വാഴ വെച്ചാൽ മാത്രം പോരാ!

വാഴ 2 കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ചില ചിന്തകൾ പങ്കുവയ്ക്കാമെന്ന് കരുതുന്നു.

*കുട്ടികൾ മിനിമം 20 വർഷത്തെ പ്രൊജക്റ്റ് ആണ്. ഫണ്ട് ഇല്ലാതെ പ്രൊജക്റ്റ് തുടങ്ങരുത്.

*മൂത്ത കുട്ടി ഇളയ കുട്ടിയുടെ സഹോദരൻ മാത്രമേ ആകൂ, കോ പാരന്റ് ആക്കരുത്, ഒരു കുട്ടിയുടെ ബാല്യം മോഷ്ടിച്ചിട്ട് മറ്റൊരു കുട്ടിയെ വളർത്താൻ ശ്രമിക്കരുത്.

*കുട്ടികൾക്ക് മൂന്ന് നേരം ഭക്ഷണം കൊടുത്താൽ, സ്‌കൂളിൽ അയച്ചാൽ പാരന്റിങ് തീരുന്നില്ല. അത് survival മാത്രമേ ആയുള്ളൂ. ഫുഡ് അധികമായാൽ മീൻ ചത്ത് പോകും എന്നറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും കൃത്യമായി വഴി തിരിച്ചും താങ്ങ് കൊടുത്തും വളർത്തിയില്ലെങ്കിൽ കുട്ടികൾ വെറും വാഴ ആകുമെന്നെങ്കിലും അറിഞ്ഞു വയ്ക്കണം.

*കുട്ടികൾ നിങ്ങളുടെ retirement plan അല്ല. അവരെ മരുഭൂമിയിൽ പറഞ്ഞയച്ചു പട്ടിപ്പണി എടുപ്പിച്ചു നാട്ടിൽ കട്ടൻ ചായയും മിച്ചറും കഴിച്ചു ടി വി കണ്ടിരിക്കാനും, നിങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകൾ തീർക്കാനും ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്കാൻ ഉള്ളവരല്ല മക്കൾ.

*സാമ്പത്തിക ഭദ്രത ഇല്ലാത്ത കുടുംബങ്ങളിലെ കുട്ടികൾക്ക് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു വഴിയാണ് നന്നായി പഠിക്കുക,മെറിറ്റിൽ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം നേടുക എന്നതൊക്കെ. ഉഴപ്പാൻ നാല് പേരുണ്ടാകും. കുലയ്ക്കും മുൻപേ വാഴ ഒടിഞ്ഞാൽ ആരും കൂടെ കാണില്ല. പഠനം വഴങ്ങുന്നില്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും സ്കിൽ എങ്കിലും പഠിക്കുക.

*സ്‌കൂളുകൾ കുട്ടികളെ സമൂഹത്തിന് ഉതകുന്നവരാക്കി സംസ്കരിക്കാൻ ഉള്ളിടമാണ്. അവരുടെ കഴിവുകൾ കണ്ടെത്താനും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും ഉള്ളിടം. അവരുടെ കുഴപ്പങ്ങളെ തിരുത്താനുള്ള ഇടം. അവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ അടിയന്തരം കഴിക്കാനുള്ള സ്ഥലമല്ല. അധ്യാപനം ഒരു തൊഴിൽ മാത്രമല്ല എന്ന ബോധം ഉള്ളവർ മാത്രം അധ്യാപകർ ആകുക.

*കുട്ടികൾ ഒന്നും തനിയെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നില്ല, അവർ കണ്ടുപഠിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മദ്യവും മുറുക്കാനും സിഗരറ്റും ശീലമാക്കിയ സമൂഹം മയക്കുമരുന്ന് മോശമാണെന്ന് പറയുന്നതിലെ ഇരട്ടത്താപ്പ് മനസിലാക്കുക. ആദ്യം മുതിർന്നവർ നന്നാകൂ. സമൂഹം നോർമലൈസ് ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ കുട്ടികൾ ചെയ്യരുതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവർ കേൾക്കില്ല. നല്ല മാതൃക കാണിക്കൂ, കുട്ടികൾ അനുകരിച്ചോളും.

*നഴ്സറി കുട്ടികൾ പ്രേമഗാനത്തിന് റീല് ചെയ്യുമ്പോൾ കയ്യടിക്കുകയും കൗമാരക്കാർ പ്രേമിക്കുമ്പോൾ വടി എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രത്യേക തരം സദാചാരക്കാരാകാതിരിക്കുക. കൗമാരക്കാർ പ്രേമിക്കും, പ്രേമിക്കണം. അതിൽ എങ്ങനെ ആരോഗ്യകരമായ സമീപനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കണമെന്ന് അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അല്ലാതെ പ്ലസ് ടുവിലുള്ള ആൺകുട്ടിക്ക് സഹപാഠിയുടെ ആർത്തവം മാരകരോഗമായി മാത്രം മനസിലാകുന്ന അറിവില്ലായ്മയിലേക്ക് പിള്ളേരെ വളർത്തി വിടരുത്.

*വിദേശത്തേക്ക് പോയാൽ എല്ലാം ശരിയാകുമെന്നത് ഒരു മിഥ്യയാണ്. ഇവിടെ ശരിയാക്കാൻ പറ്റാത്തത് മറുനാട്ടിൽ ശരിയാകണമെന്നില്ല. വീടും സ്വർണവും വിറ്റു പോയി മറുനാട്ടിൽ കഷ്ടപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ല. നമ്മൾ മാറുമ്പോഴാണ് ജീവിതം മാറുന്നത്, സ്ഥലം മാറുന്നത് കൊണ്ടല്ല. ശരിയായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കുട്ടികളിൽ നേരത്തെ ഉണ്ടാക്കുക.

*മനുഷ്യർക്ക് ഏറ്റവും വേണ്ട ഒന്നാണ് touch. കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന അച്ഛന്മാരെ മക്കൾ എന്നും സ്നേഹത്തോടെ ഓർക്കും. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് സ്നേഹമുള്ള മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിക്കും.

*aggression എന്നത് testosterone ന്റെ കൂടപ്പിറപ്പാണ്. അത് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തല്ലിത്തീർക്കാൻ തോന്നും മുൻപ് സ്പോർട്സിലേക്കോ മറ്റോ ഇളക്കി വിടുക. കലകളിലേക്ക് അവരെ ആകർഷിക്കുക. കുട്ടേട്ടൻമാരുടെ കൈകളിൽ കിട്ടാനുള്ള ഗ്യാപ് കൊടുക്കാതിരിക്കുക. അവർക്ക് mentor ആകാൻ പറ്റുന്ന മനോജ് സാറുമാർ എമ്പാടും ഉണ്ടാകട്ടെ. കളിസ്ഥലങ്ങളും പൊതുഇടങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുക എന്നത് സർക്കാരിന്റെയും സന്നദ്ധ സംഘടനകളുടെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. അവിടെ ആൺ പെൺ ഭേദമില്ലാതെ അവർ ഇടപഴകി വളരട്ടെ.

*ഏറ്റവും പ്രധാനമായി കുട്ടികളെ വാഴ ആയി കാണാതിരിക്കൂ. അവർ വ്യക്തികളാണ്. അവർക്ക് ബഹുമാനം കൊടുക്കൂ. സ്നേഹത്തോടെ പരിഗണിക്കൂ. എപ്പോഴും കുറ്റം മാത്രം കാണാതിരിക്കൂ. അവരുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് കൂടി ചിന്തിക്കൂ. വെറുതെ വാഴ വെച്ചാൽ മാത്രം പോരാ! നന്നായി വളമിട്ട്, വെള്ളമൊഴിച്ച്, ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ താങ്ങ് കൊടുത്ത്, കുലയ്ക്കുമ്പോൾ അണ്ണാനും പക്ഷികളും കൊത്താതെ കാത്ത് ജീവിതം ഫലപ്രദമാകുന്നത് വരെ പാരന്റിങ് കൂടി ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നവർക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ് വാഴക്കൃഷി എന്ന് കൂടി ഓർക്കുക. മനുഷ്യർ വംശനാശഭീഷണി നേരിടുന്നില്ല എന്നും തലമുറ ഇല്ലാതായാൽ നഷ്ടമാകാനുള്ള legacy ഒന്നും മനുഷ്യരിൽ ഭൂരിപക്ഷത്തിനും ഇല്ല എന്നും ഓർക്കുക.

വാഴ 2 കണ്ടു. ഈ നാട്ടിലെ പാരന്റിങ് മാറുമെന്നൊന്നും തോന്നുന്നില്ല. കാരണം നമുക്ക് സിനിമ കാണാനും മറക്കാനും ഉള്ളതാണ്. സിനിമ കണ്ടു മാറാനൊന്നും നമുക്ക് പറ്റില്ലല്ലോ!