🌹നോട്ടുകെട്ടുകൾ 3🌹

Part 1

🌹നോട്ടുകെട്ടുകൾ 3🌹

(സിനിനോവലെറ്റ് )

Part  3

ശക്തമായ കാറ്റിലും മഴയിലും മനോജിൻ്റെ അലർച്ചയാരും കേട്ടില്ല. മനോജിന് ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ നെഞ്ചു പൊത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ബെഡ് റൂമിലെ ഫാനിൽ കെട്ടിത്തൂങ്ങിമരിച്ച ധന്യയുടെ കാലിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“എന്തിനാ മോളേ നീയെന്നെ വിട്ട് പോയത്. കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്ത വിഷമം കൊണ്ടാണോ, ഓപ്പറേഷനുള്ള പണവുമായി ഞാൻ വന്നപ്പോഴേയ്ക്കും നീ എന്നെ തനിച്ചാക്കി പൊയ്ക്കളഞ്ഞല്ലോ മോളേ” അവൻ അവളുടെ കാലിൽ ഉമ്മ വെച്ചു കൊണ്ട് പതം പറഞ്ഞ്  കരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവിടിരുന്ന മേശപ്പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കടലാസിൽ എഴുതിയ ഒരു കുറിപ്പ് കണ്ടു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവനതെടുത്ത് വായിച്ചു.

“പ്രിയപ്പെട്ട മനോജേട്ടാ,

എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടാണ്, നിങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകുന്നതിൽ എനിക്ക് ഒരുപാട് സങ്കടമുണ്ട്, ഞാൻ പോയാൽ നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോവുമെന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ പറ്റുമെങ്കിൽ നിങ്ങള് വേറെ ഒരു വിവാഹം കഴിക്കണം. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാവാൻ അതേ വഴിയുള്ളൂ, നമ്മളെ ആശുപത്രിയിൽ കാണിച്ചപ്പോൾ എനിക്കാണ് കുഴപ്പമെന്ന് ഡോക്ടർമാര് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ അത് നിങ്ങളെ ഞാനറിയിച്ചിരുന്നില്ല. കാരണം എനിക്കാണ് കുഴപ്പമെന്നറിഞ്ഞാൽ നിങ്ങളെന്നെ വിട്ടുപോവുമെന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു. നിങ്ങളെന്നെ വിട്ടുപോവുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങളില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല മനോജേട്ടാ, അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളെ ഞാനാ വിവരം അറിയിക്കാതിരുന്നത്. എനിക്ക് ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്താൽ കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവും എന്ന് ഡോക്ടർമാര് അറിയിച്ചിരുന്നു. ഇത്രനാളും അതിനു വേണ്ടിയുള്ള പണത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ നെട്ടോട്ടമോടുകയായിരുന്നു. ഇന്നാണ് അത്രയും പണം എനിക്കുണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. കുടുംബശ്രീന്ന് ഒന്നരലക്ഷം രൂപ ഞാൻ ലോൺ ശരിയാക്കി. പിന്നെ നമ്മുടെ സുമേഷിൻ്റെ ഭാര്യ നിഷയും ഒന്നരലക്ഷം രൂപ ലോൺ എടുത്തു. എനിക്ക് കുട്ടികളില്ലാത്തതു കൊണ്ട് അവൾക്കും വല്യ സങ്കടമായിരുന്നു. അവളെടുത്ത പണവും അവൾ എനിക്കു തന്നു. ലോൺ സംഖ്യ മാസത്തിൽ ഞാനടച്ചാ മതി എന്നവൾ പറഞ്ഞു. കുട്ടികളില്ലാത്തതിൻ്റെ നമ്മുടെ ദുഃഖം അവൾക്ക് നല്ലോണമറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് സുമേഷ് പോലുമറിയാതെ അവളെനിക്ക് ലോണെടുത്ത് പണം തന്നത്. പിന്നെ ഈ ലോണടയ്ക്കാൻ നിങ്ങള് കഷ്ടപ്പെടേണ്ടിവരുമെന്നെനിക്കറിയാം അതുകൊണ്ട് നാളെ മുതൽ ടൗണിലെ ഒരു കടയിൽ ഞാൻ ജോലി ശരിയാക്കിയിരുന്നു. അങ്ങനെ ലോൺ ഞാനടയ്ക്കാമെന്നാ കരുതിയെ.

ബാങ്കിൽ നിന്നും പണം പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിൽ പൊതിഞ്ഞ്, ഞാൻ നമ്മുടെ ആക്ടീവയുടെ ഡിക്കിയിൽ വെച്ചതാ, പക്ഷേ ഇവിടെ വന്നു നോക്കുമ്പോൾ പണമടങ്ങിയ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കവർ അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് ടൗണിൽ വെച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയോ, അതോ നമ്മുടെ വറീത് ചേട്ടൻ്റെ മിഷ്യൻ പുരയുടെ അവിടെ ഞാനെത്തിയപ്പോൾ മഴ പെയ്തിരുന്നു.  ഞാൻ വണ്ടി നിർത്തി, വണ്ടിയുടെ ഡിക്കിയിൽ നിന്നും മഴക്കോട്ട് എടുത്തിരുന്നു. അപ്പോൾ വീണു പോയോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. എനിക്ക് നല്ല തലകറക്കം തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഞാൻ ടൗണിൽ നിന്നും വീട്ടിലെത്തിയപാടെ വന്നു കിടന്നതാ , ക്ഷീണം മാറിയപ്പോഴാ ഞാൻ വണ്ടിയുടെ ഡിക്കിയിൽ പോയി നോക്കിയത്. പണമതിൽ കാണാതായപ്പോൾ ഞാൻ വേഗം വണ്ടിയുമെടുത്ത് മിഷ്യൻ പുരയുടെ ഭാഗത്തെല്ലാം പോയി നോക്കിയായിരുന്നു. പക്ഷേ വല്യ മഴ പെയ്തതുകൊണ്ട് അത് കുത്തിയൊലിച്ചു വന്ന വെള്ളത്തിൽ ഒലിച്ചു പോയാ , അതോ ആർക്കേലും കിട്ടിയോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. ഞാൻ കുറേ പ്രാവശ്യം നിങ്ങളെ വിളിച്ചിരുന്നു. നിങ്ങൾ ഫോണെടുത്തതുമില്ല. നമുക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാവാൻ യോഗമില്ല മനോജേട്ടാ, ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായാല് എൻ്റെ വീട്ടുകാരുടെ പിണക്കമെല്ലാം തീരുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതാ, ഇനി അതും നടക്കില്ലാലോ, ഈ ലോണടയ്ക്കാനുള്ള പൈസയ്ക്ക് വേണ്ടി ഇനി മനോജേട്ടൻ എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പെടേണ്ടിവരും. എൻ്റെയൊരു ശ്രദ്ധക്കുറവ് കൊണ്ട്  സംഭവിച്ചതാണിത്.

പണം നഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണം എങ്ങനെയാവുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. കാരണം നിങ്ങളിന്ന് കുടിച്ചിട്ടാവും വരിക. ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നും നിങ്ങളുടെ തലേൽ കേറുകയുമില്ല. ചിലപ്പോൾ നിങ്ങള് എന്നെ ദേഹോപദ്രവം ചെയ്യാനും മതി. എനിക്ക് വയ്യ മനോജേട്ടാ ഇങ്ങനെ വേദനിച്ച് ജീവിക്കാൻ, നിങ്ങളെന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നതും പിണങ്ങുന്നതൊന്നും എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല മനോജേട്ടാ. കുഞ്ഞുങ്ങളിലില്ലാത്തതിൻ്റെ വിഷമവും സങ്കടവും… അതിനു പുറമേയിപ്പോൾ പണവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. നിങ്ങൾക്ക്  പറ്റുമെങ്കിൽ നിഷയുടെ പണം തിരിച്ച് കൊടുക്കണം. ഈ, മച്ചിയായ എനിക്കു വേണ്ടി ജീവിതം ജീവിച്ച് തീർക്കാതെ പറ്റുമെങ്കിൽ ഇനിയൊരു വിവാഹം കൂടെ കഴിക്കണം. നിങ്ങൾക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാവണം, നിങ്ങളുടെ തലമുറയും പാരമ്പര്യവും നിലനിൽക്കണം എങ്കിലേ എനിക്ക് ആത്മശാന്തി ലഭിക്കൂ, ഞാൻ പോവാണ്.

എന്ന് സ്വന്തം
ധന്യ.”

കത്ത് വായിച്ച് തീർന്നതും മനോജ് പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി,ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് പിന്നെയത് അലറിക്കരച്ചിലായി, വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിയായി.

സുമേഷ് വീട്ടിലെത്തേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും വീട്ടിലെത്താതായപ്പോൾ നിഷ സുമേഷിൻ്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.  ഇപ്പോൾ വിളിക്കുമ്പോൾ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾ മക്കളെ അടുത്ത വീട്ടിലേൽപ്പിച്ച് , മഴയൊന്നു കുറഞ്ഞപ്പോൾ മനോജിൻ്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്നു. അവൾ മുറ്റത്തെത്തി അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ “മനോജേട്ടാ,മനോജേട്ടാ” എന്നു വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അകത്തു നിന്നും മനോജിൻ്റെ പൊട്ടിച്ചിരി കേട്ടപ്പോൾ
അവൾ മെല്ലെ ഉമ്മറത്തേയ്ക്ക് കയറിയ ശേഷം അകത്തേയ്ക്ക് നടന്നു.

ഹാളിൽ നിന്നും ബെഡ് റൂമിലേക്ക് നോക്കിയ നിഷ ഉറക്കെ അലറി വിളിച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങിയോടി. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അയൽപക്കത്തെ ആൾക്കാര് മുഴുവൻ മനോജിൻ്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കോടിയെത്തി.

വന്നവർ വന്നവർ അകത്തേയ്ക്ക് തിക്കിക്കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു അവർക്കിടയിലൂടെ നുഴഞ്ഞുകയറി നിഷ മനോജിനോട് ചോദിച്ചു.

“മനോജേട്ടാ ഇതുവരെ സുമേഷേട്ടൻ വീട്ടിലെത്തിയിട്ടില്ല, മൂപ്പരെവിടെ?”

അതുകേട്ടപ്പോൾ മനോജ് ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

“കൊന്നതാ, ഞാൻ കൊന്നതാ!”

അവൻ പറയുന്നത് എന്താണെന്നു മനസ്സിലാവാതെ നിഷയവിടുന്നു പിൻവാങ്ങി. ഇതിനിടയ്ക്ക് ആരോ പോലീസ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞു. ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ പോലീസ് വണ്ടി മല കയറി വന്ന് മനോജിൻ്റെ വീടിനു മുകളിലെ റോഡിൽ വന്നു നിർത്തി. വണ്ടിയിൽ നിന്നും എസ് ഐയും സംഘവും ഇറങ്ങി വന്ന് മനോജിൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു.

പോലീസ് സംഘത്തെ കണ്ടപ്പോൾ കൂടി നിന്നവർ വഴിയൊഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. പോലീസുകാർ പ്രാഥമിക നടപടികൾ ആരംഭിച്ചു. അവർ തൂങ്ങി നിന്ന ശരീരം അഴിച്ചെടുത്ത് കട്ടിലിൽ കിടത്തി. പിന്നീട് മനോജിനോട് ചോദിച്ചു.

“എന്താ സംഭവിച്ചത്?”

അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“കൊന്നതാ, ഞാൻ കൊന്നതാ!”

അവൻ്റെ കയ്യിലെ കടലാസ് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പോലീസുകാരൻ അതെടുത്ത് വായിച്ചു. എന്നിട്ട് എസ് ഐയോട് പറഞ്ഞു.

“ഇത് ആത്മഹത്യയാണ് സാർ, ഇതേ ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പ്.”

എസ്, ഐഅതു വാങ്ങി വായിച്ച ശേഷം പോലീസുകാരനോട് ബോഡി പരിശോധിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. പരിശോധിച്ച ശേഷം ആ പോലീസുകാരൻ പറഞ്ഞു.

“ബലപ്രയോഗത്തിൻ്റെയോ, കെട്ടിത്തൂക്കിയതിൻ്റെയോ ഒരു അടയാളം പോലുമില്ല സാറേ, ഇതാത്മഹത്യയാ.”

“ഉം , ഉറപ്പിക്കാൻ വരട്ടെ, ബോഡി പോസ്റ്റുമോർട്ടത്തിനു ശേഷം തീരുമാനിക്കാം എന്താ സംഭവിച്ചതെന്ന്.”

നാട്ടുകാരോട് മനോജിനേപ്പറ്റിയും ധന്യയെപ്പറ്റിയും അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ആർക്കും മോശമായ അഭിപ്രായമോ, അവരു തമ്മിൽ വഴക്കോ പ്രശ്നങ്ങളോ ഒന്നുമുണ്ടായതായി അറിയിച്ചതുമില്ല. അപ്പോഴും മനോജ് ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“കൊന്നതാ, ഞാൻ കൊന്നതാ!”

അതു കേട്ടപ്പോൾ എസ് ഐ പറഞ്ഞു.

“ഇയാൾ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ഭാര്യ മരിച്ചതായിരിക്കും കണ്ടത്. അതിൻ്റെ ഷോക്കിൽ പറയുന്നതാവും. എന്തായാലും അയാളെ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കൊണ്ടു പോവാം, ബോഡി കൊണ്ടുപോവാൻ ആംബുലൻസ് ഏർപ്പാട് ചെയ്യണം.”

പോലീസുകാരൻ ആംബുലൻസിനു വേണ്ട ഏർപ്പാടുകൾ ചെയ്തു. അപ്പോൾ അകത്ത് പോലീസുകാരൻ ഇൻക്വസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അവർക്കിടയിലേയ്ക്ക് നിഷ കയറി വന്നു കരഞ്ഞു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “സാറേ എൻ്റെ ഭർത്താവ് ഇതുവരെ വീട്ടിലെത്തിയിട്ടില്ല.”

“ആള് എവിടെ പോയതാ?”

“ഇവിടുത്തെ മനോജേട്ടനും എൻ്റെ ഭർത്താവും കൂടെ ഒന്നിച്ചാ പണിക്ക് പോക്ക്, വരുന്നതും ഒന്നിച്ചാ, പക്ഷേ ഇന്നിത്ര നേരമായിട്ടും മൂപ്പര് വീട്ടിലെത്തിയിട്ടില്ല. സാറൊന്ന് മനോജേട്ടനോട് ചോദിച്ച് നോക്ക് മൂപ്പരെ കണ്ടീനോന്ന്.”
നിഷ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ എസ് ഐ വീണ്ടും മനോജിനോട് ചോദിച്ചു.

“എടോ താനീ സ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവിനെ കണ്ടിരുന്നോ?”

” കൊന്നതാ, ഞാൻ കൊന്നതാ!”  ഇടക്ക് ചിരിച്ചും ഇടക്ക് കരഞ്ഞും മനോജ് അതുതന്നെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

മനോജിനോട് ചോദിച്ചതുകൊണ്ട് ഫലമൊന്നുമില്ലാ എന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ എസ് ഐ, നിഷയോടായിപ്പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ അയാളുടെ ഫോൺ നമ്പർ ഒന്നുപറയൂ ഞാനൊന്നു വിളിച്ച് നോക്കട്ടെ.”

നിഷ ഫോൺ നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ എസ് ഐ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഫോണിൽ അത് ഡയൽ ചെയ്ത് ചെവിയോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.  അപ്പോഴും അതിൽ നിന്നും സ്വിച്ച്ഡ് ഓഫ് എന്ന അറിയിപ്പു കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. എസ് ഐ അപ്പോൾ തന്നെ സൈബർ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ച് സുമേഷിൻ്റെ നമ്പർ കൊടുത്തിട്ടു പറഞ്ഞു.

” ഈ നമ്പറിൻ്റെ ലൊക്കേഷൻ ഇപ്പോൾ എവിടാണെന്നു നോക്കണം. ഈ ഫോണിൻ്റെ ഉടമയിപ്പോൾ മിസ്സിംഗ് ആണ്.”

“ശരി സാർ, ഒരു പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ വിവരം തരാം.”

അതു കേട്ടപ്പോൾ എസ് ഐ നിഷയോട് പറഞ്ഞു,

“നിങ്ങൾ സമാധാനപ്പെട്, മഴയായത് കൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ ആള് എവിടേലും കേറി നിൽപ്പുണ്ടവും , ചിലപ്പോ ഫോൺ ഓഫായി പ്പോയിട്ടുണ്ടാവും.”

”ഇവര് രണ്ടു പേരും ഒരുമിച്ചാ സാറേ വീട്ടിലേക്ക് വരാറ്. ഇപ്പോ മനോജേട്ടൻ ഇവിടെത്തി ,സുമേഷേട്ടൻ എത്തിയിട്ടില്ല. എനിക്കെന്തോ പേടി തോന്നുന്നു.”

“എന്തായാലും ഞങ്ങള് അന്വേഷിക്കട്ടെ. നിങ്ങള് പെട്ടെന്ന് ഒരു പരാതി എഴുതിത്താ, എങ്കിൽ ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അന്വേഷണം തുടങ്ങാം.”

(തുടരും)

✍️ഷിജിത് പേരാമ്പ്ര