ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച അമ്മമാർ

പെണ്ണൊരു തീ
പെണ്ണിലൊരു തീയുണ്ട് എപ്പോഴും, അതാണവരെ പെണ്ണൊരുത്തിയാക്കുന്നത്.. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം വേവുന്നതാണോ, അവളുടെ തന്നെ ആവലാതികൾ പുകയുന്നതാണോ, ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഊതിക്കത്തിക്കുന്നതാണോ സമൂഹത്തിൻ്റെ പരദൂഷണം പഴുപ്പിക്കുന്ന സദാചാരസമൂഹത്തിൻ്റെ കിണ്ണാംകൃതിയാണോ അതെന്നു ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാവും. താങ്ങും തണലുമില്ലാത്ത സാമൂഹ്യപാഠത്തിൽ തനിയെനിന്നു ജീവിച്ചവർക്കീ വനിതാദിനത്തിൽ ഫെമിനിസത്തിൻ്റെ പ്രഹസനത്തിരി കത്തിക്കാൻ സമയമൊന്നുമുണ്ടാവുകയില്ല.

സ്ഥലത്തെ കുപ്രസിദ്ധ സ്ത്രീ
ഞങ്ങടെ നാട്ടിലെ ആസ്ഥാന പ്രമുഖസ്ത്രീയായിരുന്നു മങ്കമ്മ. ആൺപോരിമയുള്ള പെണ്ണുമ്പിള്ള. അവളെപ്പേടിച്ചാരും നേർവഴി നടപ്പീല എന്നു പറയുമ്പോലെയായിരുന്നു ആയമ്മയുടെ എടുപ്പും നടപ്പും ജീവിതവും. കവലയിലിരുന്ന് വളിപ്പും പരദൂഷണവും പെണ്ണുങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൊള്ളരുതായ്കയും പറയുന്ന, പണിയൊന്നുമില്ലാത്ത കവലനിരങ്ങികൾ മങ്കമ്മയുടെ തലവെട്ടം കണ്ടാൽ എണീറ്റു പോവുന്നതു കാണാമായിരുന്നു. ചായക്കടയിൽ പേപ്പറും വായിച്ച് വളിച്ച രാഷ്ട്രീയവും വായിൽനോട്ടവുമായിരിക്കുന്നവർ മങ്കമ്മ കയറിവന്നാൽ പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദരാവും. കള്ളുംകുടിച്ച് തെറിയും തേപ്പുമായി വഴിനിരങ്ങിപ്പോവുന്നവർ മങ്കമ്മയെക്കണ്ടാൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കും, തലയിൽക്കെട്ടഴിച്ച് വാപൊത്തി വിനീതരാവും. ഇതൊക്കെ കണ്ട എനിക്ക് ചെറുപ്പത്തിൽ അവരോട് ആരാധന തോന്നിയിരുന്നു.

പലഹാരം
അച്ഛന് കൊച്ചീഷ്ണമ്മാൻ്റെ ചായക്കടയിൽ പറ്റായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് ചായക്കടയിലെ ചായയും കടിയും ഹോട്ടൽദോശയുമൊക്കെ ഒരുകാലത്ത് നിഷിദ്ധമായിരുന്നു. വലിയ ആൾക്കാരും വീട്ടിൽ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കാത്തവരും കുടുംബത്തിൽ പിറക്കാത്തവരുമാണ് ചായക്കട നെരങ്ങുന്നത് നല്ല കുട്ടികളൊന്നും അത് ചെയ്തൂടാന്നു പറഞ്ഞ് വിലക്കുമായിരുന്നു. എന്നാലും ഇടയ്ക്ക് ഞാൻ വാശിപിടിച്ച് കരഞ്ഞ് ശല്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അച്ഛൻ എൻ്റെ കയ്യുംപിടിച്ച് ചായക്കടയിൽ കൊണ്ടോവും. ഒരു പാലുംവെള്ളവും പരിപ്പുവടയുമായിരുന്നു മുഖ്യ ആകർഷണം. ഒരുദിവസം പരിപ്പുവട തീർന്നു പോയിരുന്നു. വേറെ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു താനും. ഞാനിരുന്ന് ഞിണുങ്ങി വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് മങ്കമ്മ വന്ന് പറഞ്ഞേല്പിച്ച പൊതി വാങ്ങാനെത്തിയത്.
‘മോനെന്തിനാ കരേണേ…’
മങ്കമ്മ ചോദിച്ചു.
‘അയിന് പരിപ്പോട വേണന്നും പറഞ്ഞാണ്. സാധനം തീർന്നും പോയി. ഇനി നാളെ തരാട്ടോ…’ ന്നു പറഞ്ഞാശ്വസിപ്പിച്ചു കൊച്ചീഷ്ണമ്മാൻ.
ആയമ്മ പെട്ടെന്ന് തൻ്റെ പൊതിയഴിച്ച് താൻ വാങ്ങിയതിൽ നിന്നും രണ്ടു പരിപ്പുവടയെടുത്ത് എൻ്റെ നേർക്കു നീട്ടി.
വാങ്ങാൻ മടിച്ചുനിന്ന എന്നോട് വാങ്ങിക്കോളാൻ പറഞ്ഞ് അച്ഛൻ സമ്മതം തന്നു.
എൻ്റെ പേരും ചോദിച്ച് ചിരിച്ച് തലയിൽ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി നടന്നു പോയ ആ സ്ത്രീയെ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.

വഴിപിഴച്ചവൾ
വീട്ടിൽവന്ന് ഞാൻ ചേച്ചിയോടും അമ്മയോടുമൊക്കെ ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു. അതാരാണെന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു, ‘അതാ മങ്കമ്മയാണ്…’ അങ്ങനെയാണ് ഞാൻ മങ്കമ്മയെ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞത്.
അവരൊരഴിഞ്ഞാട്ടക്കാരിയാണെന്നും കൊള്ളരുതാത്ത സ്ത്രീയാണെന്നും, ‘ഇനി ആയമ്മയീ കുടുംബത്തേക്കും കേറി വരോ ഭഗവാനേ…’ ന്നും പറഞ്ഞ് അച്ഛനുമായി വഴക്കിട്ട് അമ്മ എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അച്ഛനതൊക്കെ ചിരിച്ചു തള്ളി നിസ്സാരവത്ക്കരിച്ചു. ‘ആൾക്കാർക്കെന്താ പറഞ്ഞൂടാത്തത്, പ്രത്യേകിച്ചും ആൺതുണയില്ലാത്ത പെണ്ണുങ്ങളേപ്പറ്റി. പിള്ളേരോട് അനാവശ്യം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു പഠിപ്പിക്കരുത്’ എന്നും പറഞ്ഞ് അച്ഛനെല്ലാത്തിനും അടിവരയിട്ടു.

ആതുരാലയം
പിന്നീടൊരിക്കൽ പനി വന്ന് വിറച്ച് പൂളിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഞാനും അമ്മയും കൂടി ഡോക്ടറെ ക്കാണാൻ ഊഴം കാത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛൻ സ്ഥലത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ് നെറ്റീന്ന് ചോരയൊലിക്കുന്ന ഞങ്ങടെ സ്കൂളിലെ ഒരു കുട്ടിയേയും കൊണ്ട് മങ്കമ്മയും ഒരു സ്ത്രീയും കൂടി ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ വന്നിറങ്ങിയത്. ഡോക്ടർ സ്ഥലത്തില്ല, നേഴ്സമ്മ മംഗളവും വായിച്ച് പുച്ഛമുഖത്തോടെ രോഗികളെ ഓട്ടക്കണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നു. അറ്റൻഡർമാരും മറ്റുള്ളവരും വന്നു കരയുന്ന കുട്ടിയേയും മറ്റും നോക്കി മൂക്കത്തു വിരൽ ചേർത്തു കഷ്ടംവച്ചു നിന്നു.
കൈയിൽ പറ്റിയ ചോര കഴുകിക്കളഞ്ഞ് മങ്കമ്മ വന്നപ്പോൾ കാശടച്ച് കൂപ്പണെടുക്കാനും ഡോക്ടർ വരാറാവുന്നതേയുള്ളൂവെന്നും പറഞ്ഞ് നേഴ്സമ്മ നിർവികാരയായി. കൈയിൽ കാശൊന്നുമില്ലാതെ കുട്ടിയുടെ അമ്മ നിന്നു പരുങ്ങി, വിതുമ്പി.
‘നിങ്ങള് കൊച്ചിനെ നോക്ക്, പരിക്ക് നോക്ക്, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യ്, കാശൊക്കെ പിന്നെ അടക്കാം’, എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞ് മങ്കമ്മ കയ്യും കാലും പിടിച്ചു കെഞ്ചി. ഒരു കാര്യവുമുണ്ടായില്ല. പിന്നെക്കേട്ടത് ഒരലർച്ചയായിരുന്നു,
‘എൻ്റെ കൊച്ചിനെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാ പെഴച്ചവളേ നിൻ്റെ കഴുത്തു ഞാൻ കണ്ടിക്കും, വേഷോം കെട്ടിയൊരുങ്ങി മനുഷ്യപ്പറ്റില്ലാത്ത മൊയന്തകള്, ഡോക്ടറെ വിളിക്കെടീ, നിൻ്റമ്മേടെ മംഗളം വായന…’ എന്നും പറഞ്ഞ് മങ്കമ്മ നേഴ്സമ്മയുടെ മുന്നിൽ ഉറഞ്ഞു തുള്ളി. ഞങ്ങളെല്ലാവരും പേടിച്ച് ഒതുങ്ങി മാറിനിന്നു.
മങ്കമ്മ ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരൻ്റടുത്തൂന്ന് കാശും വാങ്ങി അടച്ച നേരംകൊണ്ട് ഡോക്ടറെത്തി, മുറിവ് ക്ലീനാക്കി, സ്റ്റിച്ചിട്ടു, ഡ്രസ്സുചെയ്തു, മരുന്നുകൊടുത്തു, എല്ലാം സെറ്റായി.
‘സ്കൂളില് വീണതാ, ഞാനാ വഴിക്ക് വന്നപ്പോ ടീച്ചറമ്മാര് ചുറ്റും കൂട്ടിയിരുന്ന് ആലോചനയും ചർച്ചയും ഞാനീ മോഹനൻ്റെ ഓട്ടോയും വിളിച്ച് കൊച്ചനേം തള്ളേം കൂട്ടി കൊണ്ടന്നതാ, ഇനി ചെന്നിട്ടു വേണം ആ ടീച്ചർമാരോട് രണ്ടെണ്ണം പറയാൻ, അവടമ്മേടെ പഠിപ്പീര്. കുട്ട്യോൾക്ക് അപകടം പറ്റിയാ ആശൂത്രീക്കൊണ്ടോവണന്നറിയാത്ത പൊട്ടിക്കാളികള്’.
ചുറ്റും കൂടിയവരോട് മങ്കമ്മ വിവരിച്ചു.
ബില്ലും കൊടുത്ത് ചായയും ബണ്ണും വാങ്ങിക്കൊടുത്ത് ചിരിക്കണ കുട്ടിയേയും കരയുന്ന തള്ളയേയും കൊണ്ട് കണ്ണുംതള്ളിയിരിക്കുന്ന കാഴ്ചക്കാരേയും കടന്ന് മങ്കമ്മ പോയി.

ആദ്യാക്ഷരം
‘ആയമ്മേടെ ഒരു ധൈര്യേയ്. ആളൊരു വമ്പത്തി തന്നെ. ഇതിനെപ്പറ്റിയാണോ ആൾക്കാര് ഒരൂട്ടൊക്കെ പറഞ്ഞ്ണ്ടാക്കണേന്ന്’ പറഞ്ഞ് അമ്മ എന്നെയും കൊണ്ട് ഡോക്ടറുടെയടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി.
എന്നെ ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച അമ്മമാരെപ്പറ്റിയും സ്വാധീനിച്ച സ്ത്രീകളെപ്പറ്റിയുമാെക്കെ എഴുതേണ്ടിവരുമ്പോൾ ഞാനാദ്യം ഓർക്കുക മങ്കമ്മയേയാണ്.