സ്നേഹത്തിന്റെ കിളിക്കൂട് ആദ്യ അദ്ധ്യായം മുതൽ വായിക്കൂ.
അദ്ധ്യായം 15. ശൂന്യതയിൽ നിന്നും അതിജീവനത്തിലേക്ക്.
അമ്മയുടെ വേർപാട് സൃഷ്ടിച്ച മുറിവുകൾ ഉണങ്ങാൻ സമയമെടുത്തു. ആ വലിയ വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അമ്മയുടെ ഗന്ധവും ശബ്ദവും തങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ യാമിനിക്ക് തോന്നി. യാതിര തന്റെ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് തിരികെ പോയപ്പോൾ യാമിനി വീണ്ടും തനിച്ചായതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
നാട്ടിലെ ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് നഗരത്തിലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയെങ്കിലും യാമിനിയുടെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ പഴയ തറവാട്ടുമുറ്റത്തായിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ കളിച്ചിരികളോ യാദവിന്റെ സാന്ത്വനങ്ങളോ അവളുടെ ഉള്ളിലെ മരവിപ്പിനെ മാറ്റാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല.
സ്നേഹത്തിന്റെ വറ്റാത്ത ഉറവയായിരുന്ന അമ്മ ഇനിയില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഒരു കരിങ്കല്ല് പോലെ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു. പലപ്പോഴും രാത്രികളിൽ അറിയാതെ അവൾ വിതുമ്പി.
യാദവിന്റെ കരുതൽ
യാമിനിയുടെ ഈ മാറ്റം യാദവിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവൻ അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങി നൽകി.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നിർബന്ധപൂർവ്വം അവളെ പുറത്ത് കൊണ്ടുപോയി. യാമിനീ, അമ്മ പോയി എന്ന് വിചാരിക്കരുത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അമ്മ പകർന്നു തന്ന സ്നേഹത്തിലൂടെ അമ്മ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നുണ്ട്.
കുട്ടികൾ നിന്നെ നോക്കുകയാണ് നീ തളർന്നാൽ അവർക്ക് ആരുണ്ടാകും?.
യാദവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ അവളുടെ ചിന്തകളെ സ്വാധീനിച്ചു തുടങ്ങി.
കർമ്മപഥത്തിലേക്ക്
തന്റെ സങ്കടങ്ങളിൽ തളർന്നിരിക്കുന്നത് അമ്മ ആഗ്രഹിക്കില്ലെന്ന് യാമിനി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം അവൾ ധൈര്യത്തോടെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു.
പതുക്കെ അവൾ തന്റെതായ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. തന്റെ പുതിയ ട്യൂഷൻ സെന്ററിന് അവൾ അമ്മയുടെ പേര് നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അത് അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം നൽകി.
ഉത്തരവാദിത്വ lങ്ങളിൽ മുഴുകുന്നത് അവളുടെ മനസ്സിന് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി മാറി.
സ്നേഹവുമായുള്ള ബന്ധം
അമ്മയുടെ മരണശേഷം യാമിനിയും സ്നേഹയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ ദൃഢമായി. അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് സ്നേഹയെ നയിക്കേണ്ടത് തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന് യാമിനി മനസ്സിലാക്കി.
എല്ലാ ദിവസവും അവർ ഫോണിലൂടെ സംസാരിച്ചു, പരസ്പരം താങ്ങായി നിന്നു. വിയോഗങ്ങൾ മനുഷ്യരെ തമ്മിൽ കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പ്രത്യാശയുടെ കിരണങ്ങൾ
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
യാമിനിയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടത്തിന്റെ കാർമേഘങ്ങൾ പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവൾ അമ്മയെ ഓർക്കുന്നത് കണ്ണീരോടെയല്ല, മറിച്ച് മനോഹരമായ ഓർമ്മകളുടെ പുഞ്ചിരിയോടെയാണ്. ജീവിതം ഒരു നദി പോലെയാണ്, തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും അത് ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.
യാദവിന്റെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച്, കുട്ടികളുടെ തണലിൽ അമ്മയുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ അവൾ തന്റെ ജീവിതയാത്ര തുടർന്നു.
കഥയുടെ ഈ ഘട്ടം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.
1 Comment
Pingback: സ്നേഹത്തിന്റെ കിളിക്കൂട് അദ്ധ്യായം 14 - കരിനിഴൽ വീണ നാളുകൾ - By Syamala Haridas - കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ