ഞാൻ നടന്നകലുകയായിരുന്നു…
എവിടേക്ക് എന്നറിയാതെ…
എന്തിനെന്നറിയാതെ…
ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യർ വഴികൾ തേടിയല്ല നടക്കുന്നത്,
അകത്ത് തകർന്നുപോയ എന്തൊക്കെയോ
കൂട്ടിയിണക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്.
ഓരോ ചുവടും
ഒരോർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അകലമായിരുന്നു,
ഓരോ ശ്വാസവും
ഒരിക്കൽ സ്വന്തമായിരുന്ന എന്തൊക്കെയോ
ഇനിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവും.
പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ പേടിയായിരുന്നു,
കാരണം അവിടെ
ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളും,
പറയാതെ ബാക്കിയാക്കിയ വാക്കുകളും,
മടങ്ങിവരാത്ത സാന്നിധ്യങ്ങളുടെ
നിശ്ശബ്ദതയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ നടന്നകലുകയായിരുന്നു…
ലോകത്തിൽ നിന്നല്ല,
ആരും കാണാതിരുന്ന
എന്റെ ഉള്ളിലെ നിലവിളികളിൽ നിന്ന്.
പക്ഷേ എത്ര ദൂരം നടന്നാലും,
ചില വേദനകൾ
നിഴൽപോലെ കൂടെ നടക്കുമെന്ന്
അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
