🌹നോട്ടുകെട്ടുകൾ 4🌹

Part 1

Part 4. 

എസ് ഐ പറഞ്ഞതു കേട്ടപ്പോൾ, നിഷ അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. അവിടുന്ന് പേപ്പർ വാങ്ങി സുമേഷിനെ കാണാനില്ലാന്ന് രേഖാമൂലം എഴുതിക്കൊടുത്ത ശേഷം അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലാക്കിയ മക്കളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. 

അപ്പോഴേക്കും സൈബർ സെല്ലിൽ നിന്നും എസ് ഐ യ്ക്ക് കോൾ വന്നിരുന്നു. ഫോൺ അറ്റൻഡു ചെയ്തു സംസാരിച്ച ശേഷം അവിടെ കൂടിനിന്നവരോടായി എസ് ഐ പറഞ്ഞു. 

“ആ കുട്ടിയുടെ ഭർത്താവിൻ്റെ ഫോണ് ഈ ലൊക്കേഷനിൽ തന്നെ എവിടെയോ ഉണ്ടെന്നാണ് സൈബർ സെല്ലിൽ നിന്നും അറിയിപ്പു കിട്ടിയത്. അതുകൊണ്ട് അയാൾ ഈ ഭാഗത്ത് തന്നെ എവിടെയോ ഉണ്ട്. ചിലപ്പോൾ അവരുടെ വീട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും.”

അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാക്കു കേട്ടപ്പോൾ ഒന്നുരണ്ടു ചെറുപ്പക്കാർ നിഷയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് ചെന്നു. 

അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ വാതിലടഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അവർ തിരിച്ച് വീണ്ടും മനോജിൻ്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വന്ന്,  എസ് ഐയോടായിപ്പറഞ്ഞു. 

“സാറേ അവിടെ ആരുമില്ല. നിഷയും മക്കളും  അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലുണ്ട് അവളവിടെയിരുന്ന് കരയുന്നുണ്ട്. 

“എന്തായാലും ഞങ്ങള് അന്വേഷിക്കട്ടെ, നിങ്ങളും ചുറ്റുപാടുമൊന്ന് അന്വേഷിക്കണം. ഇവിടുള്ള സ്ഥല പരിചയം ഞങ്ങളെക്കാൾ നിങ്ങൾക്കാണല്ലോ കൂടുതലുണ്ടാവുക. “

“ശരി സാറേ ഞങ്ങളും അന്വേഷിച്ചോളാം.” 

അവരുടെ സംസാരത്തിനിടയിൽ ആംബുലൻസ് മലയടിവാരത്തിൽ നിന്നും മുകളിലേയ്ക്ക് കയറി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു. 

“സാറേ, ആംബുലൻസ് വരുന്നുണ്ട്. “

” ഉം,  ബോഡി എടുത്ത് മുകളിലെത്തിക്കാൻ നിങ്ങളും സഹായിക്കണം കേട്ടോ”, അവിടെ കൂടിനിന്നവരോടായി അദ്ദേഹം  പറഞ്ഞു.

ആൾക്കുട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്നും ആരൊക്കെയോ “ശരി, സർ” എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
ആംബുലൻസ്,  പോലീസ് വണ്ടിക്ക് പുറകിലായി വന്നു നിർത്തിയപ്പോൾ,  പോലീസ് നിർദ്ദേശപ്രകാരം ധന്യയെ എല്ലാവരും കൂടെച്ചേർന്ന് എടുത്തുയർത്തി ആംബുലൻസിൽ കയറ്റി. അതുകണ്ടപ്പോൾ ‘ധന്യേച്ചീന്ന് വിളിച്ചലറിക്കൊണ്ട് നിഷ ആംബുലൻസിനരുകിലേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു. അവളെ എല്ലാരും കൂടെ പിടിച്ചു വെച്ചപ്പോൾ അവൾ നിലത്തേയ്ക്ക് തളർന്നുവീണു. 

ചുറ്റും കൂടി നിൽക്കുന്നവരിൽ ചിലർ ചേർന്ന് നിഷയെ താങ്ങിയെടുത്ത് മനോജിൻ്റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയിക്കിടത്തി. അയൽപക്കത്തെ സ്ത്രീകളിൽ ചിലർ അവൾക്ക് കൂട്ടായി അവിടെയിരുന്നു.  എന്തൊക്കെയാണ് മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ മലയിൽ സംഭവിച്ചതെന്നറിയാതെ നാട്ടുകാർ പരസ്പരം അടക്കം പറഞ്ഞും, ചിലർ ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അന്യോന്യം  നോക്കിയും നെടുവീർപ്പിട്ടും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ടു പോലീസുകാർ ചേർന്ന് മനോജിനെ പിടിച്ച് പോലീസ് വണ്ടിയിലേയ്ക്ക് കയറ്റുമ്പോഴും കുതറിക്കൊണ്ടും അതിലേറെ അട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ടും അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിന്നു. 

“കൊന്നതാ, ഞാൻ കൊന്നതാ”

ആംബുലൻസും, പോലീസ് വണ്ടിയും അവിടെയിട്ട് തിരിച്ച് മലയിറങ്ങാൻ നോക്കുമ്പോഴായിരുന്നു. മലയടിവാരത്തിലെ കടയിലെ മജീദ്ക്കായുടെ ആക്ടീവ അവിടെ വന്നുചേർന്നത്. അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ മനോജിൻ്റെ അയൽപക്കത്തുള്ള ഒരാൾ അയാളോട് ചോദിച്ചു. 

” മജീദ്ക്കാ, നമ്മുടെ സുമേഷിനെ കാണാനില്ല, നിങ്ങളിന്ന് ഓനെ കണ്ടിരുന്നോ?”  

” ഓ, കണ്ടല്ലോ, മനോജനും ഓനും കൂടെയല്ലേ ബൈക്കില് വൈകുന്നേരം പണിയും കഴിഞ്ഞ് മലയിലേക്ക് കേറിപ്പോന്നത്. എൻ്റെ കടേന്ന് മിച്ചറും വെള്ളവുമെല്ലാം വാങ്ങീട്ടാ ഓര് പോയത്. “

” ങ്ഹേ, എന്നിട്ട് സുമേഷ് ഇതുവരെ വീട്ടിലെത്തീട്ടില്ലാലോ”

” ശനിയാഴ്ചയല്ലേ രണ്ടാളും കുടിച്ചിട്ടുണ്ടാവും, ഓൻ ചെലപ്പോ മിഷ്യൻ പുരയിൽ ഓഫായിക്കിടപ്പുണ്ടാവും.,  അല്ലാ എന്തേപ്പോ,  ഇവിടെ പോലീസും ആംബുലൻസുമെല്ലാം വന്നത്. 

” അപ്പോ ഇങ്ങള് സംഭവമൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ, മനോജൻ്റെ ഓള് ധന്യ തൂങ്ങിമരിച്ചു. അത് കണ്ട മനോജൻ്റെ സമനില തെറ്റി, ഓനെ പോലീസുകാര് കൊണ്ടുപോയി, ഓളെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിന്, മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്കും കൊണ്ടുപോവാൻ നോക്കാ”

” അഹ്ള്ളാ എന്തൊക്കെയാ ഈ കേക്കണത് മലയിലേക്ക് പോലീസു വണ്ടീം ആംബുലൻസുമെല്ലാം വരുന്നത് കണ്ടപ്പോ എന്താ കാര്യം ന്ന് അറിയാൻ വന്നതാ ഞാന്, എന്തായാലും കഷ്ടായല്ലോ, ആരേലും രണ്ടു മൂന്നാളുകള് ചെന്ന് സുമേഷ് അവിടെങ്ങാനുണ്ടോന്നോക്ക്.”
മജീദ്ക്കയങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ രണ്ടു പേര് എസ് ഐയോട് ചെന്നു പറഞ്ഞു. 

“സാറേ, സുമേഷ്, മനോജിൻ്റെ കൂടെ വൈകീട്ട് മലയിലേയ്ക്ക് കേറിപ്പോരുന്നത്, ദേ ഈ മജീദ്ക്ക കണ്ടിട്ടുണ്ട് പോലും, മൂപ്പര് പറയുന്നത് ചിലപ്പോ താഴെയുള്ള മിഷ്യൻ പുരയില് വെള്ളമടിച്ച് ഓഫായി കിടക്കുന്നുണ്ടാവുംന്നാ, ഞങ്ങളൊന്നു പോയി അന്വേഷിച്ച് നോക്കട്ടെ. “

“നിങ്ങള് പോയി ഒന്നു നോക്ക്, ഞങ്ങൾ സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് പോവട്ടെ, ബോഡി മെഡിക്കൽ കോളേജിലേയ്ക്കും വിടണം. പിന്നേ, ദേ, ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനെയും കൂടെ കൂട്ടിക്കോ” അത്രയും പറഞ്ഞ് എസ് ഐ ഒരു പോലീസുകാരനെ അവർക്കൊപ്പം വിട്ടു.
പോലീസുകാരനെയും കൂട്ടി അവർ മലയിറങ്ങി എളുപ്പവഴിയിലൂടെ മിഷ്യൻ പുരയിലെത്തി. അവിടെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും ശക്തമായ മഴപെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ടോർച്ചു വെട്ടവും, മൊബൈൽ ഫോണിൻ്റെ ടോർച്ചടിച്ചും അവർ മിഷ്യൻ പുരയിലും. ഷീറ്റുണക്കുന്ന പുകപ്പുരയിലും കേറി നോക്കി, അവിടെങ്ങും ആരെയും കാഞ്ഞാതായപ്പോൾ പോലീസുകാരൻ പറഞ്ഞു. 

“ഇന്നീ കാറ്റും മഴയിലും എവിടെപ്പോയി അന്വേഷിക്കാനാ, ഇനി നേരം വെളുത്തിട്ട് അന്വേഷിക്കാം, ചിലപ്പോ വെള്ളമടിച്ച് ഓഫായി എവിടേലും കിടപ്പുണ്ടാവും. വെളിവു വരുമ്പോളെഴുന്നേറ്റ് വീട്ടിൽ പൊയ്ക്കോളും. ഇത് നാട്ടാരെയും പോലീസിനെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനായി ഓരോ ജൻമങ്ങള്. “

“ശരിയാ സാറേ, ഇനി രാവിലെ അന്വേഷിക്കാം, ചിലപ്പോൾ ഓൻ വീട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും. “

“എന്നാ നിങ്ങളാരേലും എന്നെ സ്റ്റേഷനിലെത്തിച്ചുതാ,  ആർക്കേലും ബൈക്കുണ്ടോ?”  

“എനിക്കുണ്ട് സാറേ നമ്മക്ക് റോഡിലേക്ക് കേറാം, അതിൻ്റെ മുകളിലാ എൻ്റെ വീട്, സാറ് റോഡിൽ നിന്നാ മതി, മഴ കുറഞ്ഞിട്ട് നമ്മക്ക് റോഡിലേയ്ക്ക് കേറാം” 

അയാൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട്,  മഴ കുറഞ്ഞപ്പോൾ പോലീസുകാരനെയും കൂട്ടി റോഡിലേയ്ക്കുള്ള കയറ്റം കയറിച്ചെന്നു. അവർ റോഡിലെത്തിയ
പ്പോൾ റോഡിൽ ഒരു ബൈക്ക് കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. അത് നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞു.

“സാറേ ഇത് സുമേഷിൻ്റെ വണ്ടിയാ, ദേ ഇതിൽ താക്കോലുമുണ്ട്. അവൻ ഇവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ട്. “

“അവനാ റബർ തോട്ടത്തിലെവിടെയേലും ഓഫായി ക്കിടപ്പുണ്ടാവും, എന്തായാലും ഈ  വണ്ടി ഞാൻ കൊണ്ടുപോവാണ്. അവനെ കണ്ടാൽ നാളെ സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് വരാൻ പറ”

“എന്നാ അങ്ങനാവട്ടെ സാർ, ഞാൻ കൊണ്ടുവിടണ്ടല്ലോ, അവനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം. 

പോലീസുകാരൻ സുമേഷിൻ്റെ ബൈക്കും കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ അയാൾ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്നു. 

മനോജിൻ്റെ വീട്ടിൽ കൂടിനിന്നവർ മുഴുവൻ അവരവരുടെ വീടുകളിലേയ്ക്ക് പിരിഞ്ഞു പോയി. ഒന്നുരണ്ടു സ്ത്രീകൾ നിഷയെയും കുട്ടികളെയും കൂട്ടി അവളുടെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി. അവളുടെ മകൻ അച്ഛനെ കാണണമെന്ന് വാശിപിടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. പിന്നീടവൻ ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാതെ കിടന്നുറങ്ങി,
നിഷ,  സുമേഷിൻ്റെ വരുവും കാത്ത് പുലരുവോളും ഉമ്മറത്ത് അവനെയും നോക്കി ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരുന്നു.
സുമേഷിൻ്റെ മോൻ രാത്രിയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ  അച്ഛൻ വന്നോ അമ്മേയെന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഞെട്ടിയുണർന്നു കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു

ധന്യയുടെ മരണ വിവരമറിഞ്ഞ് അവളുടെ വീട്ടുകാർ,  പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയിരുന്നു. അവരോട് എസ് ഐ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചോദിച്ചറിഞ്ഞ ശേഷം, ലോക്കപ്പിനു മുമ്പിലെ ബെഞ്ചിലിരിക്കുകയായിരുന്ന മനോജിനോട്,  എസ് ഐ ചോദിച്ചു. 

“മനോജേ നിനക്ക് ഇവരെ അറിയാമോ, എന്താ ഇന്നലെ വീട്ടിൽ സംഭവിച്ചത്. നിൻ്റെ കൂട്ടുകാരൻ സുമേഷ് എവിടെ?”

“കൊന്നതാ, ഞാൻ കൊന്നതാ”, മറ്റൊന്നും പറയാതെ മനോജ് ഇതു തന്നെ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 

“നിങ്ങള് കേട്ടല്ലോ, ധന്യ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ട ഷോക്കിൽ സമനില തെറ്റിപ്പോയതാണെന്ന് തോന്നുന്നു.  ധന്യയുടെ മരണം എന്തായാലും കൊലപാതകമല്ല. അത് ആത്മഹത്യ തന്നെയാണ്, ഇവനെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടു പോകണം,  ചില സമയത്ത് അക്രമാസക്തനാകുന്നുണ്ട്. ഇന്നലെ രാത്രി ലോക്കപ്പിലിട്ടതായിരുന്നു. ഇന്നു രാവിലെയാ പുറത്തിരുത്തിയത്. “

“അവൻ്റെ കാര്യമൊന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയേണ്ട സാറേ, ധന്യയെ ഇവൻ കൊന്നതാണോന്ന് അറിഞ്ഞാൽ മാത്രം മതി. അതറിയാനാ ഞങ്ങള് വന്നത്.,  

“ഏയ്,  ആ കുട്ടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തതാണ്. അവളുടെ ആത്മഹത്യാകുറിപ്പ് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അതിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് അവർ ബാങ്കിൽ നിന്നും ലോണെടുത്ത പണം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. അതിൻ്റെ വിഷമത്തിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നു എന്നാണ്. ലോൺ എടുത്ത ബാങ്കുമായി ഇന്ന് ഞങ്ങള് ബന്ധപ്പെടുന്നുണ്ട്. അതിന് മറ്റേക്കുട്ടിയെ ഇന്ന് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കണം എന്നു കരുതുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ ഭർത്താവിനെയും ഇന്നലെ മുതൽ കാണാനില്ല. ആകെ കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞൊരു കേസാണിത്. “

“അത്,  സാറ് എന്തേലും ചെയ്യ്. ഞങ്ങള് മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക് പോവാ,  ധന്യയുടെ അച്ഛനുമമ്മയും കരഞ്ഞ് ബോധമില്ലാതെ വീട്ടിൽ കിടപ്പുണ്ട്. പോസ്റ്റ്മോർട്ടം കഴിഞ്ഞാല് വല്ല പോലീസ് നടപടിക്രമങ്ങളും ഉണ്ടോ സാറേ?”

” അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടാ ബോഡി വിട്ടുതരുന്നത്. എന്തായാലും വൈകുന്നേരമാവും. പിന്നീട് ആചാരപ്രകാരം നിങ്ങൾക്ക് അടക്കം ചെയ്യാം. “

“ശരി സാറേ ഞങ്ങള് ആശുപത്രിയിലേയ്ക്ക് പോവട്ടെ.” അവർ പോലീസ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും ആശുപത്രിയിലേയ്ക്ക് പോയി. 

നിഷയുടെ വീട്ടിനടുത്തുള്ള ഒരാൾ അരുവിയിൽ കുളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്. ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകി വന്നത് കണ്ടത്. അയാളത് തുറന്നു നോക്കി. അതിൽ ഒരു ഷർട്ടും, മുണ്ടും,  തോർത്തും ഒരു മിൽക്കീ ബാറും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ തുണികൾ കണ്ടു പരിചയമുണ്ടല്ലോന്ന് ഓർത്തു കൊണ്ട് അയാളതുമായി നിഷയുടെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് അവളെയത് കാണിച്ചു. 

അതു കണ്ടതും നിഷ വാവിട്ടു നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് ഇളയ കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത് അരുവിക്കരയിലേയ്ക്കോടി. പിന്നീടവൾ സുമേഷേട്ടാന്നു വിളിച്ചു കൊണ്ട് പരിഭ്രാന്തിയോടെ അവിടെ മുഴുവൻ ഓടിനടന്നു നോക്കി, അവളുടെ കരച്ചിലും ബഹളവും കേട്ട് നാട്ടുകാരിൽ ചിലരും കൂടെ തിരച്ചിലിനിറങ്ങി.  ചിലർ അരുവിയുടെ ഓരം ചേർന്ന് കാട്ടുപൊന്തകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റിയും, ചില കമ്പുകൾ വെട്ടിമാറ്റിയും അവിടമാകെ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. 

തുടരും.. 

✍️ ഷിജിത് പേരാമ്പ്ര

🌹നോട്ടുകെട്ടുകൾ 5 അവസാന ഭാഗം🌹