിന്റെ മണമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിധിക്ക് മറ്റൊരു തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. വീടുപണിക്കായി എം-സാൻഡ് എത്തിച്ച ലോറി ആ പുരയിടത്തിലെ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ താഴ്ന്ന് മറിയുകയും, ഡ്രൈവർക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വന്തം പുരയിടത്തിൽ വീണു പിടയുന്ന ആ പാവം ഡ്രൈവറെ കണ്ടപ്പോൾ, വീട് പണിയാൻ കരുതിവെച്ച അവസാന സമ്പാദ്യവും ചികിത്സയ്ക്കായി നൽകാൻ തുളസിക്ക് രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

​ആ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവർ വീണ്ടും പൂജ്യത്തിലേക്ക് വീണുപോയി. പിന്നീടുള്ള പന്ത്രണ്ട് നീണ്ട വർഷങ്ങൾ ആ കല്ലുകൾക്ക് മുകളിൽ ഒരു മണ്ണ് പോലും വീണില്ല. ഒരു കൂലിപ്പണിക്കാരന്റെ തുച്ഛമായ വരുമാനത്തിൽ നിന്ന് ആ വലിയ നഷ്ടം തിരിച്ചുപിടിക്കുക എന്നത് തുളസിക്ക് അസാധ്യമായിരുന്നു. അതിനിടയിലാണ് ഇളയ മകളുടെ രോഗം കടുത്തത്. ഓരോ ശ്വാസത്തിനും വേണ്ടി അവൾ പിടയുമ്പോൾ വീട് എന്ന സ്വപ്നം അവർക്ക് അപ്രസക്തമായി തോന്നി. ഭരണകൂടത്തിന്റെയോ മറ്റ് സുമനസ്സുകളുടെയോ ഒരു സഹായവും ആ മാതാപിതാക്കളെ തേടിയെത്തിയില്ല. സ്വന്തം വിയർപ്പിലും കണ്ണീരിലും കുതിർന്ന പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾ… മകളുടെ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കും മരുന്നിനുമായി തുളസി തന്റെ ആയുസ്സ് പണയം വെച്ചു. ഒടുവിൽ, തങ്ങളുടെ മാത്രം കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് മകൾ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നു.

​മകൾ ജീവിതം തിരിച്ചുപിടിച്ചതോടെ ആ മാതാപിതാക്കളുടെ ഉള്ളിൽ പുതിയൊരു കരുത്ത് ഉണർന്നു. ഇത്രയും കാലം മകളെ പരിചരിക്കാൻ വീട്ടിലിരുന്ന ബിന്ദു, ഇനി തന്റെ ഭർത്താവിനൊപ്പം അധ്വാനിക്കാനിറങ്ങുമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. അവർ ആദ്യം ഒരു പശുവിനെ വാങ്ങി വളർത്താൻ തുടങ്ങി. പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് പശുവിനെ നോക്കിയും പാൽ വിറ്റും കിട്ടുന്ന വരുമാനം അവർ വീടിനായി മാറ്റിവെച്ചു. അത് കൂടാതെ ബിന്ദുവും തുളസിക്കൊപ്പം കൂലിപ്പണികൾക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി. തങ്ങളുടെ ആയുസ്സിന്റെ ബാക്കി ഭാഗം ആ വീടിന്റെ ചുവരുകൾക്കായി ഹോമിക്കാൻ അവർ ഒന്നിച്ചു തീരുമാനിച്ചു. പന്ത്രണ്ട് വർഷം കാടുപിടിച്ചു കിടന്ന ആ അടിത്തറയിലെ മണ്ണ് അവർ ഒന്നിച്ച് നീക്കം ചെയ്തു. തന്റെ മക്കളുടെ സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കാൻ ആ അച്ഛനും അമ്മയും തങ്ങളുടെ ബാക്കി ഊർജ്ജം മുഴുവൻ ആ മണ്ണിൽ ഒഴുക്കി.

​പക്ഷേ, പണി തീർക്കാൻ അവർക്ക് സാവകാശമില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ പഴയ ഓലപ്പുര ദ്രവിച്ച് ഏതു നിമിഷവും തകർന്നു വീഴുമെന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഇനി ഒരു മഴക്കാലം കൂടി ആ കൂരയ്ക്കുള്ളിൽ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ബോധ്യമായപ്പോൾ, വാതിലുകൾ പോലും ഉറപ്പിക്കാത്ത, പ്ലാസ്റ്ററിംഗ് പോലും ചെയ്യാത്ത ആ പകുതി വീടിനുള്ളിലേക്ക് അവർ താമസം മാറി. ആ ആദ്യത്തെ രാത്രി… സിമന്റ് മണക്കുന്ന ആ പരുക്കൻ തറയിൽ പായ വിരിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ തുളസിയുടെയും ബിന്ദുവിന്റെയും ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത വികാരങ്ങൾ അണപൊട്ടി ഒഴുകുകയായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വർഷം തങ്ങളെ വേട്ടയാടിയ ആ തണുപ്പും ചോർച്ചയും ഇന്നില്ല.

​ആ പകുതി പണിതീർന്ന വീടിനുള്ളിലിരുന്നാണ് അവർ ബാക്കി പണികൾ ഓരോ ഇഷ്ടികയായി തീർത്തത്. പകലന്തിയോളം പണിയെടുത്തു മടങ്ങിവരുന്ന ബിന്ദുവും തുളസിയും തങ്ങളുടെ വിശ്രമവേളകൾ പോലും ആ വീടിന്റെ മിനുക്കുപണികൾക്കായി മാറ്റിവെച്ചു. സ്വന്തം ആയുസ്സിന്റെ പകുതിയും ആ വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും ഹോമിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, മക്കൾക്ക് ഒരു സുരക്ഷിതമായ തണലൊരുക്കാൻ കഴിഞ്ഞുവെന്ന ആശ്വാസം മാത്രമായിരുന്നു ആ മാതാപിതാക്കളുടെ ഏക സമ്പാദ്യം.

​ഒടുവിൽ ആ വീട് ഒരു പൂർണ്ണരൂപത്തിലായപ്പോഴേക്കും മക്കളുടെ വിവാഹപ്രായമെത്തിയിരുന്നു. തങ്ങൾ കണ്ണീരോടെ നോക്കിനിന്ന ആ അടിത്തറയ്ക്ക് മുകളിൽ ഉയർന്ന മനോഹരമായ വീട്ടിൽ നിന്ന്, വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ പടിയിറങ്ങുന്ന മക്കളെ കണ്ടപ്പോൾ തുളസിയുടെയും ബിന്ദുവിന്റെയും ഉള്ളിലെ ആ പഴയ നോവ് അലിഞ്ഞില്ലാതായി. മണ്ണിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ കല്ലുകൾക്ക് മുകളിൽ ഒടുവിൽ ഒരു ജീവിതം പൂർണ്ണതയിലെത്തി. ആ പഴയ ഓലപ്പുരയിലെ ചോർച്ചയല്ല, മറിച്ച് ആനന്ദത്തിന്റെ കുളിർമഴയായിരുന്നു അന്ന് ആ മാതാപിതാക്കളുടെ ഉള്ളിൽ പെയ്തത്.