കസവുസാരി

കട്ടിലിന്നടിയിലേയ്ക്ക് നീക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന പെട്ടിയിൽ ഒരു സാരിയുണ്ട്. കസവു സാരി, കല്യാണ സാരി. ഒരു വർഷം മാത്രം നീണ്ടു നിന്ന ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽപോലെ അതങ്ങനെയിരിപ്പുണ്ട്, ഒരിക്കലും തുറക്കാത്ത പെട്ടിയിൽ.

“നിന്നെക്കാളും എനിക്കിഷ്ടം ചാരുവിനെയാണ്. നിന്നെ താലിയണിയിച്ചത് എൻ്റെ അമ്മയുടെ നിർബ്ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങിയിട്ട്. അമ്മയ്ക്ക് അമ്മയുടെ ഏട്ടനോടും കുടുംബത്തിനോടുമുള്ള കടപ്പാട് തീർക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഒരു കാലിൻ്റെ നീളക്കുറവുകൊണ്ട് ഏന്തി വലിച്ച് നടക്കുന്ന നിൻ്റെകഴുത്തിൽ താലിചാർത്തേണ്ടി വന്നത്. സുജയേ, ഞാൻ നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചുനോക്കിയെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു. ഞാനിറങ്ങുന്നു, ചാരുവുമൊത്തുള്ള ജീവിതത്തിന്…”

ഗിരീഷേട്ടൻ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ സുജയ കരഞ്ഞില്ല, പോകല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞുമില്ല. ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിലറിഞ്ഞു, അമ്മയാകാൻ ഒരുങ്ങുന്ന കാര്യം. എന്നിട്ടും ഗിരീഷേട്ടനെ ജീവിതത്തിൽ കൂടെ കൂട്ടണമെന്നു തോന്നിയില്ല, ഉറ്റവർ ഏറെ നിർബ്ബന്ധിച്ചിട്ടും. നീളത്തിൽ ഏറ്റക്കുറവുള്ള കാലുവച്ചുതന്നെയാണ് മകളെ വളർത്തിയത്, സ്വയം പണിയെടുത്ത് ജീവിക്കാനുള്ളത് സ്വരുക്കൂട്ടി.

“അമ്മേ, പിറന്നാളായിട്ട് എനിക്ക് ഒരു പട്ടുപാവാട വാങ്ങിത്തരാമോ?”

മോളുടെ വാക്കു കേട്ട് പെട്ടി തുറന്ന് കസവുസാരി കയ്യിൽ എടുക്കുമ്പോൾഅതിന് പട്ടുപാവാടയാക്കിയാലുള്ള രൂപമാറ്റം സുജയ മനസ്സിൽ കണ്ടു. ‘ഇനി ഒരു കസവു സാരി മാത്രമായിട്ട് ബാക്കി വയ്ക്കണം?’

അടുത്ത നിമിഷം ചിന്തകളിലൂയലാടുന്ന മനസ്സുമായി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ തീരുമാനങ്ങൾ ഉറച്ചിരുന്നു. അഗ്നിജ്വാലയിൽ കസവുസാരിയുടെ അവസാന ഭാഗവും കത്തിയമരുമ്പോൾ സുജയയോർത്തു.
‘എൻ്റെ മോൾക്ക് അച്ഛൻ്റേതായി ഒന്നും വേണ്ട. ‘

അവൾക്ക് പട്ടുപാവാട വാങ്ങി നൽകാൻ കാശുകുടുക്കയിലെ അവസാന നാണയവും തോണ്ടിയെടുക്കുമ്പോൾ ചാരിതാർത്ഥ്യത്തിൻ്റെ പുഞ്ചിരി സുജയയുടെ ചുണ്ടിൽ മൊട്ടിട്ടിരുന്നു.

ഡോക്ടർ വീനസ്

#കസവുസാരി – (പുതിയത്)