സ്നേഹത്തിന്റെ കിളിക്കൂട് ആദ്യ അദ്ധ്യായം മുതൽ വായിക്കൂ.
അദ്ധ്യായം 9: പുഴയിലെ പുതിയ താളുകൾ
വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ആഴ്ചകൾ നാല് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. യാദവിൻ്റെ കൂടെ, മുകളിലെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ യാമിനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് കള്ളക്കർക്കിടകം തകർത്തു പെയ്യുന്നു. ജനൽപ്പാളികളെ തട്ടിയടച്ച കാറ്റും, തുള്ളി മുറിയാത്ത മഴയും.
”ഇന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ നോക്കണ്ട,” യാമിനി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
യാദവിന് ചിരിയടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ്റെ ചിരിക്ക് പഴയതിലും തെളിച്ചം വന്നിരുന്നു. കാരണം, അവൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ഇപ്പോൾ അവൻ്റെ ഒപ്പമുണ്ട്. കുറച്ച് നേരം അവൾ എന്തോ ആലോചിച്ചിരുന്നു.
യാദവ് അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി. അവൻ ഞെട്ടി: അവളുടെ അഞ്ജനക്കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പൂക്കളുടെ അരികുകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പോലെ ഒരു മിഴിനീർ അടർന്ന് കവിളിൽ പതിഞ്ഞു.
”യാമി…” അവൻ്റെ സ്വരം ആർദ്രമായി. “നീ കരയുകയായിരുന്നോ? എന്താണ് നിന്നെ അലട്ടുന്നത്? കഴിഞ്ഞ കാലത്തിലെ നിഴലുകൾ ഇപ്പോഴും നമ്മെ പിന്തുടരുന്നോ?”
”ഒന്നുമില്ല യാദവ്… ഞാൻ എൻ്റെ കുറച്ചുകാലം മുമ്പുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു പോയതാണ്,” അവൾ വിതുമ്പി.
യാദവ് അവളെ ചേർത്തു നിർത്തി ആ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. “കഴിഞ്ഞു പോയതൊന്നും ആലോചിക്കേണ്ട, പ്രിയേ. നമ്മുടെ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് ഇവിടെ നിന്നാണ്. എവിടുന്നങ്ങോട്ട് നമ്മുടെ വഴികളിൽ ഐശ്വര്യം മാത്രം ഉണ്ടാകട്ടെ.” അവൻ്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്കൊരു തണലായി.
മഴ ശമിച്ചു. അന്ന് ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് പതിവുപോലെ അവർ പുഴക്കരയിലേക്ക് പോയി.
പുഴയോരത്തെ വലിയ കൽക്കെട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ യാദവ് യാമിനിയുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. അവൻ്റെ ചൂട് അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകി.
യാമിനി ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, “യാദവ്, ഈ പുഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. നമ്മുടെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ഒഴുക്കിക്കളയാൻ വേണ്ടിയാകണം ഇത് ഇങ്ങനെ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നത്. ഈ ഒഴുക്കിനൊപ്പം എൻ്റെ ഭയങ്ങളും ഒഴുകി പോകാൻ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു…”
യാദവ് അവളോട് ചേർന്നു നിന്നു മൊഴിഞ്ഞു, “അങ്ങിനെയാണെങ്കിൽ, നമ്മൾ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടിയ ഈ പുഴ നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങളെ എന്നന്നേക്കുമായി ഒഴുക്കി വിടാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് കൊണ്ടാകണം ഇത്രയും തെളിഞ്ഞൊഴുകുന്നത്. നമ്മൾ ഒരുമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നിൻ്റെ പഴയകാലം നിൻ്റെ ഭൂതകാലം മാത്രമാണ്. നമ്മുടെ ഭാവി ഈ തെളിഞ്ഞ പുഴ പോലെയാണ്, യാമി.”
പടിഞ്ഞാറു നിന്നും സായാഹ്ന സൂര്യൻ്റെ പൊൻകതിരുകൾ പുഴവെള്ളത്തിൽ പതിച്ചു. പുഴയുടെ ചിറ്റോളങ്ങളിൽ മഞ്ഞ രശ്മികൾ തുമ്പി തുള്ളി. യാദവ് അവളുടെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന താലിമാലയിൽ മെല്ലെ തൊട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഈ ഒരു ബന്ധത്തിനുവേണ്ടി നമ്മൾ എത്രകാലം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു…”
അന്നത്തെ യാത്രയുടെ മനോഹാരിതയിൽ മുഴുകി, തങ്ങളുടെ പഴയകാലത്തെ മധുരമൂറുന്ന ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെച്ച്, ചന്ദ്രൻ ഇരുട്ടിൻ്റെ മറയിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ അവർ മെല്ലെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
തുടരും
