റൂം നമ്പർ 313 വരെ എഴുതുക

അതൊരു ഭയം കയറിയ കോട്ടയെപ്പോലെ തോന്നുന്ന കെട്ടിടമായിരുന്നു.

ഞാനും വിവേകും അങ്ങോട്ടേക്ക് കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ, റിസപ്ഷനിൽ നിന്നിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ ഞങ്ങളെ നോക്കി ഊഷ്മളമായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അസ്വാഭാവികമായി ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാലങ്ങളായി തിരഞ്ഞുനടന്ന എന്തോ ഒന്ന് പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ വന്ന് വീണതുപോലുള്ള ഒരു തിളക്കം. ഒരു നിമിഷം മാത്രം തെളിഞ്ഞ് മറഞ്ഞുപോയ ഇരുണ്ട സന്തോഷം.

അവൻ അധികമൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.

സാധാരണ ഒരു ഹോട്ടലിൽ മുറിയെടുക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ഐഡി കാർഡ് ചോദിക്കും. ഒരു ആണും പെണ്ണും ഒരുമിച്ച് ചെല്ലുമ്പോൾ അർത്ഥവത്തായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോ കൗതുകം കലർന്ന നോട്ടമോ ഉണ്ടാകും. പക്ഷേ ഇവിടെ അതൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.

അവൻ എന്റെ ഐഡി കാർഡ് മാത്രം വാങ്ങി. കൂടെ വന്നയാളുടേത് നീട്ടിയപ്പോൾ, “വേണ്ട… അവരുടേത് മതി,” എന്ന് പറഞ്ഞ് തിരികെ കൊടുത്തു.

“എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്?” എന്ന് ചോദിച്ചു.

ഇവിടെയെത്താൻ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടെന്നും, കുന്നിൻ മുകളിലുള്ള ഈ കോട്ടയിലെത്താൻ വഴിയും ഒട്ടും എളുപ്പമായിരുന്നില്ലെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“നിങ്ങൾ വന്ന വഴി മാറിപ്പോയതുകൊണ്ടാവും. ടൗണിൽ നിന്ന് പത്ത് മിനിറ്റിൽ എത്താവുന്ന എളുപ്പവഴിയുണ്ട്,” എന്ന് പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ, എനിക്ക് തോന്നിയത് വേറെയായിരുന്നു.

ആ കുന്ന് കയറാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം മുതൽ തന്നെ, എന്തോ ഒരു സാന്നിധ്യം എന്നെ പിന്തുടരുന്ന പോലെ തോന്നി. മുകളിലേക്ക് കയറുന്തോറും ആ അനുഭവം കൂടുതൽ ശക്തമായി.

കാറ്റ് പോലും സാധാരണ കാറ്റായിരുന്നില്ല.

ഓരോ ഇളം കാറ്റിലും ഒരു വിചിത്രമായ ഗന്ധം ഒഴുകിയെത്തി. അറേബ്യൻ അത്തറിന്റെ മധുരമുള്ള മണവും, മഴ നനഞ്ഞ വനത്തിന്റെ വന്യഗന്ധവും ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന വിവരിക്കാനാവാത്ത ഒരു മണം. അത് നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി മനസ്സിന്റെ എവിടെയോ തൊട്ട് അസ്വസ്ഥത വിതച്ചു. സഹിക്കാനാകാത്തതുമല്ല, എന്നാൽ മറക്കാനാവാത്തതുമായിരുന്നു.

ആ ഗന്ധം എവിടെയോ ഞാൻ മുമ്പ് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെയാണ് റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് എന്റെ നേരെ മുറിയുടെ താക്കോൽ നീട്ടിയത്.

താക്കോൽ വാങ്ങി ഞങ്ങൾ മുകളിലേക്ക് കയറി.

രണ്ടാം നില. വലതുവശം. മൂന്നാമത്തെ മുറി.

ആ നിമിഷം വരെ ഞങ്ങൾ ആരാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്കുതന്നെ ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. ഭർത്താവും ഭാര്യയുമോ, സുഹൃത്തുക്കളോ, അതോ പ്രണയികളോ. ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് പേരിടാൻ കഴിയാത്ത ഒരിടത്തായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ഒരുപക്ഷേ റിസപ്ഷനിലെ ആ ചെറുപ്പക്കാരനും അതറിയാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ എനിക്ക് മാത്രം ആ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് കാൽവെച്ച നിമിഷം മുതൽ എന്തോ ശരിയല്ലെന്ന തോന്നൽ മാറിയില്ല.

“ഇവിടെ എന്തോ ഉണ്ട്,” ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

കൂടെ വന്നവൻ ചിരിച്ചു.

“പ്രേതങ്ങളോടല്ലേ നിനക്കെന്നും വലിയ താൽപര്യം. അതുകൊണ്ട് തോന്നുന്നതായിരിക്കും.”

ഞാനും ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു ശബ്ദം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

“ഇവിടെ എന്തോ നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നു.”

മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം തന്നെ പഴയ മരത്തിന്റെ ഗന്ധവും ആ വിചിത്രമായ അത്തറിന്റെ മണവും വീണ്ടും ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞു.

മുറി പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാൾ വൃത്തിയുള്ളതായിരുന്നു. കല്ലുകൊണ്ട് പണിത കട്ടിയുള്ള ചുമരുകൾ. ഉയർന്ന മേൽക്കൂര. കട്ടിയുള്ള മരജാലകങ്ങൾ. നടുവിൽ വലിയ കിടക്ക. ഒരു മൂലയിൽ കാലത്തിന്റെ നിറം പിടിച്ച അലമാര. മറുവശത്ത് നീളൻ കണ്ണാടി.

എല്ലാം സാധാരണ.

പക്ഷേ എന്തോ ഒന്ന് മാത്രം സാധാരണമല്ലായിരുന്നു.

മുറിയിലാകെ ആരോ ഇപ്പോൾ മാത്രം നടന്നുപോയതുപോലെ ഒരു സാന്നിധ്യം.

ഞാൻ ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. ജനൽ തുറന്നപ്പോൾ കുന്നിൻ താഴെ മുഴുവൻ കാടായിരുന്നു. കാറ്റ് അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അതോടൊപ്പം ആ ഗന്ധവും വീണ്ടും ശക്തമായി.

“നിനക്ക് ഈ മണം കിട്ടുന്നുണ്ടോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

അവൻ മൂക്കൊന്ന് വലിച്ച് ചിരിച്ചു.

“പഴയ കെട്ടിടമല്ലേ. മരത്തിന്റെ മണമാകും.”

“അല്ല. ഇതല്ല.”

ഞാൻ പറയാൻ ശ്രമിച്ചത് അവൻ കേട്ടില്ല.

അവൻ ബാഗ് കട്ടിലിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് കുളിമുറിയിലേക്ക് കയറി.

മുറിയിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായി.

അപ്പോഴാണ് എന്റെ ശ്രദ്ധ ആ കണ്ണാടിയിലേക്ക് പോയത്.

പഴക്കം ചെന്ന വലിയ കണ്ണാടി. അരികുകളിലെ വെള്ളി മങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. എന്റെ പ്രതിബിംബം വ്യക്തമായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഞാൻ ഒന്ന് വശത്തേക്ക് മാറിയപ്പോൾ പ്രതിബിംബം ഒരു നിമിഷം വൈകിയാണ് നീങ്ങിയത്.

ഞാൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

ഹൃദയമിടിപ്പ് പതിയെ കൂടാൻ തുടങ്ങി.

വീണ്ടും ഒരിക്കൽ തല ഒന്ന് ചെരിച്ച് നോക്കി.

ഈ തവണ പ്രതിബിംബം അതേപോലെ തന്നെ നീങ്ങി.

ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ട് തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് കണ്ണാടിയുടെ അരികിലൂടെ എന്റെ തോളിന് പിന്നിൽ ഒരു നിഴൽ ഒരു നിമിഷം മിന്നിപ്പോയത്.

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു.

പിന്നിൽ ആരുമില്ല.

അതേസമയം കുളിമുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് അവൻ പുറത്തുവന്നു.

“എന്താ?”

“ഇവിടെ ഇപ്പോൾ ആരോ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

അവൻ ചുറ്റും നോക്കി വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

“തുടങ്ങി.”

അവൻ തമാശ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഞാൻ ചിരിച്ചില്ല.

കാരണം അവൻ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ണാടിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

അവിടെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരല്ലായിരുന്നു.

ആ ചിന്ത മനസ്സിലൂടെ മിന്നിപ്പോയ നിമിഷം തന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.

ഇപ്പോൾ അവിടെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരുന്നു.

“ഒന്നുമില്ല,” എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആത്മവിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് വാതിലിൽ മൂന്നു തവണ പതുക്കെ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.

ടക്…

ടക്…

ടക്…

വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പുറത്താരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ മരവാതിലിൽ നഖം കൊണ്ട് കോറിയതുപോലെ മൂന്ന് നേർത്ത വരകൾ.

താഴെ നിന്ന് ഒരു മണി മുഴങ്ങി.

ഗം…

പിന്നെ വരാന്തയിലൂടെ ഭാരമുള്ള ബൂട്ടിന്റെ ശബ്ദം.

ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ കല്ലിട്ട നിലത്ത് പുതിയ കാൽപ്പാടുകൾ ഞങ്ങളുടെ മുറിയുടെ മുന്നിൽ അവസാനിച്ചിരുന്നു.

തിരിച്ചുപോയ പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ആരോ ഇവിടെ വന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് സംഭവിച്ചത് അതിലും വിചിത്രമായിരുന്നു.

റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

“ഇപ്പോഴും കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടോ?”

ഞാൻ ഒന്നും പറയാനാകാതെ നിന്നു.

രാത്രി ഉറങ്ങിയ ശേഷം വാതിലിൽ വീണ്ടും അതേ മൂന്ന് മുട്ടുകൾ.

ക്ലോക്കിൽ സമയം 7:12.

ഞങ്ങൾ താഴേക്ക് ഓടി.

റിസപ്ഷനിൽ അതേ ചിരി.

അതേ ചോദ്യം.

“റൂം ഇഷ്ടമായോ?”

അവൻ പഴയ രജിസ്റ്റർ എന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി.

ഓരോ പേജിലും ഒരേ തീയതി.

10 നവംബർ 2021.

ഓരോ പേജിലും എന്റെ പേരും എന്റെ ഒപ്പും.

നൂറുകണക്കിന് തവണ.

“ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ നാനൂറ്റി എൺപത്തിയെട്ടാമത്തെ വരവാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.

അവസാന പേജിൽ എന്റെ കൈയക്ഷരത്തിൽ ഒരു കുറിപ്പ്.

“നീ ഇത് വായിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഈ ലൂപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരേയൊരു വഴി മാത്രം ബാക്കിയുണ്ട്.”

അതിന് താഴെ ഒരു താക്കോൽ.

അതിൽ കൊത്തിയിരുന്നത് Room 313.

ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്നത് Room 203 ആയിരുന്നു.

“ഇവിടെ മൂന്നാമത്തെ നിലയില്ലല്ലോ,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ശാന്തമായി ചിരിച്ചു.

“ഓരോരുത്തരും ആദ്യം പറയുന്ന വാചകം അതാണ്.”

ഞങ്ങൾ വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് കയറി.

വരാന്തയിലെ കണ്ണാടിയിൽ മാത്രം ഒരു മരപ്പടി കാണാമായിരുന്നു.

ഞാൻ അതിലൂടെ അകത്തേക്ക് കടന്നു.

അവിടെ മൂന്നാമത്തെ നില ഉണ്ടായിരുന്നു.

Room 313.

മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഡയറി.

ആദ്യ വരി.

“ഈ ഡയറി വായിക്കുന്നത് ഞാനാണ്.”

ഓരോ പേജും ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു എഴുതിയത്.

അവസാന പേജിൽ എഴുതിയിരുന്നത്.

“സമയം ഒരു നേർ രേഖയല്ല. ചില ഇടങ്ങളിൽ അത് സ്വയം മടക്കപ്പെടും. ഈ കോട്ട അങ്ങനെയൊരു മടക്കിലാണ് കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഓരോ തവണയും ഞാൻ വീണ്ടും 7:12 ലേക്ക് മടങ്ങുന്നു. പക്ഷേ ഒടുവിൽ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഈ ലൂപ്പിന്റെ കാരണം ഈ കോട്ടയല്ല. കാരണം ഞാനാണ്.”

ഡയറിയിൽ ഒട്ടിച്ചിരുന്ന ചെറിയ കണ്ണാടിയിൽ ഞാൻ നോക്കി.

അവിടെ കണ്ടത് എന്റെ മുഖമല്ല.

റിസപ്ഷനിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖം.

അപ്പോഴാണ് എല്ലാം ഓർമ്മ വന്നത്.

വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഈ കോട്ടയുടെ ചരിത്രം അന്വേഷിക്കാൻ ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു.

ഒരു അപകടത്തിൽ ഞാൻ മരിച്ചിരുന്നു.

മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പുള്ള എന്റെ അവസാന ആഗ്രഹം.

“ഒരിക്കൽ കൂടി തുടക്കത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ.”

ആ ആഗ്രഹം തന്നെയായിരുന്നു എന്നെ സമയത്തിന്റെ മടക്കിൽ കുടുക്കിയത്.

റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ഒരു മനുഷ്യനല്ലായിരുന്നു.

ഈ സമയലൂപ്പിന്റെ കാവൽക്കാരനായിരുന്നു.

ഡയറിയുടെ അവസാന പേജിൽ ഒരു തീപ്പെട്ടി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അതിന് താഴെ ഒരു വരി മാത്രം.

“ഈ ഡയറി കത്തിച്ചാൽ ലൂപ്പ് അവസാനിക്കും.”

മറ്റൊന്നും എഴുതിയിരുന്നില്ല.

ഞാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

താഴെ വീണ്ടും ഞാനും വിവേകും കുന്ന് കയറി വരുന്നു.

റിസപ്ഷനിലേക്ക് നടക്കുന്നു.

വീണ്ടും.

വീണ്ടും.

വീണ്ടും.

ഇനിയൊരു ലൂപ്പ് കൂടി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നി.

ഞാൻ തീപ്പെട്ടി ഉരച്ചു.

ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജിൽ തീ പിടിച്ചു.

അക്ഷരങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി ചാരമായി.

അതോടൊപ്പം മുറിയുടെ ചുമരുകൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കോട്ട മുഴുവൻ വിറച്ചു.

ജനലുകൾ തകർന്നു.

അറേബ്യൻ അത്തറിന്റെ ഗന്ധം പതിയെ ഇല്ലാതാകാൻ തുടങ്ങി.

അവസാന പേജ് കത്തിയ നിമിഷം, എല്ലാം ഇരുട്ടിലായി.

 

കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു ആശുപത്രി കിടക്കയിലായിരുന്നു.

ചുറ്റും യന്ത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം.

വിവേക് എന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു.

ഡോക്ടർ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഒടുവിൽ കണ്ണ് തുറന്നു.”

“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പ് നിങ്ങൾ വന്ന കാർ കുന്നിറക്കത്തിൽ അപകടത്തിൽപ്പെട്ടു. നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത് നിസ്സാര പരിക്കുകളോടെ രക്ഷപ്പെട്ടു. പക്ഷേ നിങ്ങൾ കോമയിലായിരുന്നു.”

ഞാൻ മിണ്ടാതെ കിടന്നു.

അപ്പോൾ…

എന്റെ കൈയിൽ എന്തോ തണുത്തത് തട്ടി.

ഞാൻ വിരലുകൾ തുറന്നു.

അതേ പഴയ താക്കോൽ.

അതിൽ കൊത്തിയിരുന്നത്…

313

ഞാൻ ഞെട്ടി തല ഉയർത്തി.

മുറിയുടെ വാതിലിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഒരു വാർഡ് ബോയ് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

അതേ ഊഷ്മളമായ ചിരി.

അതേ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം.

അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പോകുന്നതിനുമുമ്പ് മാത്രം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഇത്തവണ… വളരെ വൈകിയാണ് നിങ്ങൾ പുറത്തുവന്നത്.”

ഞാൻ വീണ്ടും കൈയിലെ താക്കോലിലേക്ക് നോക്കി.

വീണ്ടും വാതിലിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ആശുപത്രിയിൽ 313 എന്ന നമ്പറിലുള്ള ഒരു മുറിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ, ജനലിന് പുറത്തുനിന്ന് വീണ്ടും അതേ മൂന്ന് മുട്ടുകൾ കേട്ടു.

ടക്…

ടക്…

ടക്…

ആ നിമിഷം എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

ഞാൻ ലൂപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

ലൂപ്പ് മാത്രമാണ് എന്നോടൊപ്പം പുറത്തേക്ക് വന്നത്.

Wordwarrior