സ്നേഹത്തിന്റെ കിളിക്കൂട് അദ്ധ്യായം 14 – കരിനിഴൽ വീണ നാളുകൾ

​സ്നേഹത്തിന്റെ കിളിക്കൂട് ആദ്യ അദ്ധ്യായം മുതൽ വായിക്കൂ.

അദ്ധ്യായം 14 കരിനിഴൽ വീണ നാളുകൾ.

​സന്തോഷത്തിന്റെ നിറദീപങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുനിന്ന ആ കൊച്ചുലോകത്തേക്ക് വിധിയുടെ കരിനിഴൽ അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് കടന്നുവന്നത്. ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ നാട്ടിൽ നിന്നും വന്ന ആ ഫോൺ കോൾ യാമിനിയുടെ ലോകത്തെ നിശ്ചലമാക്കി.

അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ല, നില വഷളായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

​തിരിച്ചറിവുകളുടെ നോവ്

അമ്മയെന്ന തണൽമരം വാടിത്തുടങ്ങിയെന്ന വാർത്ത യാമിനിയെ തളർത്തി. യാദവിന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവൾക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണത്.

തൊട്ടടുത്ത ദിവസം തന്നെ അവർ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആ വീടിന്റെ പടിവാതിൽ കടക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മകളിലെ ഊർജ്ജസ്വലയായ അമ്മയായിരുന്നില്ല അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. രോഗശയ്യയിൽ ശോഷിച്ച ശരീരവുമായി മരണത്തോട് മല്ലിടുന്ന ഒരു രൂപം മാത്രമായിരുന്നു അത്.

യാമിനിയുടെ പിന്നാലെ തന്നെ അനിയത്തി യാതിരയും ജോലിസ്ഥലത്തുനിന്ന് ഓടിയെത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പേടിയും തളർച്ചയും യാമിനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

“ചേച്ചി, അമ്മ…” എന്ന് വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അവൾ യാമിനിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ ആ വീട് വല്ലാത്തൊരു മൂകതയിൽ ആണ്ടുപോയി. ജോലിയും തിരക്കുകളും മറന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും അമ്മയുടെ കട്ടിലിനരികിൽ രാത്രിയും പകലും കാവലിരുന്നു.

മരുന്നിന്റെ ഗന്ധവും നിശബ്ദതയും നിറഞ്ഞ ആ മുറിയിൽ അവർ പഴയ ബാല്യകാലത്തെക്കുറിച്ചും അമ്മ തങ്ങൾക്ക് തന്ന സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും ഓർത്തു വിങ്ങി.

​യാമിനിയുടെ സാമീപ്യം

അമ്മയുടെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് യാമിനി മണിക്കൂറുകളോളം ഇരുന്നു.

ബോധമനസ്സിനും അബോധാവസ്ഥയ്ക്കും ഇടയിൽ കിടന്ന് അമ്മ മക്കളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ആയിരം വാക്കുകൾ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു. യാദവ് കുട്ടികളുമായി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, യാമിനിയുടെ മനസ്സ് അമ്മയുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ഉടക്കിനിന്നു.

അമ്മയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ അവൾ മെല്ലെ പാടിക്കൊടുത്തു, നെറ്റിയിൽ ചന്ദനം തൊട്ടു. പക്ഷേ പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾ മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

ഒടുവിൽ പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പോലെ ആ ജീവൻ ശാന്തമായി മാഞ്ഞുപോയി.

അമ്മയുടെ മരണം ആ വീടിനെ അനാഥമാക്കി യാതിരയുടെ നിലവിളിയും യാമിനിയുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ച വിതുമ്പലും ആ മുറികളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. സ്നേഹത്തിന്റെ വറ്റാത്ത ഉറവയായിരുന്ന ആ തണൽമരം ഇനിയില്ല എന്ന സത്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ അവർക്ക് പ്രയാസമായിരുന്നു.

​മരണാനന്തര ചടങ്ങുകൾക്കിടയിലും യാമിനി ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ പ്രവർത്തിച്ചു. യാദവ് എല്ലാറ്റിനും ഒരു നിഴലായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. മണ്ണ് മൂടിപ്പോയത് വെറുമൊരു ശരീരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തായിരുന്നു.

​പുതിയൊരു ഉദയം

അമ്മയുടെ മരണം തന്ന ആഘാതം മാറാൻ സമയമെടുത്തു. എങ്കിലും, ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകണമെന്ന സത്യം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അമ്മ പകർന്നുതന്ന സ്നേഹവും മൂല്യങ്ങളും തങ്ങളുടെ കുട്ടികളിലൂടെ ജീവിക്കുമെന്ന് യാമിനി സ്വയം ആശ്വസിച്ചു.

ദുഃഖങ്ങളുടെ കനൽ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും, യാദവിന്റെയും യാതിരയുടെയും സാമീപ്യം അവൾക്ക് പുതിയൊരു അതിജീവനത്തിനുള്ള കരുത്ത് നൽകി.

( തുടരും)

ശ്യാമള ഹരിദാസ്